Μικρόκοσμος...

Πήγαινε μας όπου θέλεις ταξιτζή...

2012-02-12T16:24:00.000+02:00

Έχω καμιά εικοσαριά αναρτήσεις που έχω ξεκινήσει και δεν έχω τελειώσει οι οποίες περιμένουν στα "πρόχειρα" του blog είτε να τις διαγράψω είτε να τις τελειώσω και να τις ανεβάσω. Κάθε τόσο τις σκαλίζω και θυμάμαι σκέψεις που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

Σας έχω συνηθίσει σε μια σχετική ποικιλία θεμάτων από προσωπικά έως κοινωνικο-πολιτικά άλλοτε σοβαρά κι άλλοτε χιουμοριστικά. Έκατσα λοιπόν σήμερα το πρωί να τα ψαχουλέψω πάλι και να πάρω καμιά ιδέα...

Βέβαια η πίεση των ημερών είναι μεγάλη, όλοι λίγο πολύ ασχολούμαστε με την νέα δανειακή σύμβαση, το μνημόνιο, τους βουλευτές που παραιτούντε κλπ. Όλοι αναρωτιόμαστε τι μας φέρνει το μέλλον...

Ήμουν χτες στην κατάληψη της Περιφέρειας όπου έγιναν διάφορα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί δεν θέλω να χαλάσω το αγωνιστκό πνεύμα που, καλώς, υπάρχει. Θα μοιραστώ μαζί σας όμως τις σκέψεις που μου δημιούργησαν, σκέψεις τις οποίες έχω στο μυαλό μου εδώ και καιρό.

Όσοι από σας συμμετείχατε στις πλατείες από τον Μάη του 2011 θα ξέρετε ότι οι πλατείες από τη μια μεριά δημιούργησαν ένα απίστευτο κλίμα (ωραίο) αρκετές φορές αλλά ανέδειξαν και τις διαφορές και τα προβλήματα συνεννόησης που έχουμε, σε πολλές άλλες.

Αν ζούσαμε στο Matrix θα βάζαμε εκείνο το USB-κολοκύθι στον αυχένα μας και θα κατεβάζαμε το πρόγραμμα ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ (v2.5) στον εγκέφαλο μας επιτρέποντας μας να τη δείχνουμε στον συνάνθρωπο μας ούτως ώστε να μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Άλλωστε υποτίθεται ότι μιλάμε την ίδια γλώσσα...

Δυστυχώς όμως (η ευτυχώς...) δεν ζούμε στο Matrix. Το πρόγραμμα αυτό (η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ v2.5) είναι κάτι που υποτίθεται θα μας το μάθαινε η διαπαιδαγώγηση μας από γονείς και σχολείο, μέσα στην γενικότερη διαδικασία του να γίνουμε ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Βρισκόμαστε πράγματι σε μια κρίσιμη καμπή στην ιστορία μας. Όμως για τον καθένα μας αυτό που διακυβεύεται είναι διαφορετικό. Αυτό συμβαίνει γιατί ο καθένας μας έχει κι άλλα δεδομένα. Ο καθένας μας στηρίζει τις σκέψεις, τις αποφάσεις και τις πράξεις του στις εμπειρίες του, αυτά που ξέρει, αυτά που νιώθει.

Οι Άγγλοι λένε "How far are you prepared to go?"
Μεταφρασμένο σημαίνει απλά "Πόσο μακριά είσαι προετοιμασμένος να πας?" και χρησιμοποιείται σαν ερώτηση για το πόσο αποφασισμένη/ος είναι κάποια/ος, μέχρι που διατίθεται να φτάσει για να πετύχει κάτι.

Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση αυτή έχει να κάνει και αυτή με τα δεδομένα του καθενός μας. Στην παρούσα φάση θα έλεγα ότι χωρίζεται σε δύο "πλευρές" το ερώτημα. Πόσο μακριά μπορεί να πάει το μυαλό μας, η "φαντασία" μας όσον αφορά τις επερχόμενες αλλαγές, και πόσο μακριά μπορούμε να πάμε εμείς για να τις επηρρεάσουμε?

Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, πιστεύω ότιπολλοί εκ των ανθρώπων γύρω μας, δεν θέλουν, δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να σκεφτούν το ενδεχόμενο της "χρεωκοπίας". Βάζω τη λέξη σε εισαγωγικά γιατί κατά τη γνώμη μου της αξίζουν. Μπορούμε να φανταστούμε πόσο θα άλλαζε η ζωή μας στην περίπτωση μιας "χρεωκοπίας"? Πόσα από τα πράγματα που θεωρούμε δεδομένα θα έπρεπε να ξεχάσουμε?

Ο πρωθυπουργός μας πιστεύει ότι μπορεί. Και μας μετέφερε την άποψη του στο χτεσινό του διάγγελμα. Ένα διάγγελμα που κατά τη γνώμη μου σκοπό είχε να τρομοκρατήσει τον κόσμο στο να κάτσει σπίτι του, να το βουλώσει και να συνεχίσει να πληρώνει, ούτως ώστε η ολιγαρχία να συνεχίσει να ζει τη ζωή που ξέρει κι έχει συνηθίσει...

Δεν μπορώ να ξέρω αν αυτοί που πάει το μυαλό τους λίγο πιο μακριά είναι περισσότεροι οι λιγότεροι, το ένστικτο μου λέει λιγότεροι. Οι υπόλοιποι είναι αυτοί που αδιαφορούν κι αυτοί που φοβούνται. Το ένστικτο μου επίσης λέει πως κι αυτοί που υποστηρίζουν την δανειακή σύμβαση όχι από φόβο, αλλά από πεποίθηση είναι πολύ λίγοι.

Το σύστημα που υπάρχει δεν λειτουργεί. Δεν έχει καμία σχέση με τη Δημοκρατία, δεν είχε ποτέ! Υπάρχει μια ολιγαρχία, που χρησιμοποιεί την μεσαία τάξη σαν ένα μαξιλάρι προστασίας ενάντια στις φτωχές μάζες. Άρχισα να ακούγομαι λίγο αριστερός...εγώ που δεν διάβασα Μαρξ η Λένιν ποτέ μου...

Στο σύστημα αυτό δεν υπάρχει πια ανθρωπιά. Ναι, σίγουρα κάποιοι κάνουν φιλανθρωπίες για να ηρεμήσουν τη συνείδηση τους, αλλά έχουν σκεφτεί ποτέ πως αν ζούσαν με λιγότερα δεν θα υπήρχε ανάγκη για φιλανθρωπίες?

Δεν έχω καταφέρει να κρατήσω τον ειρμό μου, και θέλω να κλείσω κάπου δω γιατί έξω βρέχει και πρέπει να ντυθώ καλά για να κατέβω στην πορεία, μια και βρέχει καρέκλες όπως και χτες.

Αυτό που συμβαίνει είναι άδικο. Αυτοί που θέλουν να αποφασίσουν για μας για ένα "πακέτο" που υποτίθεται θα μας σώσει, ενώ στην ουσία θα σώσει τις τράπεζες κι αυτούς, αυτοί όι ίδιοι είναι που μας έφεραν εδώ που βρισκόμαστε. Πρέπει λοιπόν να φύγουν!! Δεν θέλουμε να μας σώσουν οι καταστροφείς μας. Δεν χρειαζόμαστε σωτηρία από αυτούς που μας πίνουν το αίμα.
Θέλουμε να σωθούμε μόνοι μας. Αν αυτό σημαίνει ότι η ζωή μας θα αλλάξει ας είναι.

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή...

Άγνωστες λέξεις...

2012-02-11T09:52:00.000+02:00

Δεν πάει πολύς καιρός που είχαμε κάνει μια ομάδα εθελοντών και αστικού ακτιβισμού και στις πρώτες μας ανακοινώσεις είχα αναφέρει κάπου πως θέλαμε να την κρατήσουμε απολίτικη (αν υπάρχει τέτοια λέξη). Ένας αγαπητός φίλος τότε μου είχε υποδείξει ότι μια τέτοια κίνηση "Αστικού Ακτιβισμού" μόνο απολίτική δεν ήταν. Και ότι μάλλον ήθελα να πω ακομμάτιστη...

Fast Forward μερικούς μήνες και μιλάω πάλι με τον ίδιο φίλο. Μιλάμε για πολιτικά, αγανακτισμένους κλπ, κι ήθελα σε κάποια φάση να του πω πως είμαι κι εγώ ανοιχτόμυαλος και να του δώσω να καταλάβει πως πιστεύω ότι έχουμε μια παρόμοια στάση επάνω σε αυτά τα θέματα. Αντ αυτού τι κατάφερα όμως? του πετάω ένα "είμαι φιλελεύθερο άτομο εγώ..."

Δυό μέρες μετά ανοίγω ένα βιβλίο του Τσόμσκυ και διαβάζω τον ορισμό του νεοφιλελευθερισμού... και φρίττω!! Το μόνο που δεν είμαι, είναι αυτό!! Λέξεις... πως μερικά γράμματα τοποθετημενα στη σειρά μπορούν να αλλάξουν τα πάντα...

Στις πρώτες μας συναντήσεις στην πλατεία υπήρξαν θέματα με τις λέξεις. Π.χ. το σύνθημα "ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ", κάποιοι εξαγριώθηκαν για αυτό. Το θεωρούν κομμουνιστικό και θεωρούν την χρήση του καπέλωμα από τους αριστερούς. Τρεις κακομοίρες λέξεις... δεν τους άξιζε τέτοια τύχη. Είναι δυνατόν τρεις τόσο τίμιες λέξεις, τόσο αγνές κι απλές να δημιουργήσουν θέμα? Κι όμως...

Μια άλλη παρεξηγημένη λέξη είναι το "λαικό". Αν είσαι ροκάς πχ ο νούς σου πάει σε Κόκκοτα και Καζαντζίδη, αν ασχολείσαι με πολιτική όμως κυρίως σε αριστερά αλλά και ακροδεξιά...

Λέξεις παρεξηγημένες υπάρχουν πολλές...

(Τα παραπάνω γράφτηκαν το 2011. Συνεχίζω στο 2012)

Μια ακόμη παρεξηγημένη λέξη είναι και η λέξη ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ.

Τι θα σημάνει μια χρεωκοπία για την Ελλάδα? Υπάρχει λόγος να τρομοκρατούμαστε από τη σκέψη αυτή?

Ο Βαρουφάκης και κάποιοι άλλοι οικονομολόγοι μας λένε όχι και θέλω να τους πιστέψω. Τα επιχειρήματα τους μου είναι πειστικά. Αυτά που ανυσηχούν τον περισσότερο κόσμο είναι τo αν θα εχουμε να φάμε, αν θα είμαστε ασφαλείς, αν θα έχουμε ρευμα και νερό αν θα υπάρχουν καύσιμα.

Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι όλα θα πάνε καλά. Αυτό που πιστεύω, είναι ότι σε μεγάλο βαθμό η ύπαρξη των παραπάνω στηρίζεται σε μας. Όπως ακριβώς πρέπει να πάρουμε την διακυβέρνηση στα χέρια μας, όλοι, και να την ασκήσουμε ΔΙΚΑΙΑ, έτσι ακριβώς πρέπει να πάρουμε και τις ζωές μας στα χέρια μας σε περίπτωση μιας έστω κα προσωρινής κατάρρευσης του συστήματος.

Όλοι όσοι είναι υπάλληλοι και στελέχη υπηρεσιών που παρέχουν έργο αναγκαίο στην κοινωνία θα πρεπει να παραμέινουν στις θέσεις τους και να συνεχίσουν τη δουειά τους με ζήλο μεγαλύτερο κι από πριν. Όσον αφορά το βιοποριστικό τους θέμα θα κληθούν να το καλύψουν οι υπόλοιποι ώστε να μπορούν αυτοί που πρέπει, να συνεχίσουν απρόσκοπτα να επιτελούν έργο. Το "κέρδος" σαν ιδέα θα πρέπει να παραμεριστεί. Το μόνο κέρδος που θα μας ενδιαφέρει θα πρέπει να είναι αυτό της ζωής. Οφείλουμε να κερδίσουμε ζωή, για μας και για τα παιδιά μας.

Οι γειτονιές θα πρέπει να ενεργοποιηθούν. Να βγείτε να γνωρίσετε τον διπλανό σας, α του χαμογελάσετε, να τον διαβεβαιώσετε ότι μαζί θα τα καταφέρουμε. Οι διαφορές να παραμεριστούν γιατί μόνο μαζί θα τα καταφέρουμε. Να οργανωθεί περιφρούρηση της κάθε περιοχής. Θα υπάρξουν και "κακόβουλοι". Θα πρέπει να αντιμετωπιστούν. Θα υπάρξουν όμως και πεινασμένοι κι απελπισμένοι. Καλύτερα να μοιραστεί κανεις ένα πιάτο φαί παρά να σκοτωθεί γι αυτό, αυτή είναι η γνώμη μου τουλάχιστον.

Τα χωριά θα πρέπει να υποστηρίξουν τις πόλεις. Οι πόλεις θα αντιμετωπίσουν τα μεγαλύτερα προβλήματα.

Υπάρχουν άπειρα θέματα που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Δεν προτίθεμαι αλλά ούτε και μπορώ να τα προσεγγίσω όλα. Αλλά όλοι μαζί θα κληθούμε να το κάνουμε. Η λέξη "κατάρρευση" είναι και αυτή παρεξηγημένη. Κατάρρευση δεν σημαίνει υποχρεωτικά διάλυση. Αν θεωρήσουμε ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι μια καταστροφή, τότε η κατάρρευση έχει τη δυνατότητα να σημάνει το τέλος της καταστροφής!

Ας καταρρεύσει το σύστημα που ζούμε κι ας επιστρέψουμε σε μια απλούστερη, ουσιαστικότερη και δημιουργική κοινωνία και ζωή, που αντιμετωπίζει τα προβλήματα άμεσα κι ανθρώπινα και δεν δημιουργεί απρόσωπες και "οργανωμένες" δομές που παράγουν στην ουσία περισσότερα προβλήματα από όσα λύνουν.

Θα ζήσουμε με λιγότερα. Μπορούμε. Αρκεί το μέσα μας να είναι πλούσιο κι όλα τα άλλα θα τα βρούμε...

Νοοτροπίες

2012-02-10T02:29:00.000+02:00

Μίλαγα στο τηλέφωνο με έναν φίλο και του έλεγα ότι αποφάσισα να πουλήσω το μαγαζί μου. (Αν μπορέσω) Κάποια στιγμή, αφού είχε προηγηθεί μια εκτίμηση του τι είχε πάει στραβά και έφτασα εδώ που έφτασα, μου λέει: "Το πρόβλημα σου είναι ότι είσαι επιχειρηματίας με νοοτροπία εργαζόμενου."

Δουλεύω από τη στιγή που τελείωσα το σχολείο. Μάλιστα στην πραγματικότητα δούλευα και πιο πριν, τα καλοκαίρια.

Έχω κάνει τις εξής δουλειές: έπλενα/καθάριζα αυτοκίνητα, δούλεψα σε τουριστικά γραφεία, σε ασφαλιστικό γραφείο, μεταφράσεις, διερμηνέας σε δικαστήριο, σερβιτόρος, βοηθός μάγειρα,μπάρμαν, λαντζέρης,deliverας σε κινέζικο, καθαρίστρια (sic) συντηρητής σκαφών, βαφές σκαφών, και πολλά συναφή με σκάφη, skipper σκαφών, υπάλληλος σε μαγαζί με ναυτιλιακά, γραμματέας σε εταιρίες με σκάφη αλλά και δακτυλογράφος του διευθυντή πωλήσεων στο Χίλτον για μερικά φεγγάρια.Όλα αυτά μέχρι το 1997. Το 1998 άνοιξα δική μου δουλειά.

Από τότε υπήρξα κι εργοδότης. Προσπάθησα να θυμάμαι πάντα ότι υπήρξα εργαζόμενος στο παρελθόν και δεν θέλησα ποτέ μου να κάνω στους υπαλλήλους μου κάτι που δεν θα ήθελα να μου έκαναν εμένα τα "αφεντικά" μου. Παρόλα αυτά είχα κάποιες "αποτυχίες" διαχείρισης του εργατικού δυναμικού μου, ίσως λόγω φιλικών σχέσεων και κακών συνεννοήσεων.

Για πολλά χρόνια σκεφτόμουν, πως κάποια από τα προβλήματα που αντιμετώπιζα, πήγαζαν από το γεγονός ότι δεν είμαι αρκετά "σκληρός" στη δουλειά μου, ούτε με το προσωπικό αλλά ούτε και με τους πελάτες μου η τους προμηθευτές μου. Στις διαπραγματεύσεις δεν το "έχω". Ω μπορώ να πουλήσω φύκια για μεταξωτές κορδέλες αν ήθελα. Το κλειδί είναι αυτό, το αν ήθελα...

αναρωτιόμουν συχνά πιό είναι το σωστό. Να είσαι μπάσταρδος και να επιβιώνεις, η να είσαι σωστός και να δυσκολεύεσαι?

Επιχειρηματίας με νοοτροπία εργαζόμενου λοιπόν. Κάπως σα να λέμε κυνηγός με νοοτροπία θηράματος?

Δεδομένου ότι όντως είναι γεγονός πως οι "μπάσταρδοι" φαίνονται να επιβιώνουν πιο "εύκολα" δεν είναι πραγματικά κρίμα πως τα καταφέραμε σαν είδος και εξελιχτήκαμε απλά σε μια πιο καταναλωτική και πιο τεχνολογικά εξοπλισμέη βερζιόν των άγριων ζώων της ζούγκλας? Πως οικοδομήσμαε μια κοινωνία στην οποία για να επιβιώσεις πρέπει να πας ενάντια σε αυτό που πιστεύω εγώ τουλάχιστον ότι είναι η φύση του ανθρώπου?

Υπάρχει καλό μέσα μας. Πρέπει να το αφήσουμε να λάμψει, να φανεί. Κι όχι να το θάψουμε στο όνομα μιας πρόσκαιρης επιβίωσης που θα γυρίσει εναντίον μας αργά η γρήγορα.

Πριν ένα μήνα συνάντησα μια παλιά μου γνωστή. Μου εκμυστηρεύτηκε ότι με έβλεπε πάντα σαν ένα μεγάλο παιδί. Και τώρα μου λέει, ένα παιδί είσαι. Κι άλλες αμφιβολίες... μήπως τελικά δεν ωρίμασα ποτέ, μήπως γιαυτό δεν τα κατάφερα?
Μήπως είμαι ένας μεγάλος με νοοτροπία παιδιού?

δεν ξέρω. αυτό που ξέρω είναι ότι δεν μπορώ να γίνω μπάσταρδος, και αρνούμαι να μεγαλώσω αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να σοβαρευτώ. Όσο για την επιτυχία?

Έχω τρία παιδιά. Τα δύο ήδη λενε πως είμαι ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου. Και πέρσι έλαβα από την (απολυμένη) υπάλληο μου το εξής μύνημα:

"Πρέπει να σου πω ότι ήσουν το τέλειο "αφεντικό",άνθρωπος.Οι συνθήκες εργασίες για μένα ήταν ιδανικές,πραγματικά σα το δευτερό μου σπίτι.Δεν ήμουν καλή στα λόγια-ούτε είμαι-όμως εάν υπήρχε βραβείο για τον καλύτερο ανθρωπο εργοδότη θα στο έδινα.Να είσαι πάντα καλά.Καλή Χρονιά."

αυτά είναι που αξίζουν...

ΥΓ έβλεπα εκπομπή για την εξέγερση στη Τυνησία. Πρέπει κι εμείς να ξεσηκωθούμε. φτάνει πια το "ο καθένας για τον εαυτό του και την πάρτη του" έτσι όπως μας πάνε δεν θα μείνει τίποτα. Πρέπει να ξεσηκωθούμε για τα παιδιά μας και τη συνείδηση μας. Τώρα!!

Στο θάλαμο της αναμονής...

2012-02-09T10:18:00.000+02:00

Τις τελευταίες μέρες μας το σύστημα παίζει για μια ακόμα φορά το άσχημο παιχνίδι του με την ψυχολογία μας.

Τρόικα, τρύπες εκατομμυρίων, πολιτικοί "αρχηγοί", Ελλάδα, Ευρώπη, συμφώνησαν, δεν συμφώνησαν, μείωσεις μισθών και συντάξεων, αυξήση ανεργίας. Αυτές είναι μερικές από τις λέξεις που παίζουν συνέχεια στο προσκήνιο.

Ανάμεσα στους φίλους υπάρχει διάχυτη μια απορία σχετικά με το τι κάνουμε. Το έχουμε ξαναπεί, δυστυχώς ειδικά για μας εδώ στην επαρχία ο εχθρός είναι σχεδόν αόρατος. Στο Σύνταγμα τουλάχιστον πάς κι είσαι έξω από τη βουλή και ξέρεις πως τα καθίκια είναι μέσα, κι ας μην σου δίνουν σημασία.Θυμάμαι τον Ιούνη στο Σύνταγμα, να φωνάζουμε έξω από τη βουλή, και να έχω την αίσθηση ότι δεν ακούει κανείς. Η διαφθορά είναι καλά κρυμμένη και ταμπουρωμένη...

Εδώ μπορείς να πας στην πλατεία, για να ικανοποιήσεις το αίσθημα ότι δεν έκατσες σπίτι σου, αλλά ποιός θα σε δει και ποιός θα σου δώσει σημασία?

Η ένταση ολοένα αυξάνεται. Έχω την αίσθηση πως όλοι περιμένουν ένα τσαφ. Είναι λες κι όλη η Ελλάδα είναι ένα δάσος όπου τα περισσότερα δέντρα έχουν ξεραθεί και περιμένουν τον ασυνείδητο που θα πετάξει το τσιγάρο από το παράθυρο...

Γιαυτό άλlωστε πιστεύω πως οι πολιτικοί αρχηγοί κάνουν αυτό τοθέατρο των περασμένων ημερών. Μάλλον τα έχουν συμφωνήσει αλλά δεν τολμούν να το πουν, τουλάχιστον όχι στα ίσα.

Βλέπετε πρέπει να βρουν ένα τρόπο να την κάνουν από το δάσος πρώτα...

Ποτέ άλλοτε στη ζωή μου, αλλά και στα τελευταία 2 χρόνια, δεν έχω ακούσει τόσο κόσμο να είναι τόσο αγανακτισμένος, αλλά και τόσο κόσμο πρόθυμο να πάρει τα όπλα και να βγει στους δρόμους. Είναι επικίνδυνο, το ξέρω. Ανυσηχούμε κυρίως για τα παιδιά μας και ξέρουμε ότι αυτά είναι που θα υποστούν το μεγαλύτερο σοκ.

Ο πόλεμος είναι κάτι που δεν το έζησε κανείς από μας, αν εξαιρέσεις κάποιους παππούδες και γιαγιάδες. Και πριν από μερικά χρόνια δεν θα μπορούσαμε να διανοηθούμε ότι θα ζήσουμε κι εμείς. Αλλά δεν είμαι πια και τόσο σίγουρος...

αυτά....

Πρέπει κάπως να τελειώσω με μια αισιόδοξη νότα, πράγμα ολοένα και πιο δύσκολο. Υπάρχει όμως κάτι. Όπως τριγύρω μου ακούω για πρώτη φορά τόση αγανάκτηση και "πολεμική" διάθεση, έτσι ακούω και για πρώτη φορά τόση καλή διάθεση ανάμεσα στους καταπιεσμένους. Υπάρχουν τριγύρω μας πολλοί περισσότεροι ΑΝΘΡΩΠΟΙ από ότι ίσως νομίζαμε. Γιαυτό είμαι βέβαιος!!

venceremos!!

«μία απόλυτη υποβάθμιση του επιπέδου ζωής του μέσου πολίτη» η αλλιώς το δόγμα του σοκ κατά Δαμανάκη...

2012-02-05T00:48:00.000+02:00

Τα πρωινά ξυπνούσαν νωρίς πια. Οι ρυθμοί είχαν αλλάξει κατά πολύ. Καταρχήν οι συνεχείς διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος, τους είχαν αναγκάσει να προσέχουν πολύ την κατανάλωση του. Ήταν βέβαια σχετικοί τυχεροί, είχε προνοήσει κ είχαν φωτοβολταικά, αγορασμένα σε μιαν άλλην εποχή, με «βρώμικα». Έτσι τα λέγαν τώρα, «βρώμικα». Το πρωινό ξύπνημα είχε γίνει γρήγορα πιο εύκολο, ειδικά από τη στιγμή που εξέλειπαν συνήθειες όπως το facebook, το internet και η ατελείωτη τηλεόραση… Χωρίς αυτά, το μόνο που μπορούσε να κρατήσει κάποιον ξύπνιο ήταν ένα βιβλίο η μια καλή παρέα… Αλλά και η κούραση, ήταν διαφορετική τώρα. Η χειρωνακτική εργασία είχε μπει για τα καλά στη ζωή όλων…

Βγήκε στον κήπο και άνοιξε τη βρύση να ποτίσει. Η ευκολία αυτή, απομεινάρι του «πολιτισμού» ήταν μια από τις μεγάλες επιτυχίες τους. Αμέσως μετά τα «γεγονότα» και την «κατάρρευση» είχε συγκροτηθεί μια ομάδα από τους παλιούς υπαλλήλους της υπηρεσίας και είχαν αναλάβει ναι διατηρήσουν την παροχή νερού σταθερή και δωρεάν. Λειτουργούσε πραγματικά καλύτερα από ποτέ. Παρόλα αυτά επειδή ήταν γνωστό ότι τα καλοκαίρια ήταν δύσκολα, όι περισσότεροι είχαν βάλει στέρνες, όσοι τουλάχιστον δεν είχαν από παλιά-παλιά…

Αφού πότισε, μπήκε μέσα, έβαλε νερό να βράσει στη μασίνα κι ετοίμασε ένα φασκόμηλο. Το βαζάκι είχε απέξω μια φθαρμένη ετικέτα με κάποιες λέξεις μισές: …scafe, …old, ..lend. Άλλη μια συνήθεια που είχε περάσει ανεπιστρεπτί…

Ξύπνησε το γιό του και του ‘πε να ετοιμαστεί γα το σχολείο. Δεν ήταν μακριά, δυό χιλιόμετρα παρακάτω, στο σπίτι μιας δασκάλας που είχε αναλάβει να συνεχίσει τα καθήκοντα της στο σπίτι, πολύ σύντομα μετά τα «γεγονότα». Οι δάσκαλοι ήταν από τους πρώτους που είχαν πληγεί με την κρίση και τις μειώσεις μισθών αλλά αντίστοιχα κι από τους πρώτους που ξεκίνησαν να προσφέρουν έργο στη νέα κοινωνία που αναδύθηκε από τις στάχτες της παλιάς. Ήταν πράγματι εντυπωσιακό το πόσο καλύτερα έκαναν όλοι τη δουλειά τους όταν άρχισαν να την κάνουν για τον συνάνθρωπο τους και όχι για ένα μισθό.

Ο μικρός κατέβηκε τη σκάλα, αγουροξυπνημένος και αχτένιστος. Ο πατέρας του γέλασε και του νεύσε να κάτσει. Πήγε να του στρώσει λίγο τα τσουλούφια με ένα ροζιασμένο πια, χέρι αλλά ο μικρός τραβήχτηκε… «ι έπαθες ρε?» του είπε ο πατέρας του, «ντρέπεσαι?». «Γιατί κανονικά θα έπρεπε να ντρέπεσαι να βγεις έτσι έξω!» είπε γελώντας πριν σηκωθεί και βγει στον κήπο. Ο μικρός σούφρωσε τα χείλη του για μια στιγμή. «άσε μας ρε πατέρα» παραπονέθηκε αλλά κρυφά γελούσε. Ο πατέρας του είχε ακόμα ένα κόλλημα με την εμφάνιση, μάλλον απομεινάρι της δουλειάς που έκανε παλιά.

Δεν μιλούσε ποτέ για αυτήν κι ο μικρός ήταν σίγουρος πως ήξερε γιατί. Ο πατέρας του δούλευε σε τράπεζα… Δεν υπήρχαν πια τράπεζες, τις είχαν κάψει όλες την πρώτη βδομάδα μετά τα «γεγονότα». Εκεί φύλαγε ο κόσμος τα «βρώμικα». Και αφού δεν υπήρχαν ούτε αυτά πια, ποιος ο λόγος να υπάρχουν «τράπεζες»? βέβαια αυτό δεν εξηγούσε γιατί ο πατέρας δεν ήθελε να μιλά για τη δουλειά του εκεί…αλλά ήταν σίγουρος πως θα είχε τους λόγους του. Μπορεί να ήταν καμιά φορά περίεργος ο πατέρας αλλά ήταν καλός άνθρωπος. Σηκώθηκε, πήρε τη σακκούλα με τα πορτοκάλια, τα αυγά και το ψωμί που είχε φτιάξει ο πατέρας για την δασκάλα και βγήκε από την πόρτα σφυρίζοντας.

Ο πατέρας σταμάτησε για μια στιγμή το ξεχορτάριασμα και γύρισε ίσα-ίσα για να δει τον μικρό να ανεβαίνει στο ποδήλατο και να απομακρύνεται σφυρίζοντας…

Τα ποδήλατα είχαν πια την τιμητική τους. Είχε κι αυτός ένα παλιό, βαρύ, σε ένα ωραίο μπλέ χρώμα. Το είχε αποκτήσει κι αυτό , καινούριο τότε, σε μια άλλη εποχή, αλλιώτικη. Τότε το ποδήλατο ήταν χόμπυ κι επιδειξη, τώρα ήταν μια ανάγκη…
Θυμήθηκε πως χρόνια πριν είχε κάποτε διαδηλώσει υπέρ των ποδηλατόδρομων που καταστρατηγούνταν τότε από τα αυτοκίνητα κι από αυτόύς που δεν ήθελαν να ξεβολευτούν με τίποτα. Αυτό κι αν ήταν πια αστείο! Τα περισσότερα αυτοκίνητα ήταν πια κοτέτσια… όχι ότι δεν κυκλοφορούσαν κάποια, αλλά με την έλλειψη καυσίμων μόνο τα απολύτως αναγκαία, ασθενοφόρα κλπ.

Ξεχορτάριασε λίγο ακόμα και σηκώθηκε να πάει να κόψει ξύλα. Κοίταξε κάτω και είδε τα φαγωμένα παπούτσια του. Θυμήθηκε πως υπήρξε κάποτε ένα καιρός που κοιτώντας κάτω δεν τα έβλεπε τα πόδια του. Ακόμη χειρότερα, τότε ζοριζόταν να δέσει και τα κορδόνια του! Τότε μια φίλη του είχε πει «πρόσεχε το βάρος σου!! Όπως μπεις στα σαράντα έτσι θα μένεις!!» . Κι όμως την είχε διαψεύσει. Είχαν περάσει 15 χρόνια από τότε και αν εξαιρούσε κανείς κάποιες ρυτίδες το σώμα του ήταν στην καλύτερη κατάσταση που ήταν ποτέ! Και το ίδιο ίσχυε για τον περισσότερο κόσμο. Η
αλλαγή στον τρόπο ζωής μετά τα «γεγονότα» είχε αποβεί πολύ καλή για την υγεία και την σωματική κατάσταση των περισσότερων. φυσική διατροφή, περισσότερα λαχανικά, φρούτα και λιγότερο κρέας. άσε που η ζάχαρη είχε σχεδόν εξαφανιστεί, όπως επίσης κι όλα αυτά τα άχρηστα όπως σοκολάτες, snacks και γαριδάκια… Το μόνο που είχε μείνει από όλα αυτά ήταν τα περιτυλίγματα. Ως σκουπίδια εννοείται. ακόμη τα ΄βρισκες από δω κι από κει, αλλά ευτυχώς όλο και πιο σπάνια…

Τέλειωσε από τα ξύλα και κατευθύνθηκε στο κοτέτσι. Άνοιξε την πόρτα κι οι κοτούλες του ήρθαν τρέχοντας να δουν τι καλό είχε να τους ρίξει. Έριξε τα φλούδια και τα ψωμιά που είχαν μαζέψει αυτός κι οι γείτονες κι όσο ήταν απασχολημένες πήγε να μαζέψει τα αυγά. Όπως τράβηξε ένα βγήκε με ένα χαρτί κολλημένο πάνω του. ένα κομμάτι από παλιά εφημερίδα! Καιρό είχε να δει εφημερίδα, έστω και σε «δείγμα». Από μικρός διάβαζε πολύ, αλλά σχεδόν ποτέ δεν είχε καταφέρει να μπει στη συνήθεια της εφημερίδας. Αφού πολλές φορές τις αγόραζε και μετά ξέχναγε να τις διαβάσει… Είχε άλλωστε τα βιβλία του…

Δεν μπόρεσε να αντισταθεί λοιπόν και ξεκίνησε να διαβάζει το λειψό θέμα:

“…Δαμανάκη εκτιμά ότι έφτασε ο κόμπος στο χτένι και ότι η Ελλάδα θα πρέπει να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις της προκειμένου να αντιστρέψει το εξαιρετικά αρνητικό κλίμα που υπάρχει στην ΕΕ.

Όπως τονίζει, η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν «μία απόλυτη υποβάθμιση του επιπέδου ζωής του μέσου πολίτη».

Προσθέτει, ακόμη, ότι το πολιτικό σύστημα μοιάζει να ζει τις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας, χρησιμοποιώντας το παρελθόν ως άλλοθι για να μην κάνει τίποτε σήμερα.”

«Αχαχαχα» γέλασε τρανταχτά! Τη θυμόταν αυτήν την δήλωση! Βρε τη Μαρία… Μετά από όλα όσα είχαν ακουστεί τότε, είχε πεταχτεί κι αυτή κι είπε την… κοτσάνα της! Ήταν βέβαια διπλά αστείο δεδομένου του τι συνέβη λίγες μέρες μετά…

Αν και το σχόλιο περί Πομπηίας δεν ήταν και τόσο μακριά από την πραγματικότητα… τουλάχιστον για κάποιους…όλα τα υπόλοιπα όμως…

Αυτό ήταν κάτι που τότε πολύς κόσμος το φοβόταν. Την «απόλυτη υποβάθμιση του επιπέδου ζωής του μέσου πολίτη» Μια πρόταση που σκόνταφτε σε δύο ορισμούς.

Τον ορισμό του «επιπέδου ζωής» και αυτόν του «μέσου πολίτη»

Ποιος ήταν όμως ο «μέσος πολίτης»? Δύο δουλειές (μια δημόσιο, μια μαύρη ιδιωτική) δύο αυτοκίνητα, δύο κινητά, δύο παιδιά,σπίτι με στεγαστικό, κοιλίτσα, γυναίκα και γκόμενα? Τα τελευταία δύο χρόνια πριν τα «γεγονότα» τα πράγματα είχαν αλλάξει πολύ.Έτσι κι αλλιώς ο «μέσος πολίτης» δεν ήταν αυτός που είχαν υπόψη τους οι πολιτικοί. μάλλον αυτόν θα ήθελαν αλλά δεν… Ο «μέσος πολίτης» είχε φάει μερικές μειώσεις στον μισθό του, είχε δει τουλάχιστον τη μια από τις δυό δουλειές του να χρεωκοπεί, μα πάνω από όλα είχε καταλάβει πως ο τρόπος ζωής που του πρότειναν είχε χρεωκοπησει πρώτος… Ο «μέσος πολίτης» πια ήταν κάποιος πιο συνειδητοποιημένος, στην χειρότερη περίπτωση απλά αγανακτισμένος, αλλά σίγουρα με ένα μυαλό πιο ανοιχτό σε νέες ιδέες μια κι οι παλιές είχαν αποδειχτεί άχρηστες… Όσο για το «επίπεδο ζωής»?
Προβλήματα υγιείας, άγχος για τα οικονομικά, «δήθεν» ανθρώπινες σχέσεις με «δήθεν» ανθρώπους, ενδιαφέρον για «δήθεν» πράγματα. «Δήθεν» επίπεδο ζωής…

Η Μαρία σε ένα πράγμα βέβαια είχε πέσει έξω τελείως κι αυτό ήταν η «επιστροφή στη δραχμή» Σίγουρα, το προσπάθησαν αλλά δεν τους είχε κάτσει. Η υπηρεσιακή κυβέρνηση τύπωσε κάτι δραχμές αλλά αυτές όχι απλά έχασαν την αξία τους αμεσα, κατάντησαν κωλόχαρτα από τη μια στιγμή στην άλλη. «Βρώμικα» κι αυτά… πήραν τον δρόμο των άλλων…

Οι πρώτες μέρες μετά τα «γεγονότα» ήταν δύσκολες. Ελλείψεις στην αγορά, στάση πληρωμών, προβλήματα με καύσιμα . Αβεβαιότητα για το τι μέλλει γενέσθαι. Στις μεγάλες πόλεις φασαρίες, διαδηλώσεις και λεηλασίες στα καταστήματα. Στις μικρότερες πόλεις τα πράγματα ήταν κάπως πιο ελεγχόμενα, από τον ίδιο τον κόσμο κυρίως. Πολύς κόσμος αρχικά κλείστηκε στα σπίτια του, περιμένοντας κι ελπίζοντας να γίνει κάτι και να επιστρέψουν όλα στην πρότερη κατάσταση τους. Μόνο που ολοένα και περισσότεροι αμφέβαλαν για το τι ακριβώς ήταν το «καλύτερο» σε αυτήν την πρότερη κατάσταση…

Κάτι οι γνωριμίες μεταξύ μας, κάτι κι η γενικότερη κατάσταση που ηταν πάντα πιο χαλαρή, εδώ αντιμετωπίστηκαν όλα πιο ήρεμα. Βοήθησαν πολύ και κάποιες ομάδες ανθρώπων που φάνηκαν προετοιμασμένοι και γέμισαν με την παρουσία τους και τις ιδέες τους το κενό που άφησαν οι επιβάτες των ελικοπτέρων πίσω τους…

Ανταλλαγές προιόντων, εναλλακτική οικονομία, αλληλεγγύη, συνεργασία. Στις γειτονιές οι άνθρωποι άρχισαν να γνωρίζονται μεταξύ τους λες και είχαν μόλις ξυπνήσει από ένα άσχημο όνειρο. Γειτονιές που παλιά ο καθένας κλεινόταν μέσα στο σπίτι του, ήταν ξαφνικά γεμάτες κόσμο στο δρόμο να κουβεντιάζουν, να σκέφτονται, να συζητούν. Και παντού παιδιά να παίζουν.

Τελειωνόντας με το κοτέτσι, μπήκε στο σπίτι και πήγε να πλύνει τα χέρια του. Πήρε την εργαλειοθήκη του και την έδεσε στη σχάρα του ποδηλάτου γερά. Ξεκίνησε προς το σπίτι του φίλου του, του Κώστα. Είχε χαλάσει η ανεμογενήτρια του και πήγαινε να της ρίξει μια ματιά. Ο Κώστας έφτιαχνε καλό κρασί και από τη φετινή σοδειά δεν είχε δοκιμάσει ακόμα! Μετά τον Κώστα είχαν συνάντηση στο συλλογικό τους χωράφι. Κάπως έτσι ήταν οργανωμένοι οι περισσότεροι. Αν είχαν κήπο φύτευαν τα βασικά ,καμιά κοτούλα, τα προς το ζήν. Αυτά με μερικές ώρες δουλειά τα φερναν βόλτα και μετά ασχολούνταν και με τα συλλογικά, εκεί που έβγαινε η παραγωγή που μοιραζόταν και κάναν κι ανταλλαγές με τις γύρω περιοχές η τους ψαράδες…

Η ζωή είχε γίνει πιο απλή. Αυτό ήταν σίγουρο. Όμως αισθανόταν πιο πλούσιος παρα ποτέ. Η απλή αυτή ζωή που ζούσε, ήταν γεμάτη από φύση, από φίλους, από πολύτιμο χρόνο για διάβασμα, για συζήτηση, για ευχάριστες ώρες με τον γιό του. Όλοι φοβόταν πως η επιβίωση σε προσωπικό επίπεδο θα τους έπαιρνε όλο τον χρόνο. αλλά όταν πέταξαν τις άχρηστες ασχολίες στην άκρη και συνεργάστηκαν για την επιβίωση είδαν πως δεν ήταν έτσι…

Είχε λιγότερα πράγματα δικά του αλλά του ήταν πιο χρήσιμα. Στην ουσία όλα τα μοιράζονταν μεταξύ τους. Τι όφελος είχε να έχεις κάτι που χρησιμοποιείς μια φορά το μήνα και να μην μπορούν να το χρησιμοποιούν κι άλλοι τις υπόλοιπες μέρες. Ο κόσμος είχε γίνει πιο πρακτικός. Λιγότερο φτιασιδωτός, λιγότερο ψεύτικος. Και πιο τίμιος. Απόδειξη το μενταγιόν που φορούσε γύρω από το λαιμό του. Κάποτε ήταν μπρελόκ για κλειδιά. Τώρα δεν είχε καμιά χρησιμότητα γιατί δεν είχε κλειδιά, δεν κλείδωνε τίποτα. Αλλά το κράταγε σαν ενθύμιο. Του το είχε χαρίσει μια φίλη του. Το’χε κερδίσει λέει σε μια βασιλόπιτα! Είχε πάνω ένα γάιδαρο που γελούσε κι από την άλλη έγραφε ΜΠΟΥΤΣΟΥΝΙ-CORFU και τον αριθμό 1. Το Μπουτσούνι ήταν μια από αυτές τις ομάδες που βοήθησαν τον κόσμο να ξαναβρεί τον τρόπο να αντιμετωπίσει την αλλαγή μετά τα «γεγονότα».

Η ομάδα αυτού καθεαυτού δεν υπήρχε πια. Όλο το νησί πια ήταν γεμάτο Μπουτσούνια. Και στα άλλα νησιά είχαν κάτι παρόμοιο. Μπορεί να το έλεγαν αλλιώς αλλά η ουσία ήταν η ίδια…

Η ζωή είχε αλλάξει. Είχε γίνει καλύτερη…

Ένα γρήγορο...στα όρθια!!

2012-02-03T23:31:00.000+02:00

Τις τελευταίες μέρες έχω ακούσει τα εξής από τους πολιτικούς μας:

Ο Λοβέρδος θα υποστηρίξει τον Βενιζέλο για την αρχηγία του κόμματος.

Ο Παπανδρέου πιστεύει ότι αυτοί έσωσαν την Ελλάδα και τους χρωστάμε κι ευγνωμοσύνη.(Στο ΠΑΣΟΚ)

ΠΑΣΟΚικοί και ΝΔημοκρατικοί κατέκριναν την απόφαση του δικαστηρίου της χάγης υπέρ της Γερμανίας.

Ο Βενιζέλος κατηγορεί τον Τσίπρα για θεατυρίνο και λέει ότι κινδυνεύει να "πέσει" σε σφάλμα τύπου "βρώμικο ΄89"

Ο Τσίπρας τον αποκαλεί "φυσικό αυτουργό" της κατάστασης που έχει περιέλθει η Ελλάδα.

Έχω μείνει άναυδος. Θέλω να φύγουν! Θέλω να εξαφανιστούν. Ξεφτιλισμένα καθίκια από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, μας κοροιδεύουν, συνεχίζουν να παίζουν τα ίδια παιχνίδια στην πλάτη μας τα οποία έπαιζαν όλα αυτά τα χρόνια, αυτοί κι όλοι πριν από αυτούς. Έχουν κολλήσει στις θέσεις τους όπως ένα σκατό κολλάει στο παπούτσι και δεν λέει να ξεκολλήσει. Απατεώνες του χειρότερου είδους, παίζουν με τις τύχες και τις ζωές ένός ολόκληρου λαού. Ενός λαού που του άξιζε κάτι καλύτερο...

Να πάνε στο διάολο. Πολιτική ανυπακοή τώρα!!! Να πάνε στο διάολο!!

Εμένα οι φίλοι μου είναι...

2012-02-03T01:02:00.000+02:00

Στεκομαι έξω από τη πόρτα ακουμπισμένος στον τοίχο και καπνίζω. Το'χω κόψει εδώ και χρόνια, αλλά πότε-πότε κάποιες συγκυρίες απαιτούν λίγη νικοτίνη για συμπλήρωμα και τους κάνω τη χάρη. Κοιτάζω μέσα στο δωμάτιο τους φίλους μου. Τους περισσότερους, αν όχι όλους, δεν τους ήξερα πέρσι. Κι όμως κάτι, κάπως, κάποτε μας έφερε κοντά.

Είμαστε μαζεμένοι στο "Κέντρο Ρίγανης" του κυρ Αντρέα του Γεωργιάδη για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Μπουτσουνιού. Το Μπουτσούνι. Αυτό μας έφερε κοντά. Το Μπουτσούνι στου οποίου τη γέννεση δεν ήμουν καν εκεί. Το Μπουτσούνι στο οποίο όταν πρωτοσυμμετείχα ήταν απλά για να δω τι γίνεται και να κάνω κι εγώ κάτι για αυτό. Χωρίς πεποίθηση ιδιαίτερη και χωρίς προοπτική (δική μου) για συνέχεια. Το Μπουτσούνι μας την έφερε. Ξύπνησε μας μια αρχέγονη ανάγκη. Μια ανάγκη την οποία πολλοί από μας είχαν ξεχάσει. Την ανάγκη για "κοινωνία"...

Θυμάμαι πριν χρόνια να διαβάζω για το τι είναι αυτό που ωθεί κάποιους να "σημαδεύονται" είτε με τατουάζ, είτε με piercing, είτε με "εξαντρίκ" μαλλιά... Υποτίθεται είναι η ανάγκη του να "ανήκεις κάπου". Να είσαι μέλος μιας ομάδας.

Και μάλλον είναι γεγονός. Όλοι κατά καιρούς έχουμε συμμετέχει σε κάποια ομάδα και αρκετοί σε περισσότερες από μια. Οι δικές μου ομάδες είχαν να κάνουν με μοτοσυκλέτα, ιστιοπλοία και διάφορα άλλα.

Το Μπουτσούνι όμως είναι διαφορετικό. Το Μπουτσούνι όπως είπα ξύπνησε μέσα μας την αρχέγονη ανάγκη για "κοινωνία"

Τι είναι όμως η κοινωνία? Η κοινωνία είναι αυτό που έφτιαξε ο άνθρωπος για να αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά το πρόβλημα της επιβίωσης. Είτε μας αρέσει είτε όχι δεν είμαστε φτιαγμένοι για να επιβιώνουμε μόνοι. Eίμαι σίγουρος πως κάποια "αντράκια" πολύ θα ήθελαν να πιστέψουν πως μπορούν, στην πραγματικότητα όμως είναι αδύνατο. Αν δεν με πιστεύετε δείτε το Into the Wild...

μουσικό διάλλειμα..

Κοιτάζω μέσα στο δωμάτιο και βλέπω το Μπουτσούνι λοιπόν. Το Μπουτσούνι που είναι προς το παρόν η δική μας μικρή κοινωνία. Σε αυτήν την κοινωνία, του Μπουτσουνιού, μας ευχαριστούν τα πιο απλά πράγματα. Η βασιλόπιτα που έφτιαξε η Αναστασία, το κρασί που έφερε η Ανθή, το χούμους και το ψωμί που έφτιαξε κάποιος άλλος, τα τυροπιτάκια της Μαρίας. Αλλά δεν είναι μόνο η τέρψη της γεύσης. Οι ιδέες, οι καλές κουβέντες, τα χαμόγελα, οι σκέψεις που μας μπαίνουν στο μυαλό. Οι γνώσεις που αποκτούμε. Η διάθεση που αλλάζει. Η καλή διάθεση που είναι πια σχεδόν χειροπιαστή ανάμεσα σε αυτή τη μικρή ομάδα.

Το Μπουτσούνι είναι αυτή τη στιγμή, μια όαση ελπίδας και αισιοδοξίας μέσα στην έρημο που λέγεται "Ζωή στην Ελλάδα" η ακόμη και "ζωή στον κόσμο ως έχει". Για χρόνια παρατηρούσαμε ανήμποροι ενώ γύρω μας αξίες, ηθική και ανθρωπιά μαράζωναν μέρα με τη μέρα. Για χρόνια παραδοθήκαμε στην ιδέα πως δεν μπορούμε να αλλάξουμε κάτι, απλά έτσι είναι ο κόσμος. Για χρόνια ψηθήκαμε πως κάθε αντίσταση είναι μάταια...

Κι όμως μέσα στο δωμάτιο αυτό βλέπω ανθρώπους διαφορετικούς μεν αλλά μαζί δε. Και δεν είναι κάποιο χόμπυ η απλά μια κοινή (η κενή) ασχολία που μας δένει.
Είναι η αίσθηση πως τα δύσκολα χρόνια που έρχονται θα τα αντιμετωπίσουμε ευκολότερα ενωμένοι, και "οπλισμένοι" με το χαμόγελο, την χαρά και τη δύναμη που βγαίνει σε κάθε μας συνάντηση

Ξέρω πως υπάρχουν κάποιοι που ίσως σκεφτούν πως αυτά που γράφω είναι υπερβολικά ιδεαλιστικά και ρομαντικά. τους απαντώ πως αυτός ακριβώς ο ιδεαλισμός και ο ρομαντισμός είναι που μας έφερε όλους κοντά. Κι είμαι σίγουρος πως πολύ περισσότερα έχουν καταφέρει μια χούφτα ρομαντικοί ιδεαλιστές, παρά μια στρατιά κυνικοί ρεαλιστές...

"Η ευτυχία είναι πραγματική μόνο όταν μοιράζεται"

"Η ευτυχία είναι το μόνο πράγμα που διπλασιάζεται κάθε φορά που το χαρίζεις."

Καληνύχτα φίλοι μου.

Στην υγειά των αυθεντικών ανθρώπων λοιπόν... που λέει κι ένας φίλος...

Φίλαθλος με το ζόρι.

2012-01-27T02:18:00.000+02:00

Διάβασα το πρώτο μου μυθιστόρημα στα αγγλικά όταν ήμουν 6 χρονών. Ήταν τα "Σαγόνια του Καρχαρία" το γνωστό Jaws. Ξεκινούσε με μια ελαφριά σκηνή sex την οποία ομολογουμένως δεν πολυκατάλαβα αλλά όλα τα υπόλοιπα τα κατάλαβα. το βιβλίο αυτό μου άφησε μια χρόνια φοβία των βαθιών νερών, των φυκιών και γενικά του βυθού της θάλασσας. Περιττό να πω ότι μου πήρε πολλά χρόνια να σταματήσω να βλέπω ανύπαρκτα πτερύγια καρχαριών σε κάθε εξόρμηση στην παραλία...

Το σπίτι μας ήταν πάντα γεμάτο βιβλία. Η πόρτα που άνοιξε όταν ξεκίνησα να διαβάζω αγγλικά δεν έκλεισε ποτέ. Λόγω της μάνας μου κυρίως, (είναι Αγγλίδα) υπήρχε μια σταθερή ροή "φρέσκων" μυθιστορημάτων στο σπίτι.

Στην αρχή παιδικά, πολλά βιβλία της Enid Blyton, του Roald Dahl, με ήρωες όπως οι Famous Five, ο Biggles, και βέβαια ο Charlie, o Willy Wonka και ο James...(αυτός με το γιγάντιο ροδάκινο) Τα βιβλία συμπλήρωνε κάθε βδομάδα μια σταθερή προμήθεια από αγγλικά κόμικς που μου έστελνε ο παππούς από Αγγλία. Spiderman, Superman, Fantastic Four και η κόμικς έκδοση του Star Wars συντρόφεψαν τα παιδικά μου χρόνια.

Συχνά διάβαζα περπατώντας η μάλλον σκοντάφτοντας από δω κι από κει. Και βεβαια τότε ξεκίνησε και η μεγαλη μου αγάπη για το διάβασμα στην τουαλέτα... Εκεί στο "μέρος" μπορούσα να βρω ησυχία και γαλήνη για να χαθώ στις αγαπημένες μου ιστορίες, μεταμορφώνοντας τον καμπινέ σε πειρατικό καράβι η διαστημόπλοιο ανάλογα την περίπτωση... Μάλιστα τόσο συνήθεια μου έγινε που αν λόγω βιασύνης ξεχνούσα το βιβλίο, διάβαζα τις ετικέτες των απορρυπαντικών...

Το παρατσούκλι μου ήταν bookworm. Και το κέρδισα επάξια.

Η ενασχόληση μου αυτή με το διάβασμα, εξωσχολικών πάντα βιβλίων μου κόστισε μόνο σε ένα πράγμα. Δεν έγινα ιδιαίτερα αθλητικός τύπος. Ο πατέρας μου ήταν φανατικός ποδοσφαιρόφιλος και παίκτης. Μικρός έπαιζα και γω λίγο, πάντα αμυντικός αλλά στην πραγματικότητα δεν το είχα. Φοβόμουν την μπάλα, φοβόμουν να πέσω, η να χτυπήσω και πάντα αισθανόμουν λίγο "έξω" από την ομάδα...

Αργότερα ασχολήθηκα κατά καιρούς με τον αθλητισμό αλλά ποτέ διεξοδικά η ολοκληρωμένα. Υπήρξα μάλιστα ένα διάστημα ίσως ο πιο αποτυχημένος ακοντιστής της Κέρκυρας, δοκίμασα λίγο το κρίκετ αλλά ακόμα δεν έχω καταλάβει πως παίζετε και κατέληξα πολύ αργότερα στην ιστιοπλοία η οποία και με κέρδισε... Είναι το μόνο άθλημα όπου αν δεν φυσάει μπορείς και να διαβάσεις...χαχα!!!

Κάποια στιγμή στο σχολείο άρχισα να ψηλώνω. Εντάξει δεν έγινα και δίμετρος αλλά έπεσα στην αντίληψη του γυμναστή μου ο οποίος αποφάσισε ότι κάνω για το μπάσκετ. Μεγάλο λάθος... στην πρώτη μου προσάθεια έφαγα μια μπαλιά στα μούτρα, πάνε τα γυαλιά μου... Το μπάσκετ έχασε ένα πιθανό παίκτη επί τόπου...

Τα ομαδικά αθλήματα δεν με συγκινούσαν ποτέ και ο μόνος λόγος που μου άρεσε όταν μαζεύονταν οι φίλοι του πατέρα μου για να δουν ποδόσφαιρο ήταν που έβρισκα μια ευκαιρία να πιω καμιά μπύρα και να φάω πίτσα...

Το Φλεβάρη του 1987 παρουσιάστηκα στην Αυλώνα και μετά από ένα μήνα βήμα κι αγγαρείες έγινα μαυροσκούφης. Επειδή ήμουν λίγο (δηλαδή πολύ) παράξενος με το φαγητό, έχασα 12 κιλά σε 18 μέρες. Στην άδεια ορκομωσίας μόλις με είδε η μάνα μου έκλαιγε!! Οι άλλοι όλοι πάχαιναν κι εγώ αδυνάτιζα (ρε μήπως να πάω πάλι φαντάρος?)

Παράλληλα με εμένα ένας πολύ φίλος με καταγωγή από Φιλοθέη, ο Νίκος, παρουσιάστηκε στο Παλάσκα και μπήκε στο ναυτικό. Συχνά είχαμε έξοδο μαζί και με τραβολογούσε μαζί του. Γνώρισα πολύ ενδιαφέρον κόσμο από τα Βόρεια προάστια, ειδικά κάποιες "χάι" φίλες του, όλες μεγαλύτερες μου και που πολύ τις γούσταρα...

Ο Νίκος ήταν κι αυτός μεγαλύτερος μου κι είχε μια τάση να κανονίζει αυτός τις εξόδους κλπ. άλλωστε αυτός είχε τις άκρες και τη μηχανή (ΧΤ500 του 1976 ο αριθμός κυκλοφορίας ήταν ΕΜ-287 αν θυμάμαι καλά και το όνομα αυτής...Εμμανουέλα...). Εγώ απλά πήγαινα παντού και παρατηρούσα, γνώριζα μια ζωή αλλιώτικη από τη δική μου...

Μια μέρα ήρθε να με πάρει και μου λέει, ανέβα πάμε να δούμε μπάσκετ. Ξέχασα να πω ότι ήταν και είναι ακόμα φανατικός μπασκετόβιος. Παίκτης και φίλαθλος. Εγώ, αντιρρήσεις. "Τι λες τώρα" "που θα πάμε" "βαριέμαι, δεν μου αρέσουν τα ομαδικά αθλήματα..." " δεν μου αρέσει το μπάσκετ" και διάφορα κουλά... επίσης δεν είχα εισιτήριο και δεν είχα και καμία όρεξη να δωσω τις λίγες μου δραχμούλες για να δω μπάσκετ...

Πάμε λοιπόν στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, ο Nίκος αποφασισμένος, μου βρήκε κι εισιτήριο, και για να μην μείνω μόνος μου μπήκα κι εγώ... Ήταν Ιούνιος του 1987. Ο αγώνας ήταν Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία για τα προκριματικά του Eurobasket.

Μέσα σε 5 λεπτά, μεταμορφώθηκα από ένα bookworm σε ένα τρελάμενο φίλαθλο που φώναζε Ελλαδάραααα με όλη του τη δύναμη! Βγήκαν οι μπλούζες, ιδρώμενα κορμιά, τα χέρια ψηλά, όλοι μια ψυχή, για μια ομάδα, τη δική μας ομάδα!!

Νίκος Σταυρόπουλος, Παναγιώτης Γιαννάκης, Αργύρης Καμπούρης, Νίκος Λινάρδος, Παναγιώτης Καρατζάς, Μιχάλης Ρωμανίδης, Νίκος Φιλίππου, Λιβέρης Ανδρίτσος, Παναγιώτης Φασούλας, Μέμος Ιωάννου, Φάνης Χριστοδούλου, Νίκος Γκάλης

Ονόματα που έμειναν στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Και που για μερικές μέρες κατάφεραν να μεταμορφώσουν κι ένα πορωμένο bookworm σε έναν ακόμα τρελάμενο φίλαθλο...

ΥΓ Τα ημιτελικά και τον τελικό τα παρακουθήσαμε στην τηλεόραση σε άδεια, στην Κέρκυρα. Μετά τον τελικό πήγα κατευθείαν στο αεροδρόμιο για να γυρίσω Αθήνα και στην μονάδα μου. Λίγο πριν ο Νίκος με είχε περιλούσει με μπύρα εν ειδη εορτασμού για τη μεγάλη νίκη! Οι μπάτσοιστο αεροδρόμιο έριξαν μια ματιά στο σκισμένο τζιν, το πέτσινο τζάκετ μηχανής και το μούσκεμα από μπύρα τ-σερτ μου και με έβαλαν να αδειάσω τσέπες και τελικά να βγάλω σχεδόν τα πάντα!

ΥΓ2 Την ιστορία αυτή την αφιερώνω σε δύο φίλους. Ένα παλιό. τον Νίκο Λιβαθηνό και έναν καινούριο τον Σπύρο Φαγογένη. και οι δύο πιστεύω θα την εκτιμήσουν δεόντως...

Περισσότερες κουλτουροφιλοσοφίες...

2012-01-24T13:46:00.000+02:00

Η θεωρία του Φθίνοντος Οριακού Προϊόντος και η κατάρρευση των πολύπλοκων κοινωνιών…

Είναι μάλλον αστείο να προσπαθήσω να εξηγήσω σε μερικές αράδες μια οικονομική θεωρία και το πώς επηρεάζει τη ζωή μας, αλλά επειδή πιστεύω ότι είναι πράγματι σημαντικό θα το προσπαθήσω. Απλά έχετε υπόψη σας ότι είμαι ένας απλός απόφοιτος λυκείου…χαχα!

Θα ξεκινήσω από 2 έννοιες.

Τι είναι το «οριακό προιόν»

Ας πούμε ότι έχουμε ένα χωράφι και το καλλιεργούμε. Βάζοντας 8 ώρες εργασίας την ημέρα, καταφέρνουμε κι έχουμε μια παραγωγή πχ 500 κιλά ντομάτες το χρόνο. Αν τώρα αυξήσουμε την εργασία μας κατά 1 ώρα την ημέρα, βγάλουμε 550 κιλά ντομάτες, αυτό σημαίνει ότι το «οριακό προϊόν» είναι 50 κιλά ντομάτες η 10% της παραγωγής.

Τι είναι τώρα, η θεωρία του Φθίνοντος Οριακού Προϊόντος.

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία το αποτέλεσμα που παίρνουμε βάζοντας έξτρα προσπάθεια σε μια εργασία αυξάνεται μέχρι κάποιο σημείο και μετά πέφτει.

Ας πούμε ότι είμαστε στο ίδιο χωράφι κι ευχαριστηθήκαμε που βγάλαμε 50 κιλά ντομάτες παραπάνω, οπότε αποφασίζουμε να προσπαθήσουμε ακόμη περισσότερο για να βγάλουμε κι άλλες. Υπάρχουν πολλές δυνατότητες.

Μπορούμε να:

1. δουλέψουμε ακόμη περισσότερο

2. προσλάβουμε βοήθεια

3. πάρουμε κι άλλο χωράφι

4. χρησιμοποιήσουμε γενετικά μεταλλαγμένες και πιο αποδοτικές ντοματιές!

Οι ενέργειες αυτές έχουν όμως κάποια παράπλευρα «συμπτώματα». Δουλεύεις περισσότερο μέχρι που αρρωσταίνεις και μετά χρειάζεσαι γιατρό! Προσλαμβάνεις βοηθό? Πρέπει να τον πληρώσεις! Το χωράφι για να το πάρεις πρέπει να επενδύσεις, εκτός κι αν το πάρεις δια της βίας αλλά μετά θες και «στρατό» να το φυλάει! Και τα γενετικά μεταλλαγμένα κοστίζουν σε χρήμα αλλά έχουν και το άγνωστο κόστος του τι θα φέρουν στο μέλλον…

Αυτά λοιπόν τα «συμπτώματα»¨έχουν το αποτέλεσμα κάποια στιγμή να μειώνουν το «οριακό προϊόν» Μπορεί στην αρχή να βγάζουμε μεγαλύτερη παραγωγή αλλά κάποια στιγμή οι έξτρα απαιτήσεις θα αρχίσουν να είναι τόσο μεγάλες ώστε το οριακό προϊόν να γίνεται συνεχώς μικρότερο. Το πρόβλημα είναι ότι όταν αρχίσει να φθίνει, το χωράφι κινδυνεύει…

Ας πούμε ότι δουλέψαμε περισσότερο και πάθαμε υπερκόπωση. Μετά για ένα διάστημα δεν μπορούμε να δουλέψουμε καθόλου! Πάει το χωράφι…

Ομοίως και για τις άλλες περιπτώσεις όσο αυξάνεται η πολυπλοκότητα αυξάνεται και ο κίνδυνος να πάει κάτι στραβά.

Έκανα εδώ ένα βήμα λίγο μεγάλο και εισήγαγα και μια νέα έννοια. Το βήμα είναι να φανταστώ ότι το χωράφι είναι η κοινωνία μας, ο πολιτισμός μας και η έννοια είναι η «πολυπλοκότητα».

Τι είναι η πολυπλοκότητα?

Φαντάζομαι όλοι ξέρετε τη λέξη αλλά θα προσπαθήσω να σας δώσω μια ιδέα του τι είναι, όσον αφορά την κοινωνία μας.

Η ίδια η δημιουργία της κοινωνίας είναι αποτέλεσμα ανάγκης για επιβίωση. Αν θεωρήσουμε ότι για να επιβιώσουμε χρειαζόμαστε στέγη, φαί και νερό, είμαστε ικανοί απόλυτα μόνοι μας να τα παρέχουμε στον εαυτό μας? Βασικά όχι. Χρειαζόμαστε βοήθεια. Αποκτώντας μάλιστα οικογένεια οι ανάγκες αυξάνονται και χρειαζόμαστε ακόμη περισσότερη βοήθεια. Άλλωστε είμαστε πιο αποτελεσματικοί σαν ομάδες. Εισάγετε λοιπόν ήδη σε ένα βαθμό η πολυπλοκότητα…

Πόσο μάλλον αν το πάμε λίγο παρακάτω. Όταν πχ έχουμε μια μικρή κοινωνία, υπάρχουν απαιτήσεις κοινές για καθαριότητα, υγεία, διασκέδαση και ένα σωρό άλλα… Η δημιουργία πολυπλοκότητας λοιπόν είναι αποτέλεσμα της ανάγκης για αντιμετώπιση προβλημάτων.

(Διαβάζοντας τα παραπάνω διαισθάνομαι πως αφήνω κάποια κενά αλλά ελπίζω να καταλαβαίνετε τι εννοώ….)

Η πολυπλοκότητα είναι ένα θέμα που με έχει απασχολήσει πολύ αλλά και με εντυπωσιάζει, ειδικά στο βαθμό που την έχουμε φτάσει εμείς.

Ένα μικρό παράδειγμα.

Στο ταχυδρομείο υπάρχει ένα μηχάνημα που βγάζει κουπόνια για τη σειρά. Το μηχάνημα αυτό λοιπόν φτιάχτηκε για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της «ουράς» και να επιτρέψει στον κόσμο να κάθεται χωρίς να χάνει τη σειρά του.

Αποτελείται από ένα μεταλλικό κουτί, βαμμένο, έναν εκτυπωτή, θερμογραφικό χαρτί και κάποια κυκλώματα με το σχετικό λογισμικό.

Το μέταλλο για το κουτί εξορύχτηκε, επεξεργάστηκε, σχηματίστηκε, βάφτηκε. Ο εκτυπωτής επίσης συναρμολογήθηκε από διάφορα μέρη τα οποία κάποιος κάποτε έπρεπε να εφεύρει και μετά κάποιοι να κατασκευάσουν. Όποιος πει ότι φτιάχνονται από μηχάνημα έχει δίκιο αλλά και το μηχάνημα κάποιος το έφτιαξε… Το χαρτί κάποτε ήταν δέντρο, που κόπηκε, επεξεργάστηκε, λευκάνθηκε και περάστηκε με κάποια ουσία που αντιδρά στη θερμότητα. Τα κυκλώματα κατασκευάστηκαν κι αυτά. Και το λογισμικό γράφτηκε από κάποιον. Η κάθε μια από τις προηγούμενες εργασίες έχει από πίσω της μια ατέλειωτη (σχεδόν) αλυσίδα εργασιών, ανθρώπων και εργατοωρών που έφτασαν σε αυτό τελικό αποτέλεσμα. Να πατάς ένα κουμπί και να σου βγαίνει το Α374 μαζί με την (λάθος) πληροφορία ότι θα περιμένεις 11 λεπτά!

Υπάρχει μια θεωρία που συνδέει την θεωρία του Φθίνοντος Οριακού προϊόντος με την κατάρρευση των πολύπλοκων κοινωνιών. Σύμφωνα με αυτήν οι κοινωνίες προκειμένου να αντιμετωπίσουν προβλήματα δημιουργούν πολυπλοκότητα. Μια πολυπλοκότητα η οποία κάποια στιγμή φτάνει σε ένα σημείο να «κοστίζει» περισσότερο από ότι παράγει.

Μην πάτε μακριά. Σκεφτείτε τους πολιτικούς μας και τον κρατικό μηχανισμό. 750.000 άτομα και 300 βουλευτές συνιστούν έναν κοστοβόρο και αδηφάγο κρατικό μηχανισμό ο οποίος αυτή τη στιγμή παράγει τα εξής. Κάποια καθαριότητα (ελλειπή), παιδεία (χάλια), φόρους (υπερβολικούς), προστασία (βλέπε καταστολή), γραφειοκρατία και ελλείμματα.

Εκεί είναι η κοινωνία μας σήμερα. Αν βλέπαμε ένα «γράφημα» της σημερινής κατάστασης θα βλέπαμε ότι βρισκόμαστε σε ένα σημείο πολύ κοντά στα άκρα. Και αυτό είναι κάτι που πολύς κόσμος το νιώθει.

Το σύστημα μας έβαλε σε μια τροχιά, την οποία είτε από βλακεία είτε από κουτοπονηριά, είτε από αφέλεια εμείς δεχτήκαμε. Η τροχιά αυτή οδηγεί στην κατάρρευση.

Τι σημαίνει όμως κατάρρευση μιας πολύπλοκης κοινωνίας? Κατάρρευση υφίσταται όταν μια κοινωνία γυρνά πίσω σε κάποιο προηγούμενο στάδιο. Και ήδη βλέπουμε κόσμο να το κάνει η να το θέλει αυτό. Όταν βλέπεις ότι αυτό που υπάρχει, και το οποίο σου ζητάει να το υποστηρίξεις (αδρά μάλιστα) δεν σου προσφέρει αυτά που

θα έπρεπε, τότε κάνεις ένα βήμα πίσω και τα βρίσκεις αλλού…

Ιστορικά όλοι οι μεγάλοι πολιτισμοί κάποια στιγμή κατέρρευσαν. Κάποιοι ίσως αναρωτηθούν αν αυτό είναι ίσως κάτι που μπορούμε να σταματήσουμε. Η πολυπλοκότητα γεννιέται από την ανάγκη αντιμετώπισης προβλημάτων. Τα προβλήματα από πού γεννιούνται? Από την καθημερινότητα σε ένα βαθμό, αλλά νομίζω τα περισσότερα από την φιλοδοξία, την λαιμαργία, την επιθυμία για κάτι παραπάνω.

Αν επιστρέψουμε στο χωράφι θα δούμε ότι αν ο καθένας μας ήταν ικανοποιημένος με το δικό του και το φρόντιζε απλά όσο χρειάζεται για να βγάζει σοδειά για να ζει χειμώνα-καλοκαίρι θα ήμασταν μια χαρά. Αλλά πάντα θέλουμε κάτι παραπάνω…

Οι αρχαίοι έλεγαν «Παν μέτρον άριστον» Αν καταφέραμε να το κάναμε όλοι βίωμα αυτό και να ήμασταν ικανοποιημένοι με αυτό που έχουμε, θα μπορούσαμε ίσως να σταματήσουμε την πορεία προς την κατάρρευση. Φοβάμαι όμως πως αυτό θα είναι κάτι που θα πρέπει να το προσπαθήσει μια άλλη κοινωνία, ίσως αυτή που θα ακολουθήσει τη δική μας…

Οι φίλοι ας μου συγχωρήσουν τις ελλείψεις η κάποια κενά στην έκφραση και τα επιχειρήματα. Η όλη ιδέα σηκώνει σίγουρα πολύ συζήτηση αλλά υπάρχουν και πολλά στοιχεία που απλά δεν υπάρχει χώρος να μπουν…

See you στο «χωράφι»…

Στο βίντεο που ακολουθεί μιλάει ο καθηγητής Joseph Tainter ο οποίος έχιε γράψει το βιβλίο "Η κατάρρευση των πολύπλοκων κοινωνιών" το οποίο διαβάζω τώρα. Δείτε το βίντεο αν έχετε όρεξη κι υπομονή, είναι ενδιαφέρον. Αλλά είναι και 7 "επιεσόδια" των 15 λεπτών περίπου. Τα ανωτέρω αποτελούν μια περίληψη αυτών που διαβάζω από τη σκοπιά μου...Παραδείγματα δικά μου όμως!

Στα οδοφράγματα θα ξεκαθαρίσει η κατάσταση...

2012-01-19T02:09:00.000+02:00

Τις τελευταίες μέρες παίζουν πολλές συζητήσεις και κόντρες, σχετικά με το πως θα πάει μπροστά η "επανάσταση". Είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει από την αρχή τον κόσμο στις πλατείες και κατά πάσα πιθανότητα είναι και ο λόγος που οι πλατείες ,τουλάχιστον, προς το παρόν δεν κατάφεραν κάτι προφανές η ουσιώδες.

(Να κάνω μια μικρή παρένθεση εδώ. Πιστεύω ότι οι πλατείες κατάφεραν πολλά. Απλά δεν "προχώρησαν" αρκετά)

Είναι Γενάρης του 2012. Οι αγορές προεξοφλούν πτώχευση της χώρας μας, η ανεργία στα ύψη, επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη. Οι μόνοι αισιόδοξοι, είναι οι αφελείς και οι τελείως βολεμένοι. Η υπόλοιπη κοινωνία βρίσκεται σε διάφορα στάδια μιας κατάσταση σοκ. Υπάρχουν αυτοί που φώναζαν εδώ και καιρό, και τώρα δικαιώνονται. Υπάρχουν αυτοί που έχασαν την ελληνική βερζιόν του american dream, και νιώθουν τη γη να εξαφανίζεται κάτω από τα πόδια τους. Υπάχουν δημόσιοι υπάλληλοι που τρέμουν μη χάσουν τη δουλειά τους και άλλοι που ήδη την έχασαν. Υπάρχουν επιχειρηματίες στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Υπάρχουν άστεγοι. Υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό.

Ας κάνουμε όμως έναν απλό διαχωρισμό. Υπάρχουν αυτοί που ασκούν αδικία και αυτοί που αδικούνται....

Τι έγινε στην πλατεία το 2011?
Τις πρώτες μέρες μαζευτήκαμε άνθρωποι, που νιώθαμε αδικημένοι, αγανακτισμένοι και διαδηλώσαμε την εναντιότητα μας σε αυτό που συμβαίνει.
Μετά άρχισε η φαγωμάρα...

Το σύστημα έχει κάνει καλά τη δουλειά του και έχει φροντίσει να μας διαιρέσει εδώ και καιρό σε αντίθετες ομάδες.

Πολύ σύντομα οι "αγανακτισμένοι" μεταλλάχτηκαν σε μια ομάδα που ζητούσε την εφαρμογή της Άμεσης Δημοκρατίας. Αυτό πιστεύω ήταν φυσικό να ακολουθήσει ως λύση στο πρόβλημα της αποτυχίας της κοινοβουλευτικής "δημοκρατίας" που ζούμε.
Από κει και πέρα όμως δημιουργήθηκαν πολλα προβλήματα. Θεωρώ ότι τα προβλήματα αυτά οφείλονται σε μια μεγάλη παρεξήγηση. Πολύς κόσμος πίστεψε ότι το αίτημα για Άμεση Δημοκρατία αφορούσε μόνο αριστερίζοντες κλπ, κι έτσι όσοι εξέφραζαν άλλες θέσεις βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις άλλες ομάδες. Τότε και εγώ έπεσα σε αυτό το σφάλμα. Να θεωρώ ότι το όλο θέμα "Πλατεία" και "Άμεση δημοκρατία" αφορούσε μόνο αυτούς που ως τότε είχαν αριστερίζουσες απόψεις. Και λέω ως τότε γιατί υποτίθεται όσοι ήταν εκεί ήθελαν να κάνουν τα "κομματικά" και τα "παλιά" μοτίβα στην άκρη... (ούτε αυτό έγινε βέβαια)

Θεωρούσα λοιπόν ότι οι μόνοι που είχαν θέση εκεί ήταν όσοι ήταν πρώην αριστερίζοντες. Όχι γιατί έχω κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια με το χώρο, αλλά έτσι μου φαινόταν σωστό. Δεν κατάλαβα ότι λειτουργούσα κι εγώ "φασιστικά" αποκλείοντας κάποια άτομα, έστω στη σκέψη μου, επειδή δεν συμφωνούσαν μαζί μου...

Μου πήρε λίγο καιρό αλλά συνειδητοποίησα το εξής. Η Άμεση Δημοκρατία δεν είναι μια ιδεολογία. είναι ένας τρόπος, ένα εργαλείο. Η Άμεση Δημοκρατία δεν είναι δεξιά, αριστερή ούτε κεντρώα. Είναι ένας "νέος" (παλιός) τρόπος να λαμβάνονται αποφάσεις και να έχει ο λαός τη εξουσία πραγματικά. Αλλά ο λαός ποιός είναι? Δεν είναι μόνο αριστεροί! Δεν είναι μόνο το ένα η το άλλο. Είναι όλοι. Είτε μας αρέσει, είτε όχι.
Λογικά όποιος δέχεται να λειτουργήσει έτσι, (και ακόμη κι αυτός ο όρος είναι "κάπως") έχει θέση στην πλατεία. Και βέβαια δεν θα συμφωνούμε μεταξύ μας! Αλλά θα μάθουμε να σεβόμαστε ο ένας τη γνώμη του άλλου, και κάπως θα τα φέρουμε βόλτα. Γιατί πρέπει να θυμόμαστε, αν και όταν βρεθούμε στα οδοφράγματα καλό θα είναι να είμαστε οι περισσότεροι από μια μεριά και μαζί... κακά τα ψέματα ο εχθρός είναι εκει, απεναντι μας και ξέρει και τι κάνει και δεν είναι διαιρεμένος...

Έχω την αίσθηση πως σε πολύ λίγο χρόνο θα χρειαστούμε στο έπακρο αυτή την περίφημη αλληλεγγύη για την οποία μιλάμε τόσο καιρό, όπως και όσους περισσότερους φίλους γίνεται. Let's work together!!

Let's Work together - the Leningrad Cowboys!

Πολιτικό διαζύγιο

2012-01-16T10:18:00.000+02:00

Την εποχή που χώριζα από τη πρώτη μου γυναίκα, και σε μια προσπάθεια να αντιμετωπίσω τις επιπτώσεις του χωρισμού, συζητούσα και διάβαζα συνεχώς. Στα βιβλία και τα κείμενα που διάβασα τότε έμαθα, μεταξύ άλλων , δύο πράγματα. Το ένα είναι ότι ο χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος και μάλιστα είναι ο δεύτερος κυριότερος λόγος κατάθλιψης μετά τον ίδιο τον grim reaper (Χάρος). Το άλλο πράγμα που έμαθα είναι ότι ο άνθρωπος, όπως περνάει κάποια στάδια συναισθηματικά μετά από ένα θάνατο, έτσι και μετά από ένα χωρισμό...

Τα στάδια αυτά, είναι τα εξής:

Άρνηση
Θυμός.
Κατάθλιψη.
Παζάρεμα.
Αποδοχή.

Το κάθε στάδιο διαρκεί κάποιο χρονικό διάστημα ανάλογα τον άνθρωπο και τις ιδιαίτερες συνθηκες. Συχνά κάποιοι "κολλάνε" σε ενα από τα στάδια, δημιουργώντας πρόβλημα στον εαυτό τους αλλά και τους υπόλοιπους εμπλεκομένους...

Σκεφτόμουν λοιπόν σήμερα πως η παρούσα πολιτική κατάσταση και οι αντιδράσεις των διαφόρων συνανθρώπων μας σε αυτήν, μου θύμιζαν αυτό ακριβώς, ένα διαζύγιο. Μόνο που εδώ δεν είναι δυο άνθρωποι που χωρίζουν αλλά ένας λαός από έναν τρόπο ζωής κι ένα αμαρτωλό παρελθόν.

Είναι λοιπόν φυσικό να περνάμε όλοι από τα διάφορα στάδια αυτά και μάλιστα ο καθένας με τον "ρυθμό" του και στην "ώρα" του.

Άρνηση. Την βλέπουμε παντού γύρω μας. Θα έλεγα μάλιστα ότι η μεγάλη πλειοψηφία των συμπολιτών μας βρίσκονται ακόμα σε αυτό το σημείο. Μια βόλτα στα μαγαζιά η ένα "κρυφάκουσμα" σε κάποιες συζητήσεις στα καφέ και στα μπαρ θα σας πείσει. Το Σαββατοκύριακο που πέρασε πίνοντας καφέ σε κεντρικό μαγαζί των Ιωαννίνων άκουγα κάποια στιγμή τους διπλανούς μου να συζητούν για το "τσιπάρισμα" του αυτοκινήτου ενός και πως αυξήθηκε η ιπποδύναμη του κατά 30 ολόκληρα άλογα...
Εδώ ο κόσμος καίγεται...

Θυμός.Μεγάλο ποσοστό βρίσκεται και σε αυτό το σημείο. Οι πολιτικοί μας έχουν ήδη γνωρίσει κάποιους από αυτούς όταν βρέθηκαν στη δυσάρεστη θέση να δεχτούν κάποιο γιαούρτι η αυγό η στη χειρότερη, ξύλο! Είναι και αυτό ένα στάδιο. Αγανακτισμένοι, φωνακλάδες, ξεσπούν, μουτζώνουν, βρίζουν σε αντίδραση. Ποιός μπορεί να τους κατηγορήσει? Κανείς.

Κατάθλιψη. Πιστεύω πως κάποιοι, αρκετοί μάλλον, από αυτούς που βγήκαν στις πλατείες και αγανάκτησαν έχουν ήδη περάσει σε αυτό το σημείο. Υπάρχουν στιγμές που το νιώθω κι εγώ. Επιρρεπείς στη συγκίνηση, μελαγχολικοί, ανόρεχτοι, νιώθωντας πως τίποτε δεν αξίζει, δυσκολευόμαστε να βρούμε την όρεξη και τον ενθουσιασμό να συνεχίσουμε τη μάχη, όποια κι αν είναι αυτή. Η μάχη για ελευθερία η απλά η μάχη για επιβίωση. Πρέπει όμως να το ξεπεράσουμε. Για να προχωρήσουμε...

Παζάρεμα. Τι θα παζαρέψουμε? Το χτες με το παρόν, για ένα καλύτερο αύριο. Έτσι απλά. Το παζάρεμα είναι η διαδικασία στον χωρισμό που αρχίζεις και πετάς τα άχρηστα και κρατάς μόνο αυτά που σου χρησιμεύουν. Έξω οι κακές αναμνήσεις, έξω τα κακά συναισθήματα, μέσα η βελτίωση του εαυτού μας, μέσα το άνοιγμα του μυαλού και της καρδιας σε νέους ορίζοντες, σε μια καινούρια, καλύτερη πραγματικότητα. Αυτό είναι το στάδιο που θα κρίνουμε τι αξίζει και τι όχι. Όταν ένας γάμος ειδικά έχει και παιδιά, το ζεύγος οφείλει στα παιδιά του να βιώσουν όσο πιο ανώδυνα γίνεται τον χωρισμό. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποφευχτούν οι συγκρούσεις... Στο "διαζύγιο" μας από την πολιτική κατάσταση, υπάρχουν "παιδιά"? Δεν ξέρω..αλλά δεν έχει κι ιδιαίτερη σημασία. έξω τα άχρηστα δεν είπαμε? έξω λοιπόν.

Αποδοχή. Σε κάθε διαζευγμένο που σέβεται τον εαυτό του, έρχεται μια στιγμή που θα δεχτεί πως ότι ζουσε μέχρι τώρα δεν ήταν και τόσο καλό, και πως η νέα, ελεύθερη ζωή του, έχει να του προσφέρει πολλά. Κάτι χάνεις αλλά και κάτι κερδίζεις. Και εξαρτάται από σένα αυτό που κερδίζεις να ειναι ομορφότερο και καλύτερο από αυτό που είχες στο παρελθόν.
Έσι κι εμείς φίλοι μου. Θα φτάσει μια στιγμή που θα πρέπει να αποφασίσουμε ότι ξεκόψαμε από το παρελθόν, ξεκόψαμε από τις κακές αναμνήσεις και τα άσχημα συναισθήματα. Και όρθιοι, με το κεφάλι ψηλά θα προχωρήσουμε μπροστά σε ένα μέλλον το οποίο εγώ προσωπικά βλέπω ως σαγηνευτικά άγνωστο. Και το οποίο το προτιμώ σαφώς από το ψεύτικο, και τελικά ιδιαζόντως άσχημο παρελθόν που γνώρισα, όντας πολίτης ενός κόσμου όπου βασίλευε το χρήμα, οι τράπεζες και η αναζήτηση του κέρδους εις βάρους της συνείδησης.

Καλημέρα και καλή βδομάδα...

μακάρι να ήταν τόσο εύκολο...

Το 2011 δεν επιδέχεται ανασκόπηση...

2011-12-31T23:46:00.001+02:00

Τεμπέλιασα λίγο με το μπλογκ τελευταία και πολλές σκέψεις διέφυγαν. Πλησιάζει το τέλος της χρονιάς και θέλω να πω κάτι ακόμα, κάτι τελευταίο (έστω για λίγο...)

Έχω 4-5 αναρτήσεις στα σκαριά, αλλά όλες τους είναι μισές η λιγότερες κι έτσι όπως έχουν ξεκινήσει δύσκολα θα μπορούσα να τις τελειώσω μέσα στις λίγες ώρες που απομένουν...

Θα κλέψω όμως κάποιες ιδέες από κει και θα κάνω ένα patchwork σκέψεων για να αποχαιρετίσουμε το χρόνο που φεύγει.

Το 2011 ξεκίνησε με κάτι που ήταν ένα υπέροχο δώρο και μια ανάμνηση που θα θυμάμαι πάντα γλυκά. Ο φίλος μου ο Γιώργος Πήττας, έκανε την πρώτη του εκπομπή της "Κινούμενης Άμμου" για την χρονιά παίζοντας μουσική επιλεγμένη από μένα και διαβάζοντας τα σχετικά σχόλια που του είχα στείλει...

Το 2011 λοιπόν μπήκε καλά. Ξεκινήσαμε και τους Καντουνίστας, μια ομάδα που πιστεύαμε θα εξελίσονταν σε μια ομαδα αστικού ακτιβισμού, και σε ένα βαθμό το έκανε. Ήταν και είναι μια όμορφη προσπάθεια να πάρουμε ένα μέρος της τύχης μας στα χέρια μας, να δείξουμε σε κάποιους, αλλά και στον εαυτό μας, ότι μπορεί να είναι κι αλλιώς, μπορεί να είναι και καλύτερα...

Από τους Καντουνίστας εκτός από το μπλουζάκι και μερικές καλές εμπειρίες, κέρδισα και μερικούς καινούριους φίλους, Και νομίζω ότι αυτό αξιζε πραγματικά. Βρήκα κι έναν soul brother...

.Με τον soul brother μου αυτόν, και τη φίλη του, μαζί με τη σύντροφο μου και το γιό μου, ξεκινήσαμε ένα σαββατοκύριακο για περπάτημα σε ένα από τα φαράγγια του Αωού. Περπατώντας συναντήσαμε στο δρόμο έναν κύριο με, καπέλο και κυάλια . Κοιτούσε κάτι απέναντι.

Αυτό που κοιτούσε ήταν κάτι γίδια σκαρφαλωμένα πάνω στο βουνό. Στην φωτογραφία από κάτω μπορείτε να τα δείτε. την πήρα με full zoom 18x!

Τον ρωτήσαμε τι κάνει εκεί και μας λέει "βόσκω τα γίδια!" Τον ρώτησα αν τα έχουν για το γάλα η το κρέας τους και είπε πως τα έχουν για το γάλα. Αναρωτήθηκα κάθε πότε τα αρμέγουν και εξέφρασα την απορία μου ρωτώντας κάθε πότε κατεβαίνουν. Η απάντηση ήταν "Όποτε θέλουν".

Αυτή σίγουρα ήταν μια από τις πιο "κουλές" συζητήσεις κι εμπειρίες που είχα το 2011. Θυμήθηκα τον χάρρυ Κλυν και εκείνον τον χαρακτήρα που έλεγε με αφέλεια "...εγώ δεν ξέρω τίποτα, εγώ έβοσκα τα πρόβατα εδώ πάρα πέρα..." Πάρτε μια δόση χάρρυ να θυμηθείτε...

Αν και είχε ήδη προηγηθεί το ξεκίνημα της αραβικής Άνοιξης από το Δεκέμβρη στην Τυνησία, κάπου στα μέσα Μαίου, αρχίσαμε να ακούμε για τους Ισπανούς Indignados και πως μας "τσίγκλαγαν" να κάνουμε κάτι κι εμείς.

25 Μαίου κατεβήκαμε στις πλατείες. Και μείναμε εκεί για αρκετό καιρό. Κάποιοι από μας είναι ακόμα εκεί, με τον τρόπο τους...
Αλλά τον Μάιο και τον Ιούνιο, ο κόσμος στην πλατεία ήταν πολύς... Αισθανόμασταν μεθυσμένοι από αυτή την αίσθηση ότι κάπως, κάπου, προσπαθούσαμε να πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας. Δεν το καταφέραμε, όχι ακόμα, αλλά πιστεύω πως θα γίνει. Κάπως θα γίνει η θα πεθάνουμε προσπαθώντας...

Δεν έχω καμία όρεξη να μπω στο θέμα του αν οι πλατείες λειτούργησαν σωστά η όχι. Αυτό που ήταν να γίνει, έγινε. Και ότι έγινε, έγινε.

Στο τέλος του Ιουνίου, αποφάσισα να κατέβω μαζί με φίλους στο Σύνταγμα. μαζί κι ο soul brother που λέγαμε ;-)

Εκεί στο Σύνταγμα νομίζω ότι ένιωσα ξεκάθαρα πια, ότι αυτό που ζούμε είναι ένας πόλεμος. Ένας πόλεμος στον οποίο ο ρόλος μας είναι του θύματος. Μέσα σε ένα τεράστιο, αυστηρό κτίριο, κεκλεισμένων των θυρών αλλά και των παραθύρων, κάποιοι έπαιρναν αποφάσεις για μας, ενώ εμείς απέξω φωνάζαμε ΟΧΙ. Δεν θέλουμε να πάρετε αποφάσεις για μας, δεν σας θέλουμε, θέλουμε να φύγετε. Αλλά αυτοί οι μέσα είχαν και μερικές χιλιάδες τσιράκια απέξω, εξοπλισμένα να μας κρατήσουν μακριά, να μας εξοντώσουν χημικά.

Η αίσθηση του πολέμου ήταν διάχυτη στον αέρα. Φτάνοντας στο Σύνταγμα η ένταση ήταν απίστευτη. Και μεις είμασταν σχεδόν τουρίστες-διαδηλωτές, άσχετοι, δεν ξέραμε τι να περιμένουμε. Στην ομάδα υποδοχής ήταν εθελόντρια μια φίλη Κερκυραία. Ανέλαβε να μας προετοιμάσει. Έγραψε με μαρκαδόρο στο χέρι μας τηλέφωνα δικηγόρων κι εκπροσώπων. Μας ψέκασε με Maalox μας έδωσε μάσκες, και κάπου εκεί αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε... Μάθαμε όμως σύντομα τι εστί βερίκοκο. Μια-δυό ώρες αργότερα φάγαμε τα πρώτα μας δακρυγόνα και τα είδαμε όλα...

Αυτό που ξέρω, είναι ότι όλα αυτά με άλλαξαν. Ω, σίγουρα ήμουν ένας ψυλλιασμένος, ψιλοεπαναστάτης του κώλου εδώ κι χρόνια. Βολεύτηκα όμως. Βολεύτηκα να κάνω μια δουλειά που μου ταίριαζε, που χρησιμοποιούσα τις ικανότητες μου και τα ενδιαφέροντα για να εξυπηρετώ κόσμο και να βγάζω κι εγώ κάτι να ζήσω. Κι έπεσα κι εγώ θύμα στο τριπάκι πως αφού δουλεύω και μάλιστα πολύ, μου αξίζει κάτι να ΕΧΩ. Κάποια πράγματα να δείξω ότι ΕΧΩ που μου αξίζουν γιατί είμαι ΑΞΙΟΣ. Δεν μιλάω για βίλλες η κότερα. Άντε για καμιά μοτοσυκλέτα και διακοπές... αλλά ήμουν σπάταλος. Η ας πούμε "γενναιόδωρος"

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους σας που είσασταν η είστε σαν κι εμένα:

Η ιδέα πως η ζωή που ζούσα ήταν αν όχι κενή, σίγουρα στηριγμένη σε σάπια θεμέλια, ήταν μια ιδέα που είχα κοιτάξει να θάψω στα πιο βαθιά ντουλαπάκια του μυαλού μου. Όπως χιλιάδες η εκατομμύρια ίσως άλλοι, κι εγώ έβρισκα κάτι που ήθελα ότι κι αν ήταν αυτό, από ένα cd μέχρι μια μοτοσυκλέτα και πάσχιζα να το αποκτήσω, βέβαιος ότι θα με έκανε ευτυχισμένο. Μάταια. Σύντομα μετά από κάθε απόκτηση, δημιουργούνταν μέσα μου η ανάγκη για μια καινούρια "ανάγκη".

Ήταν όλη αυτή η αέναη και άσκοπη αναζήτηση, αποτέλεσμα ανωριμότητας η αποτέλεσμα του "ψησίματος" που τρώμε ότι μόνο άμα έχεις, είσαι κάποιος? Δεν ασπάστηκα ποτέ το δεύτερο αυτό είναι σίγουρο. Και ομολογώ πως συχνά όταν έπρεπε να παρουσιαστώ κάπου "κάπως" από θέμα εμφάνισης λόγω επαγγελματικής διάστασης η οτιδήποτε, μου την έσπαγε. Σε οποιοδήποτε περίγυρο και με οποιαδήποτε ενδυμασία, μου αρέσει να πιστεύω πως μέσα μου παραμένω ένας τύπος με τζην κι ένα απλό μπλουζάκι με το όνομα μιας μπάντας που αγαπώ, ίσως και λίγο σκισμένο. Δεν μου έλεγαν ποτέ τίποτα τα λούσα, αλλά παρόλα αυτά μπήκα στο τρυπάκι να "ανήκω" κι εγώ κάπου. Στην φυλή των μηχανόβιων πχ για ένα διάστημα... Με το σχετικό "κόστος"... Δεν απάντησα στην ερώτηση μου όμως. την απέφυγα επιδέξια αλλα είχα να κάνω με τον εαυτό μου. Ας δηλώσω ανώριμος λοιπόν.

45 λεπτά μένουν μέχρι το τέλος του χρόνου. Δεν ξέρω γιατί αλλά θέλω μέσα σε αυτά τα 45 λεπτά να come clean να νιώσω ότι είπα ότι είχα να πω.

Μέσα στο 2011 ένιωσα περισσότερο από ποτέ ότι όλα αυτά που μέχρι τώρα ζούσα η αποζητούσα, απαξιώθηκαν. Η δουλειά μου δεν με ικανοποιεί πια. Η πελατεία μου είναι στο μέγιστο ποσοστό της κομμάτι του 1%. κι εγώ νιώθω περισσότερο από ποτέ πως είμαι στο 99%... θέλω να ξεφορτωθώ ότι έχω, να μην έχω τίποτα.

Αλλά. ευτυχώς υπάρχει ένα αλλά. Μεσα στο 2011 ένιωσα και κάτι άλλο. Κάτι που είμαι βέβαιος ότι το ένιωσαν πολλοί. Ότι εκεί έξω υπάρχουμε πολλοί σαν κι εμάς. Με τις διαφορές μας, και τα χούγια μας, με τις παραξενιές και τις καλοσύνες μας. Με τα κοτσίδια και τις φαλάκρες μας. Με τις χαρές μας και με τις λύπες μας. Και μοιραστήκαμε κάτι μαζί. Όσοι κι αν γύρισαν μετά στον καναπέ τους η όχι, το γεγονός παραμένει ότι υπάρχουμε και νιώθουμε κάτι μέσα μας, την ανάγκη για μια μεγάλη αλλαγή. Την ανάγκη για να σταθούμε κάπως, όρθιοι, αξιοπρεπείς και τίμιοι, σωστοί, απέναντι στους εαυτούς μας, στα παιδιά μας και στους διπλανούς μας και να φωνάξουμε: "Οχι άλλο, φτάνει"

Μέσα στην μιζέρια του 2011, των περικοπών, της εφεδρείας, των σκανδάλων και των γελοίων, τιποτένιων που μας κυβερνούν, έλαμψε κάτι . Νιώθω ελπίδα. Σβήνω το παρελθόν μου με αισιοδοξία. Γιατί πιστεύω ότι η γνωριμία των άνθρωπων με τους οποίους συμπορεύτηκα τους τελευταίους μήνες αξίζει πολύ περισσότερα από οποιαδήποτε υλιστική αναζήτηση η φτιαχτή ανάγκη. (βλέπε μπουτσούνι)
Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που γνώρισα. Είναι και η βεβαιότητα πως υπάρχουν κι άλλοι!

Το 2012 μπορεί να φέρει ότι θέλει. έχω καλή παρέα και θα το αντιμετωπίσω!!

ΥΓ όσο για το 2011 όχι ανασκόπηση. Ανασκολόπηση θέλει!!

Το ταπεινό maalox...

2011-12-29T12:17:00.000+02:00

Τα 101 κιλάκια μου μαρτυρούν ότι σπάνια μπόρεσα να αντισταθώ σε ένα καλό φαγοπότι. Το καλό φαί σίγουρα για μένα είναι κει πάνω με τις μεγάλες χαρές της ζωής (live blues, sex, ιστιοπλοία και μάσα. όχι απαραιτήτως με αυτή τη σειρά...)

Και όπως κάθε καλοφαγάς έμαθα από νωρίς κι εγώ τη χρήση του Maalox. Όταν βογγάς από το υπερβολικό φαί, 2 κουταλιές Maalox βοηθούν να ηρεμήσεις. Αφού υπάρχουν άνθρωποι που το κουβαλούν μαζί τους.

Φέτος ανακάλυψα ότι το Maalox έχει και μια ακόμα χρήση. Ανακουφίζει από τα συμπτώματα των δακρυγόνων. Εννοείται το δοκίμασα και όντως δουλεύει!)

Ψέκασμα Maalox από μέλος της ομάδας ψυχραιμίας. Ήμουν κι εγώ εθελοντής στο διήμερο 28-29 Ιουνίου στο Σύνταγμα κι έκανα την ίδια δουλειά!!

Ο παππούς μπορεί να μην έχει Maalox υπήρξε όμως μορφή του αγώνα και είμαι περήφανος να πω ότι ξέρω την κόρη του!!

Έτσι λοιπόν, το Maalox είναι το προιόν όνειρο για τον αντιπρόσωπο του. Όσο στην Ελλάδα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια, δώστου και το Maalox για τις καούρες. Και τώρα που υπάρχει κρίση, κι αυξάνονται οι πεινασμένοι, θα βγαίνουν στους δρόμους, θα τρώνε δακρυγόνα, πάλι maalox θα χρειάζονται. Μήπως είναι κάποια συνομωσία πίσω από αυτό?

Καλή Χρονιά σε όλους!!!!

Ο κουλτουροφιλόσοφος

2011-12-28T13:43:00.000+02:00

25 Μαίου 2011.

Ο κόσμος βγήκε στις πλατείες. Αν έπρεπε να αριθμήσω 3 πράγματα που μου άρεσαν και με κράτησαν στην πλατεία θα έλεγα ότι ήταν:
1) Η υπέροχη ανακάλυψη ότι υπάρχουν κι άλλοι. Άνθρωποι.
2) Η ελπίδα ότι μαζί μπορούμε να πετύχουμε μια αλλαγή.
3) Η υποψία που έγινε βεβαιότητα, ότι αυτό που ζούμε είναι ένα αίσχος.

Τώρα αν έπρεπε να αριθμήσω και τα 3 πράγματα που δεν μου άρεσαν από την πλατεία?

1) Η αίσθηση ότι κάποια στιγμή τα πράγματα "ξέφυγαν". Μεταλλάχτηκε σε κάτι άλλο το οποίο αισθανόμουν ότι απείχε από την αρχική ιδέα. Άρχισα να αισθάνομαι πως τα πράγματα ήταν εκτός ελέγχου. Την μια μέρα φωνάζαμε ότι δεν μας αρέσει αυτό που ζούμε και ξαφνικά φωνάζαμε για Άμεση Δημοκρατία... (ίσως όμως να είναι και λάθος μου αυτό)
2) Οι άνθρωποι που επιμένουν να χρησιμοποιούν τις λέξεις "εγώ" και "πρέπει" και λένε "να κάνουμε" ενώ όταν "κάνουμε" δεν είναι ποτέ εκεί...
3) Οι κουλτουροφιλόσοφοι.

Σε αυτό το τελευταίο θέλω να σταθώ. Κουλτουροφιλόσοφο με έλεγε ένας καθηγητής μου στο Λύκειο. Ο Κριτσέλλης για όσους τον θυμούνται... Οι λόγοι που μου βγήκε το "παρατσούκλι" είχαν μάλλον να κάνουν με το "λουκ" μου...

Γιατί μου τη σπάνε οι κουλτουροφιλόσοφοι? Γιατί έχουν μια αγάπη στις δύσκολες λέξεις... Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν τις χρησιμοποιούν σαν "όπλο". Άμυνας και επίθεσης...

Όπως αναρωτιέμαι και αν το κάνουν επίτηδες η όχι... Η κατάρα της πλατείας ήταν συχνά-πυκνά οι ρήτορες που χρησιμοποιώντας αυτό το λεξιλόγιο-οπλοστάσιο έδιωχναν τον απλό κόσμο από κοντά τους.

Σε αυτό τον καινούριο κόσμο που ονειρευόμαστε, είπε κανείς ότι θα σταματήσουν να υπάρχουν οι αναλφάβητοι, οι απόφοιτοι δημοτικού η γυμνασίου και οι απόφοιτοι λυκείου? Ο καινούριος κόσμος αυτός θα κατοικείται μόνο από μορφωμένους με κλασσική παιδεία? Σίγουρα όχι. Ο κόσμος που ονειρευόμαστε θα έχει μέσα και την γιαγιά μας και τον παππού μας, και τον θείο μας τον καθηγητή, αλλά και το παιδί μας. Και τον γείτονα που σκάβει μια ζωή για να ζήσει...

Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν ξέρουν λέξεις όπως "λούμπεν", "μόρφωμα", "νομοτέλεια" και "σεισάχθεια". Υπάρχουμε! (LOL!)

Η άγνοια όμως αυτή δεν τους καθιστά σε τίποτα "λιγότερους" η "μη κοινωνούς" κάποιας "ιδανικής" αλήθειας.

Ο καθένας μας ζει την δική του αλήθεια. Η πορεία μας μέσα από τη ζωή θα φέρει την γνώση και τη σοφία. Κάποιοι μπορεί να την αποκτήσουν και στα τελευταία δευτερόλεπτα της ζωής τους, κάποιοι ίσως δεν προλάβουν ούτε αυτό. Δεν πειράζει.

Σημασία έχει αυτό που ονειρευόμαστε, αυτός ο καλύτερος και σωστότερος τρόπος ζωής, να είναι κάτι που το νιώθουμε μέσα στην καρδιά μας. Κάποιοι μπορεί να το ένιωσαν στην πλατεία, ανάμεσα στους συνανθρώπους τους, άλλοι όταν ακούσαν ένα τραγούδι. Και άλλοι όταν διάβασαν ένα κείμενο η είδαν μια ταινία. Δεν έχει σημασία.

Αυτός ο "καλύτερος κόσμος" θα είναι φτιαγμένος από όλες αυτές τις μικρές, αλλά δυνατές αλήθειες που νιώθει ο καθένας μας. Όχι μόνο από κάποιο βιβλίο που έγραψε κάποιος χιλιάδες χρόνια πριν, αλλά από αυτές που νιώθουμε όλοι, καθε μέρα.

Υπάρχουν τόσοι δρόμοι προς την αλήθεια, όσοι υπάρχουν και άνθρωποι. Μην το ξεχνάμε αυτό.

Τα παιδιά μου, το λάδι. το κρασί μου...

2011-12-19T00:27:00.000+02:00

Όσοι με ξέρουν λίγο καλύτερα η περισσότερο καιρό θα ξέρουν ότι είμαι πολύ ψημένος με την όλη φάση των παιδιών και της τεκνοποίησης. Δώδεκα χρονών κρατούσα στα χέρια μου ένα μωρό, την μικρή Helen, κόρη μιας φίλης της μαμάς μου. Θυμάμαι τόσο έντονα να κοιτώ το μουτράκι της και να σκέφτομαι "Μια μέρα θα γίνω κι εγώ πατέρας!" Και να το θέλω τόσο πολύ.

Δώδεκα χρόνια αργότερα ήρθε αυτή η στιγμή κι εγώ έκλαιγα από συγκίνηση. Ο πεθερός μου, που ήταν αυτό που λέμε macho man, (ελληνιστί... μπουνταλάς ίσως) ένας πολύ καλός άνθρωπος που πολέμησε στον 2ο Παγκόσμιο, από την Αλβανία μέχρι και τη Μέση Ανατολή, δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του ότι έκλαιγα που δεν ήταν αγόρι...
Πόσο λάθος έκανε! Πολύ σύντομα έλεγα πως τα παιδιά είναι το νόημα της ζωής...
Ομολογώ υπήρξαν στιγμές που ήμουν λίγο απόλυτος επ' αυτού. Πίστευα δηλαδή πως τα παιδιά είναι τόσο πολύ το νόημα της ζωής, ώστε όποιος δεν κάνει, κάτι τρέχει η δεν ξέρει τι χάνει... Καταλαβαίνω τώρα πια πως υπάρχουν κάποιοι λόγοι να μην κάνει κάποιος παιδιά, όπως επίσης ότι δεν είναι όλοι ικανοί να γίνουν γονείς. Μέσα στο μυαλό μου όμως παραμένει, δυνατά, η ιδέα πως τα παιδιά είναι η μόνη ουσιαστική δημιουργία που μπορούμε να κάνουμε ως άνθρωποι. Γιατί το να δημιουργήσεις περιουσία η ένα σπίτι η οτιδήποτε υλικό δεν συγκρίνεται με την αίσθηση του να δημιουργήσεις έναν άνθρωπο! Μάλλον είναι το περισσότερο που μπορούμε να πλησιάσουμε στο να γίνουμε μικροί θεοί...

Πριν κάποια χρόνια, ένα χειμώνα, είχα την ευχάριστη εμπειρία να ασχοληθώ με την οινοποιία σε ένα βαθμό. Κάποιοι φίλοι είχαν φτιάξει κρασί και χρειάστηκε να φύγουν εκτάκτως για αγγλία. Ανέλαβα λοιπόν να φροντίζω το κρασί μέχρι να γυρίσουν. Η εμπειρία αυτή μου έδωσε την έμπνευση να γράψω ένα ποίημα. Είδα την όλη διαδικασία σαν ένα παραλληλισμό με την διαδικασία του να μεγαλώσεις ένα παιδί. Το ποίημα ήταν το εξής:

The winemakers blues

You plant a seed, and from it comes a vine,
You watch it grow, it makes you feel fine,
It’s what you call creation.

You trim the leaves and clip a twig,
You want to make it strong and big
They call that education

You tend it, care for all it’s needs
Water the ground on which it feeds
That’s what you call commitment.

Then comes a day that fruit appears
Allaying all your secret fears
You’re closer to contentment.

You pick the fruit, and take it in
You squeeze the juice out of the skin,
This is a new beginning.

You watch it foam and froth and boil
You seal the spirit with a drop of oil
You sense that you are winning.

In darkness time will pass so slow
It’s time to wait not time to go
It’s called the age of wisdom.

The day will come, when you’ll break the seal
You realize that it was all for real
This is what they call freedom.

But comes a day, yeah comes a day
When you will drink the wine
That came from your sweet vine
It sure did make us feel fine...

Η ιδέα είναι ότι είναι κάτι μεταξύ ποίημα και τραγούδι, τότ έπαιζα και μουσική εξ ου και ο τίτλος...

Πριν μερικές μέρες έζησα για πρώτη φορά την εμπειρία του λαδιού. Εντάξει είχα ξεχερσώσει και καθαρίσει κτήματα για ελιές και μικρός για να βοηθήσω φίλους. Αλλά ήταν η πρώτη φορά που έφτασα μέχρι το ελαιοτριβείο...

Όταν βγήκε το λάδι, το χαζεύαμε σαν νέοι γονείς. Τα μάτια ορθάνοιχτα, ρουφούσαμε την μυρωδιά, την εμπειρία, χαζεύαμε το χρώμα το χρυσοπράσινο καθώς γέμιζε το δοχείο μας. Η δοκιμή οξύτητας και το αποτέλεσμα 0,4 (!) με έκανε να αισθάνομαι όπως όταν η νοσοκόμα μου είπε πως ο γιος μου ζύγιζε 4,200! Το γεγονός αυτό με έκανε να καταλάβω πως η αίσθηση της αληθινής δημιουργίας δεν κολλά μόνο στην τεκνοποίηση αλλά και σε οτιδήποτε φυσικό. Το λάδι βγήκε από τις ελιές που εμείς μαζέψαμε με τα χέρια μας και κουβαλήσαμε στο ελαιοτριβείο. Το κρασί βγήκε από τα σταφύλια που μαζεύτηκαν με το χέρι, πατήθηκαν με τα πόδια (!) και μπήκαν σε κάποια νταμιτζάνα για να ζυμωθούν κι από μούστος να γίνουν κρασί, να αποκτήσουν πνεύμα.

Είναι λοιπόν η συμμετοχή μας που έδωσε σε αυτά τα πράγματα μια υπόσταση άλλη, πιο μαγική. Το λάδι μας είναι πιο νόστιμο γιατί το μαζέψαμε εμείς. Το κρασί μας πιο καλό γιατί του δώσαμε κάτι από τον εαυτό μας, τον χρόνο μας, την υπομονή μας. Και το παιδί μας? Αυτό κι αν έχει κάτι από μας... Τα ματια μας, το πηγούνι μας, το τούτο μας η το κείνο μας... κι έχει και κάτι από τους τρόπους μας, έχει πολλή από την αγάπη μας, και το χρόνο μας και την υπομονή μας κι αυτό. Του αξίζει. Αυτά τα δικά μας είναι που θα το κάνουν αυτό που είναι.

Όσο περισσότερο γεύομαι αυτού του είδους την δημιουργία, τόσο περισσότερο μου αρέσει. Τόσο περισσότερο σκέφτομαι πως θα προτιμούσα να ασχολούμαι με αυτού του είδους τη δημιουργία. Αυτήν που συμμέτεχω με όλο μου το είναι. Όταν κάνεις έρωτα, χάνεσαι... κι εννιά μήνες αργότερα παρουσιάζεται ένα μικρό θαύμα που σου μοιάζει... έτσι κι όταν μαζεύεις ελιές χάνεσαι...στις κινήσεις, στην προσπάθεια, στη φύση. Και μερικές μέρες αργότερα βουτάς το ψωμί σου σε ένα ακόμα μικρό θαύμα. Και πίνεις και λίγο από το κρασάκι σου κι έρχεσαι στο ίσο σου...

Στην υγειά σας!

Απεργία, πορεία, συλαλλητήριο....boring.....!

2011-12-10T00:09:00.000+02:00

Πριν αρπαχτεί κανείς από τον τίτλο να πω ότι σέβομαι όλους αυτούς που έχουν περπατήσει χιλιόμετρα, φωνάζοντας συνθήματα κι έχουν απεργήσει χάνοντας συχνά από τις αποδοχές τους για τα δικαιώματα τους. Τα δικαιώματα αυτά που τώρα πια, μέρα με τη μέρα, χάνονται, διαλύονται, απαξιώνονται, μηδενίζονται...

Τον τελευταίο καιρό έχω πάει σε περισσότερες πορείες από ότι σε όλη μου τη ζωή. Αυτό βέβαια δεν ήταν και δύσκολο γιατί αν είχα πάει σε μία πορεία ήταν ζήτημα.

Πάντα ένιωθα στην καρδιά μου κάπως αριστερός, αλλά το να συνδυάζει κανείς επιχειρηματικότητα, και δη μάλιστα σε έναν αρκετά "καπιταλιστικό" κλάδο, και πορείες με συνθήματα εναντίον αυτών που περίμενα να έρθουν να ψωνίσουν από μένα, θα ήταν το λιγότερο υποκριτικό. Έτσι όλο αυτόν τον καιρό "πούλαγα" τα ιδιανικά μου στο βωμό του κέρδους ουσιαστικά...

Τον τελευταίο καιρό λοιπόν πάω σε πορείες. Κι ακούω , και συχνά φωνάζω κι εγώ, συνθήματα υπέρ των εργατών ,εναντίον των αφεντικών κλπ. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως όλοι εμείς οι μικρομεσαίοι έμποροι, καταστηματάρχες κι επαγγελματίες είμαστε το ίδιο θύματα με τον μέσο εργάτη στην κοινωνία που ζούμε. Γρανάζια όλοι μας. Παρόλα αυτά συχνά η συνεχής επιμονή στα δικαιώματα του εργάτη (που ομολογουμένως δεν είμαι) μου φαίνεται λίγο κάπως. Το λιγότερο μένω με το παράπονο πως δεν υπάρχει κάποιος να φωνάξει και να υποστηρίξει τον δικό μου αγώνα. Τον αγώνα ενάντια στο άδικο κράτος το οποίο μου ρουφάει το μεδούλι με την φορολογία, φτάνοντας με σε ένα σημείο να μην βγαίνω, και χωρίς να μου δίνει τίποτα σε αντάλλαγμα. Είμαι 45 χρονών. Πέρασα τα τελευταί 25 χρόνια της ζωής μου δουλεύοντας ασταμάτητα. 12 χρόνια στο μεροκάματο, 13 ελεύθερος επαγγελματίας. Τα παιδιά μου πάνε ακόμα στο ίδιο σχολείο που πήγαιναν οι γονείς τους, ενώ ζητάμε καινούριο 25 χρόνια τώρα, γιατί το παλιό διαλύεται, δεν υπάρχει σχεδόν. Το ωραίο, μεγάλο, καινούριο νοσοκομείο που χτίστηκε εδώ, δεν έχει προσωπικό κι όταν πήγαμε να βγάλουμε τα ράμματα και το γύψο της κόρης μου για τρίτη ανεπιτυχή φορά, αναγκάστηκα να πάω σπίτι να βγάλω το γύψο μόνος και να βάλω ΜΕΣΟ μια φίλη νοσοκόμα να βγάλουμε τα ράμματα (για την ακρίβεια ήταν ένα ράμμα...) συνταξη έχω δεχτεί πια ότι δεν θα πάρω ποτέ. Τα ασφαλιστικά ταμεία δεν θα αντέξουν μέχρι τότε... τι κάνω? που πάω? (ακαδημαικές ερωτήσεις, στον εαυτό μου τις έχω απαντήσει αλλά δεν είναι του παρόντος)

ξέφυγα, κλασσικά, από το θέμα. Απεργίες, συλαλλητήρια, πορείες. Ναι πρέπει να γίνοται, αλλά έχουν καταντήσει βαρετά και ολίγον γραφικά.
Αντί για αυτά θα πρότεινα τα εξής:

Αντί για απεργία στα μεταφορικά μέσα, πάμε στη δουλειά μας και αφήνουμε τον κόσμο να ταξιδέψει δωρεάν.
Αντί για απεργία στην ΠΟΣΠΕΡΤ, δουλεύουμε και προωθούμε μόνο αντικυβερνητικά και αντικρατικά ρεπορτάζ, ενημερώονυμε τον κόσμο για αυτό που πραγματικά συμβαίνει!!
Αντί για απεργία στις δημόσιες υπηρεσίες , εξυπηρετούμε τον κόσμο χωρίς χρέωση και του δίνουμε ότι χρειαστεί πιο γρήγορα απο το κανονικό.
Αντί για απεργία στα νοσοκομεία, εξετάζουμε και νοσηλεύουμε δωρεάν (αυτό έχει ήδη γίνει)
Αντί για απεργία στην Εφορία, εκδίδουμε φορολογικές ενημεροτητες σε όλους! (οκ δεν το βλέπω αλλά τουλάχιστον προσπάθησα!)
Αντί για απεργία στη ΔΕΗ γυρνάμε και μηδενίζουμε ολονών τα ρολόγια!!

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Η ιδέα είναι μια. Ποιόν θέλουμε να πονέσουμε? Τον λαό? τον αδελφό, τον γείτονα μας? Η το κράτος? Ε ας στοχεύσουμε λίγο καλύτερα ρε γμτ!

Την ιδέα του να σκεφτούμε άλλους τρόπους "αντίστασης" την συνδέω και με το γεγονός ότι η κατάσταση που ζούμε δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Σε μένα και πιστεύω και σε πολλούς είναι προφανές ότι το σύστημα τα έχει βάλει με όλους μας. Καλό θα ήτνα λοιόν οι ενέργειες μας να είναι τέτοιες που θα παροτρύνουν και θα βοηθήσουν ούτως ώστε η συμμετοχή να είναι το δυνατόν ευρύτερη.

venceremos!!

Υπερβολικές απλουστεύσεις...

2011-11-24T00:21:00.002+02:00

Έλεγα τις προάλλες για το 99% (us) και το 1%(them).

Μετά είδα ένα γράφημα σχετικό με τις εισοδηματικές ομάδες στην Αμερική (που φαντάζομαι μπορεί λίγο πολύ να αντιστοιχεί το ίδιο κι εδώ). Ήταν χωρισμένες σε 5 ομάδες από τις οποίες η καθεμία μοιράζεται περίπου 2 τρις δολλάρια.

Το 1,3% (1,6 εκατομ.νοικοκυριά) βγάζει τυπικά πάνω από 400.000$ το χρόνο.
Το 8% (9 εκατομ. νοικοκυριά) βγάζει μεταξύ 150.000 και 400.000$ το χρόνο.
Το 16% (18 εκατομ.νοικοκυριά) βγάζει μεταξύ 90.000 και 150.000$ το χρόνο.
Το 23% (27 εκατομ.νοικοκυριά) βγάζει μεταξύ 55.000 και 90.000$ το χρόνο.
Το 51,7% (63 εκατομ.νοικοκυριά) βγάζει κάτω από 55.000$ το χρόνο.

Αν το ετήσιο εισόδημα μοιράζονταν ίσα σε όλους, θα έπαιρναν περίπου 80.000$ το χρόνο. Δηλαδή ΟΛΟΙ θα είχαν περίπου 3,5 φορές περισσότερο εισόδημα από ότι είναι το λεγόμενο όριο της φτώχιας (22.350$)
Το όριο αυτό της φτώχιας που λένε είναι 1862$ το μήνα (περίπου 1400€ με τη σημερινή ισοτιμία). Κι εδώ πια μιλάμε για τη γενιά των 500 ευρώ...

Τι άλλο βλέπω? Βλέπω ότι εκτός από το προφανές, αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε δεν είναι το 1% αλλά και κάποια άλλα ποσοστά που λειτουργούν ως "ανάχωμα" και υποστήριξη αυτού του 1%. Οι άλλες 3 εισοδηματικές ομάδες μπορεί να βγάζουν πολύ λιγότερα από το top, αλλά δεν παύουν να είναι μέρος της "ανώτερης" εισοδηματικά τάξης. Γιαυτό δεν συμμετέχουν στις πορείες και στις διαδηλώσεις. Δεν αισθάνονται μέρος του 99%. Αισθάνονται μέρος του 8% η του 16% η του 23%. Το 50% λοιπόν μάλλον θα πρέπει ότι κάνει να το κάνει μόνο του... δυστυχώς το ποσοστό των ανώτερων εισοδηματικά στρωμάτων που θα νιώσει κάποια "αλληλεγγύη" η "αδελφοσύνη" με το χαμηλότερο 50% είναι μικρό, εκτός κι αν τα πράγματα πάνε πραγματικά κατά διαόλου...

Περιμένω σχόλια...

Τι μας χωρίζει?

2011-11-18T13:18:00.000+02:00

Όλοι αναρωτιούνται γιατί όλες αυτές οι ομάδες που έχουν δημιουργηθεί, στο facebook αλλά και στην "σκληρή πραγματικότητα" δεν ενώνονται σε μια μεγάλη (και ακολούθως και πιο αποτελεσματική...)

Βέβαια δεν είναι παράλογο να υπάρχουν πολλές ομάδες όσον αφορά τον τόπο. Αγανακτισμένοι, ανένταχτοι, ανεξάρτητοι υπάρχουν παντού. Σε κάθε πόλη, σε κάθε συνοικία και κάθε γειτονιά.

Το πρόβλημα είναι κατά τη γνώμη μου ότι ακόμα δεν έχουμε ξεφορτωθεί τα "μπαγκάζια" του παρελθόντος. Γιατί αν και όλοι δεχόμαστε καθημερινά πλήγματα από τις κυβερνήσεις-μαριονέτες που μας φόρεσαν και τους νόμους που εξυπηρετούν μόνο συμφέροντα, δεν μπορούμε ακόμα να δεχτούμε τον απλό διαχωρισμό που έκαναν οι Αμερικάνοι ομοίοι μας στη Wall Street. Εμείς είμαστε το 99% και αυτοί το 1%. Μέσα σε αυτό το 99% υπάρχουν αριστεροί, ακροαριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, άσχετοι, σχετικοί, ανεξάρτητοι, ψυλλιασμένοι, ανυποψίαστοι κ.ο.κ. Το σημαντικό είναι να καταλάβουμε ότι όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί ήταν πριν.

Τα όρια του παρελθόντος έχουν θολώσει. Ο καπιταλισμός σήμερα δρα καθαρά κομμουνιστικά, προστατεύοντας τα συμφέροντα αυτών που είναι μέλη του κλαμπ των πλουσίων. μεταξύ τους είναι ίσοι. Εμείς είμαστε απέξω.

Και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που στέκεται αμέτοχο, είναι αυτό που μάλλον δεν έχει καταλάβει η δεν έχει πειστεί ακόμα ότι βρίσκεται μέσα στο 99%. Αλλά θα έρθει κι η ώρα τους...

Ξαναγυρνώ στο γιατί δεν ενωνόμαστε σε μια μεγαλύτερη ομάδα. Ας μην πάμε μακριά. Στην χτεσινή πορεία εδώ στο νησί μας, συμμετείχαν φοιτητές, αντιεξουσιαστές, ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Λαική Συνέλευση Κέρκυρας-Πλατείας Δημαρχείου.

Αυτές οι ομάδες όλες θέλουν το ίδιο πράγμα. Καποια μέλη των ομάδων αυτών συμμετέχουν σε μεγαλύτερο η μικρότερο βαθμό και στις άλλες συλλογικότητες. Δεν υπάρχει όμως πλατειά αποδοχή και σεβασμός των άλλων ομάδων.

Εξηγούμαι. Οι "παλιοί" αγωνιστές/συνδικαλιστές θεωρούν εμάς τους νεότερους ως "νιοράντηδες" η αφελείς. Εμείς οι νεότεροι (σε εμπειρία) βλέπουμε τους παλιούς ως "καμμένους" η υπερβολικά δογματικούς. Όσοι δεν συμμετείχαν η έχουν απαρνηθεί τα κόμματα δεν εμπιστεύονται αυτούς που παραμένουν οργανωμένοι σε αυτά. Ο κατάλογος της "μη εμπιστοσύνης" είναι μακρύς.

Κατά τη γνώμη μου όλα καταλήγουν σε μια απλή ερώτηση.

Πόσο μακρυά είσαι πρόθυμος/η να φτάσεις?

Πόσα από αυτά που ήξερες είσαι πρόθυμος να αφήσεις πίσω? Πόση αλλαγή είσαι έτοιμος/η να δεχτείς.

(οκ, αυτές ήταν 3 ερωτήσεις... έτσι μου βγήκαν αλλά η πρώτη είναι η καίρια.)

Για να αλλάξουμε τον κόσμο, το κίνημα μας (και το εννοώ με την πλατύτερη έννοια που μπορείτε να φανταστείτε) πρέπει να φτάσει στο σημείο που να είναι έτοιμο να "εκκολαφθεί" σε κάτι πολύ διαφορετικό. Είμαστε το 99% ρε γαμώτο! Είμαστε ο κόσμος όλος!

Ξεχάστε αυτά που ξέρατε. Η αλήθεια για το καλύτερο αύριο δεν βρίσκετε μέσα στις διδασκαλίες κανενός πολιτικου ηγέτη η οικονομολόγου. Διαβάστε ιστορία. Που σκοντάφτουν όλα τα πολιτεύματα? Στην ανθρώπινη φύση. Ο Μαρξισμός και ο Καπιταλισμός θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και τα δυό αν δεν υπήρχε η απληστία και η δίψα για εξουσία. Στάλιν, Χίτλερ, Μπους, Σαντάμ, Μαο. Για μένα όλοι αυτοί ήταν ίδιοι και ήταν τέρατα. Πρέπει να τελειώνουμε με τα προσωποκεντρικά πολιτεύματα. Δίνεις σε έναν άνθρωπο εξουσία, θα την καταχραστεί. Πρέπει να υπάρξει κάτι ολοκληρωτικά καινούριο. Τρομάζετε στη σκέψη του τι χρειάζεται για να το δημιουργήσουμε?

Κι εγώ. Και τι θα κάνουμε? Θα προτιμήσουμε να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι όπως τώρα? Κάτω από την τρομοκρατία των λίγων? Κάτω από την τρομοκρατία του τρίπτυχο αγορές,ΜΑΤ και μήντια?

Εγώ δεν μπορώ να το κάνω. Δεν μπορώ να το δικαιολογήσω στον εαυτό μου.

Αν, για να προχωρήσουμε σε κάτι νέο, πρέπει να κατέβω στους δρόμους μαζί με τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΣΥΡΙΖΑ, τους αναρχικούς, και τη κυρά Ευτέρπη από το μπακάλικο της γωνίας, ας είναι. Ας κάνουμε μια αρχή και θα τη βρούμε την άκρη. Κάθε μέρα ξυπνά και περισσότερος κόσμος. Καλή διάθεση, καλή θέληση και πάμε.

iΣιχτίρ!

Το δικό μου Πολυτεχνείο...

2011-11-18T01:08:00.000+02:00

Το Νοέμβρη του 1973 ήμουν 6,5 χρονών. Ζούσα στην Κέρκυρα και πήγαινα 1η δημοτικού στο 6ο Δημοτικό στη Γαρίτσα. Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Θυμάμαι στο σχολείο να λέμε αντιαμερικανικά συνθήματα στα διαλείμματα. ΝΑΤΟ-ΣΙΑ-ΠΡΟΔΟΣΙΑ είναι αυτό που μου'χει μείνει... Η ηλικία αυτή είναι που αρχίζουν κάποιες αναμνήσεις πιο καθαρές, τουλάχιστον για μένα. Θυμάμαι κάποια τανκς. Πέρασαν από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας αλλά δεν θυμάμαι πότε ήταν. Θυμάμαι που οι ερπύστριες τους χάλασαν την άσφαλτο... Πολλά χρόνια αργότερα είχα την ευκαιρία να δω και να ακούσω μια επιλαρχία αρμάτων σε άσκηση ως μαυροσκούφης. Είναι ένα από τα πιο τρομακτικά πράγματα...
Η επόμενη πιο καθαρή ανάμνηση μου είναι τα γεγονότα της Κύπρου. Κι αυτό επειδή τότε είχε επιστρατευθεί κι ο πατέρας μου. Για μέρες ανησυχούσαμε, περιμέναμε νέα του, να μάθουμε που βρίσκεται, μέχρι που μας πήρε από κάποιο στρατόπεδο που τους είχαν μαζέψει κοντά στη θήβα... στην Κύπρο δεν έφτασε ποτέ.

Πέρασαν πολλά χρόνια που το Πολυτεχνείο ήταν απλά μια επέτειος. Τα έχω ξαναπεί για τη ζωή στην επαρχία. Τα ΜΜΕ της εποχής ήταν χειρότερα κι από τα σημερινά και κυρίως λίγα. ΕΡΤ, ΥΕΝΕΔ, κρατικά ραδιόφωνα, εφημερίδες (που δεν διάβαζα) Αν δεν είχες γνωστό από Αθήνα να σου πει τι γίνεται, δεν μάθαινες τίποτα. Έτσι η ζωή στο νησί κυλούσε ανέμελα. Το 1981, 13 χρονών γνώρισα έναν άνθρωπο που μου άνοιξε τα μάτια σχετικά με άλλες εξεγέρσεις κι ιδέες. Woodstock, Φράουλες και αίμα, Βιετνάμ. Με καθυστέρηση αρκετών χρονών άρχισα να μαθαίνω για την φρίκη που υπήρχε στον κόσμο.

Τα βιβλία της Ιστορίας δεν κάλυπταν αυτές τις περιόδους. Κι αν κάποια είχαν στοιχεία η αναφορές, πότε δεν καταφέραμε να φτάσουμε στο τέλος τους, οπου ίσως τις βρίσκαμε. Εναπόκειτο σε κάποιους καθηγητές μας να μας ανοίξουν τα μάτια αν είμασταν τυχεροί και μας τύχαινε κάνας ψιλοαριστερός η "εναλλακτικός".

Από την οικογένεια μου έμαθα κάποια πράγματα. Αν και δεν ήταν τίποτε επαναστάτες, η Αγγλίδα μητέρα μου δεν γούσταρε τη χούντα και με ενημέρωσε για το τι γινόταν στο εξωτερικό τα χρόνια της χούντας. Ο πατέρας μου ήταν φαντάρος μέχρι το φθινόπωρο του '67. Μετά πήγαμε στην Αγγλία για μερικά χρόνια. Στο σπίτι μας μετά την μεταπολίτευση κυκλοφορούσαν βιβλία με γελοιογραφίες του ΚΥΡ. Τα διάβαζα ξανά και ξανά αν και δεν καταλάβαινα τα πιο πολιτικοποιημένα. Πολύ αργότερα, ακόμα και σήμερα, ακούω ονόματα πολιτικών και προσώπων της εποχής και λέω κάπου τα ξέρω-κάπου τα ξέρω. Από τα βιβλία του ΚΥΡ τα ξέρω...

Πέρασε λίγος καιρός ακόμα για να μάθω περισσότερα για το τι έγινε με τη χούντα κλπ. Χρειάστηκε να διαβάσω ένα βιβλίο της Οριάνα Φαλάτσι. Λέγεται "Eνας άντρας" και είναι ουσιαστικά η βιογραφία του Αλέκου Παναγούλη. Όταν το διάβασα έμαθα και συνειδητοποίησα τι πραγματικά είχε συμβεί στην Ελλάδα εκείνα τα χρόνια. Η Οριάνα Φαλάτσι ήταν σύντροφος του Παναγούλη και ήταν πολύ κοντά στα γεγονότα.

Η χούντα είχε καταλάβει ότι δεν την έπαιρνε πια να συνεχίσει με στρατιωτικό-δικτατορικό πρόσωπο. Οι δικτατορίες στην Λατινική Αμερική έπεφταν, ο κόσμος δεν έβλεπε φιλικά τους δικτάτορες. Κατάλαβαν λοιπόν (και με την προτροπή των Αμερικανών) ότι έπρεπε να υπάρξει μια πολιτική κυβέρνηση. Αυτό δεν σήμαινε ότι θα τα παρατούσαν. Άλλαξε λοιπόν ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς. Τα μεγάλα κεφάλια της Δεξιάς, Αβέρωφ και Μητσοτάκης, ήταν, παρασκηνιακά, συνεργάτες της χούντας. Κανόνισαν κι έφεραν τον Καραμανλή, σαν πρόσωπο κοινής αποδοχής, και βάζοντας τον Αβέρωφ στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Ο Μητσοτάκης λόγω αποστασίας μάλλον έμεινε απέξω, προσωρινά. Βγήκαν λοιπόν όλοι οι Έλληνες και πανηγύριζαν την λευτεριά τους, τη στιγμή που στην πραγματικότητα τίποτα δεν άλλαζε. Πέταξαν στη δικαιοσύνη τους πιο hardcore, Παπαδόπουλο και σία, και τους πιο γνωστούς βασανιστές για να ικανοποιηθεί το κοινό αίσθημα δικαίου, και συνέχισαν τη δουλειά τους ανενόχλητοι. Οι μπάτσοι παρέμειναν οι ίδιοι, με τα ίδια μυαλά, η αντίληψη δεν άλλαξε. Ξύλο, βασανιστηρια, αντικομμουνισμός. Μην ξεχνάμε ότι κι ο γνωστός σε όλους Μάκαρος (Μάκης Ψωμιάδης) ήταν κι αυτός βασανιστής στη χούντα...

Το 1984, στη Β' Λυκείου έπιασα φιλίες με έναν αναρχικό από την Αθήνα. Έμαθα ότι η φάλαγγα (βασανιστήριο με συνεχη κτυπήματα στα πόδια χωρίς να βγάζουν τα παπούτσια-σου πρήζονται τα πόδια μες στο παπούτσι κι ο πόνος είναι αφόρητος) έδινε κι έπαιρνε. Δεν πίστευα τότε στα αυτιά μου...

Η χούντα δεν τελείωσε λοιπόν το '73. Κάποιοι που το ήξεραν, έλπισαν ότι θα τέλειωνε το '81, με την έλευση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Για λίγο καιρό τα πράγματα ίσως ήταν κάπως καλύτερα, αν και οι μπάτσοι , πως τα καταφέρνουν, παραμένουν πάντα ίδιοι, ακροδεξιοί, η γουρούνια... ίσως τελικά αυτά τα δύο να πηγαίνουν μαζί. Αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο μπλογκ...

Το ΠΑΣΟΚ, κάποιοι λένε ότι χρηματοδοτήθηκε από τους Αμερικανούς. Είχαν πάρει χαμπάρι, λέει ότι η Αριστερά στην Ελλάδα , "έπαιρνε κεφάλι" και φρόντισαν να δημιουργήοσυν ένα σοσιαλιστικό κόμμα, δικό τους, υπό τον έλεγχο τους προκειμένου να διασπάσουν το αριστερό μέτωπο. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν αλήθεια. Και να μην είναι όμως πολύ σύντομα το σοσιαλιστικό αυτό κίνημα, πνίγηκε μέσα στο χρήμα. Τσοβόλα δώς τα όλα... έτσι έλεγε ο Αντρέας. Και αυτός τα έδωσε! Τα όποια ιδανικά πουλήθηκαν. Οι εταιρίες μπήκαν παντού. Με την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ τέρμα κι ο ψυχρός πολεμος, ώρα για πάρτυ...

Η χούντα, αυτός ο ύπουλος εχθρός, που τον ήξερες όμως, τον αναγνώριζες από τα πηλίκια και τις επωμίδες του, μεταλλάχτηκε σε μια παρωδία δημοκρατίας, κατόπιν σε μια παρωδία σοσιαλισμού και τέλος σε ένα ατελείωτο πάρτυ όπου οι εντός έτρωγαν και πέταγαν και κάνα ψίχουλο στους παρατρεχάμενους. Το λογαριασμό αργότερα... Και αυτό πιστεύω, κρυφά πως είναι ένας λόγος που δεν έχουμε επανστατήσει ακόμα εδώ. Αυτοί που έφαγνα, έστω και ψίχουλα, ήταν αρκετοί...

Τα τελευταία χρόνια το λέγαμε αλλά δεν το πιστεύαμε πραγματικά. Οι κυβερνήσεις μας μπορεί να εναλάσσονταν μεταξύ των δυο "μεγάλων" κομμάτων (Σημ. "μεγάλα" τα θεωρώ μόνο στο μέγεθος της προδοσίας τους) αλλά ουσιαστικά η πολιτική ήταν μια. Fuck Greece and the Greeks. Τα πρόσωπα είναι γνωστά πια.

Παρακολουθούσα τα ντοκυμαντέρ για το Πολυτεχνείο κι έκλαιγα. Έκλαιγα μόνος μου μπροστά στην τηλεόραση η το pc. Έκλαιγα για τα παιδιά που έχασαν τη ζωή τους. Έκλαιγα από συγκίνηση για αυτό που έκαναν. Ήμουν όμως θεατής. Ήταν πάντα μια επέτειος.

Η πρώτη φορά που ένιωσα κάτι διαφορετικό ήταν με τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ο θυμός τότε ξεχείλισε.

Στην φετινή επέτειο, κατέβηκα για πρώτη φορά σε πορεία για το Πολυτεχνείο. Είναι η πρώτη φορά που πραγματικά δεν νιώθω πια θεατής. Δεν συγκινήθηκα για το χαμό των παιδιών. Συγκινήθηκα γιατί νομίζω ότι άρχισα να καταλαβαίνω πως αισθάνονταν όταν έκαναν αυτό που έκαναν. Κατάλαβα για πρώτη φορά πως πραγματικά αυτό που ξεκίνησε τότε, δεν τελείωσε. Πάνε 38 χρόνια. Είναι πολύς καιρός. Κάποτε πρέπει να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία...

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον...

2011-11-17T09:27:00.001+02:00

Μουδιασμένοι οι Έλληνες παρακολουθούμε καθημερινά την διάλυση από ότι ξέραμε, ότι θεωρούσαμε ως δεδομένο ως σήμερα. Κι όμως δυσκολευόμαστε να διαλύσουμε οι ίδιοι μέσα μας, τα κολλήματα που μας δένουν και μας με τα δεδομένα του χτες.

Πρέπει πια όλοι να καταλάβουν ότι αν δεν άλλάξουμε μυαλά, ιδέες και αντιλήψεις, καταδικάζουμε τον εαυτό μας, τους συνανθρώπους μας και, το χειρότερο, τα παιδιά μας, σε μια μια ζωή μαύρη, γεμάτη ανεργία κι απελπισία, χωρίς ελπίδα, χωρίς χαρά.

Το παραμύθι τελείωσε. Κι εμείς από ότι φαίνεται αποκοιμηθήκαμε, γιατί το παραμύθι ήταν γλυκό...

Για κάποιες δεκαετίες φάγαμε και μεις την ευρωπαική βερζιόν του αμερικάνικου όνειρου.

Μετρήσαμε, και κάποιοι από μας ακόμη το κανουν, τη ζωή βάσει μάρκας αυτοκινήτου, ίντσων τηλεόρασης και τετραγωνικά σπιτιών. Κρίναμε τους φίλους βάσει εισοδήματος και όχι για το πόσο καλά αισθανόμαστε μαζί τους. Και ψηφίσαμε προδοτικές κυβερνήσεις βάσει προσωπικών υποσχέσεων και συμφερόντων...

Είναι δύσκολο. Είναι δύσκολο να απορρίψεις την προηγούμενη ζωή σου για χάρη ενός όνειρου. Και όμως αυτό καλούμαστε να κάνουμε. Να απορρίψουμε τα θέλω του χτες, επιθυμίες που μας έψησαν μια ζωή ότι δικαιούμαστε για να μπορέσουμε φρέσκιοι, ξαλαφρωμένοι, να ξεκινήσουμε την δουλεια που χρειάζεται για το καλύτερο (πραγματικά) αύριο. Προς το παρόν βρισκόμαστε εδώ.

Ονειρεύμαι ένα καλύτερο αύριο. Ονειρεύομαι μια ζωή πιο απλή, όπου μια τίμια εργασία θα μου δίνει αυτά που χρειάζομαι για να ζήσω εγώ κι η οικογένεια μου. Ονειρεύομαι ελεύθερο χρόνο που θα τον περνώ με τα παιδιά μου, τη σύντροφο μου και τους φίλους μου. Ευχάριστη παρέα, ευχάριστες στιγμές. Ονειρεύομαι να μην έχω πράγματα καθόλου. Να είμαι ελεύθερος. Τα μόνα μου μπαγκάζια να είναι ένα κεφάλι γεμάτο ευχάριστες αναμνήσεις.

Είμαι 44 χρονών. Δεν έχω ψευδαισθήσεις. (Νομίζω...) Από όλα όσα έζησα και ζήσαμε, από όλα όσα ζω και ζούμε, είναι δυνατόν να μην μείνει μια άσχημη ανάμνηση? Ο χρόνος όμως θα την γλυκάνει κι αυτήν.

Ονειρεύομαι μια στιγμή στο μέλλον όπου θα είμαι καθισμένος κάτω από ένα δέντρο και θα λέω παραμύθια στα εγγόνια μου. Και θα θυμάμαι πως κάποτε τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά, πολύ άσχημα. Αλλά θα ξέρω πως χωρίς αυτά τα άσχημα, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να εκτιμήσουμε τα καλά που θα φέρει η επανάσταση μας.

Ελπίζω σε μια καλύτερη ζωή. Πάμε!

For old times sake...(για να θυμηθούμε και να τιμήσουμε τα παλιά-ελεύθερη μεταφραση.)

2011-11-16T01:00:00.000+02:00

Ήταν όταν είμασταν 16-17 χρονών. Κάναμε κοπάνες, πηγαίναμε Επτάνησα η στο φρούριο βόλτες και καπνίζαμε αρειμaνίως... Ακούγαμε το woodstock, διαβάζαμε για τους hippies η την βιογραφία της Janis. Eγώ τραγουδούσα (χαμηλόφωνα) κι ο Γιάννης έπαιζε κιθάρα, my my hey hey rock n roll is here to stay, blowing in the wind, it's better to burn out than to fade away... Αλλά και τη Συννεφούλα η Δημοσθένους λέξεις...
Στα κρυφά διαβάζαμε και Κροπότκιν, Μπακούνιν, Καστοριάδη και άλλα σχετικά. Δεν θυμάμαι τίποτα από όσα έλεγαν , νομίζω το μυαλό μου δεν έχει τις απαραίτητες δομές για να καταχωρήσει "δομημένη" πολιτική σκέψη. Ήξερα όμως ότι αυτά που έλεγαν τα "αισθανόμουν" σωστά.

Ήμουν, και είμαι, αθεράπευτα ρομαντικός. Διάβαζα για τον Αλέκο Παναγούλη, για το Πολυτεχνείο, μάθαινα για καταλήψεις και πορείες, διαδηλώσεις. Βαλτετσίου, Χημείο, μπάτσοι και φουλάρια γύρω από το πρόσωπο. Το σκηνικό μιας ρομαντικής κι ονειρικής περιπέτειας που δεν έμελλε να ζήσω, παραμένοντας στην φιλήσυχη και ήρεμη ζωή της μικροαστικής Κέρκυρας. Δεν είμαι αφελής, ξέρω ότι έπεφτε ξύλο, ότι κάποιοι έχασαν τη ζωή τους. Παρόλα αυτά ο καημός υπήρχε. Όταν στην ψυχή σου έχουν μιλήσει η Baez, ο Dylan, o Woody Guthrie, η ο Παναγούλης μέσω του εκπληκτικού A Man της Fallaci, την θες τη σύγκρουση. Θες να σταθείς μπροστά στη διεφθαρμένη εξουσία και να πεις ΟΧΙ!

Τα χρόνια πέρασαν. Οι ήρωες του Πολυτεχνείου, έκαναν κάποια όχι και τόσο ηρωικά πράγματα, ο Παναγούλης ξεχάστηκε από το νεοέλληνα (από κάποιους όμως ποτέ), η Fallaci έγραψε και κάποια βιβλία αμφιλεγόμενου και πικρόχολου περιεχομένου πριν πεθάνει μόνη στη Φλωρεντία το 2006... το αδηφάγο τραπεζο-οικονομικό σύστημα φάνηκε για μια στιγμή να μας έχει καταπιεί όλους...

Και να που μερικούς μήνες τώρα ακούγεται και πάλι το ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ... με πρόσθετο Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ '73... Αυτό ειδικά το τελευταίο είναι κάτι που το πίστευα όλη μου τη ζωή.

Την Πέμπτη 17 Νοεμβρίου γιορτάζουμε την επέτειο του Πολυτεχνείου. Εδώ στο νησί μας, το κοιμισμένο μικροαστικό τοπίο που ξέραμε, έχει αλλάξει. Ανεπαίσθητα ίσως αλλά έχει αλλάξει. Στους σχεδόν 6 μήνες που πέρασαν αρκετοί συμπολίτες μας, δεδομένης της ευκαιρίας αντίνα γλύφουν προτίμησαν να φτύσουν. Υπήρξε ένα καϊκι, κάποια πανώ , κάποιες πορείες. Υπήρξαν ατελείωτες συζητήσεις κι αναλύσεις στην πλατεία. Υπήρξε αγανάκτηση. Υπήρξε ζύμωση. Υπήρξαν και προβλήματα... Δημιουργήθηκαν φιλίες, δημιουργήθηκαν κύκλοι και παρέες, δημιουργήθηκαν ιδέες. Αναβίωσαν αρχαίες συνήθειες. Και πολλοί από μας που κάποτε ονειρευτήκαμε αλλά δεν είχαμε την ευκαιρία να περπατήσουμε έστω ένα βήμα προς τιμήν των ονείρων μας, έχουμε τώρα την ευκαιρία να το κάνουμε.

Προσκαλώ όλους τους φίλους μου να έρθουν στην πορεία για το Πολυτεχνείο στις 6 η ώρα έξω από το τμήμα ιστορίας του Ιόνιου Πανεπιστημίου.(Ιωάννου Θεοτόκη λίγο πριν από του Γραμματικού με τις μπαταρίες...) Αντί για μολότωφ σας προτείνω να φέρεται τα παιδιά σας. Κόντρα στη θύελλα που έρχεται από πλευράς κυβερνήσεως είναι το καλύτερο όπλο. Μας δίνουν κουράγιο και ένα σκοπό. Γιατί αν δεν το κάνουμε γι τα παιδιά μας, για ποιόν...?

see you on the streets...

Γυρίζοντας τη μπλογκόσφαιρα με ωτοστόπ...

2011-11-14T01:19:00.000+02:00

Φτιάξτε ένα καφεδάκι, ένα τσαγάκι η ότι άλλο σας συγκινεί. Και μια βότκα δεν θα πήγαινε χαμένη το ταξίδι ίσως βγεί για "γερά νεύρα".
Αν το έχετε βάλτε το Hurricane του Dylan (αυτό ακούω τώρα)
Η τελευταία μου ανάρτηση είχε ακολουθήσει μετά από από τα ομολογουμένως εντυπωσιακά γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου. Γεγονότα που σήμερα, 2 βδομαδες μετά, αισθάνομαι λες κι έχουν περάσει μήνες αν όχι χρόνια.

Τώρα βάλτε το Pretender των Foo Fighters.

Από το Μάιο που πέρασε, στις πλατείες όλης της ελλάδας οι Αγανακτισμένοι να ρίξουμε την κυβέρνηση. Ερωτηθέντες συχνά και τι θα γίνει μετά, έπρεπε να παραδεχτούμε ότι δεν ειχαμε μια απάντηση. Ίσως είχαμε εκατοντάδες η χιλιάδες απαντήσεις. Μια κοινή απάντηση όμως , μια απάντηση που να συμφωνούμε όλοι? Δύσκολο....

Paper in fire - John Cougar Mellencamp.

Αν υπήρχε μια απάντηση μπορεί και να ήταν απλά ότι οτιδήποτε θα ήταν καλύτερο από αυτό που ζούμε.

Back in the game - The Full time dreamers. Η βραδιά έχει "γκάζια". Κάθομαι στο pc μου, μέσα στο σπίτι μου, ασφαλής, ζεστός, με τη μουσικούλα μου, με το στομάχι μου γεμάτο. Κι όμως νιώθω ένα σφίξιμο, ένα άγχος , μια ιδέα αδρεναλίνης. Εξ ου και τα "γκάζια".

Αλλά αρκετά με τον πρόλογο. Let's hitch-hike...

Από την Στήλη Άλατος του φίλου μου Γιώργου Πήττα:
"Νιώθω αηδιασμένος που καταντήσαμε να βλέπουμε τους κους Βορίδη, Γεωργιάδη και Ροντούλη να ορκίζονται υπουργοί σε μια Ελληνική Κυβέρνηση και αδυνατώ να στρογγυλέψω την άποψή μου επ’ αυτού.
Δεν έχω καμία απολύτως ψευδαίσθηση ούτε για τον ρόλο της Κυβέρνησης ούτε για την αποτυχία της καθώς γρήγορα θα χαθεί στους καυγάδες των κοτζαμπάσηδων του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ."

Συγκριτικά η συμμετοχή του ΛΑ.Ο.Σ στην κυβέρνηση δεν είναι τίποτα μπροστά στο γεγονός ότι κυβερνιώμαστε από ένα τραπεζίτη. Και μάλιστα έναν ο οποίος είναι μέλος της Τριμερούς Επιτροπής η οποία αναφέρει σε μια από τις εκδόσεις της το εξής φοβερό: “η αποτελεσματική λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος απαιτεί ένα βαθμό απάθειας και μη ανάμειξης ενός μέρους ατόμων και ομάδων” Παρόλα αυτά η συμμετοχή των Γεωργιάδη, Ροντούλη και Βορίδη (ειδικά αυτόν τον αχώνευτο, οι άλλοι έχουν κάποιο comedy value τουλάχιστον) για κάποιον λόγο με προσβάλει. Και με ανησυχεί...

Στα ιστολόγια του φίλου Γιώργου βρίσκω κι αυτό του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου: "Για να αρνηθεί τις υποχρεώσεις της, όπως θα αναγκαστεί κάποια στιγμή και σύντομα να κάνει, η Ελλάδα κινδυνεύει να πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αμερικανικής ή της Οκτωβριανής Επανάστασης ή της Κούβας, με τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται."

Αρκετοί από μας το λένε εδώ και καιρό. Ο μόνος τρόπος είναι κάποιας μορφής σύγκρουση. Με τι θα συγκρουστούμε όμως. Η μάλλον με ποιούς? Στους μήνες που πέρασαν συγκρουστήκαμε με τα ΜΑΤ (it ended in tears...) συγκρουστήκαμε με τον εαυτό μας (Πρέπει να είσαι η αλλαγή που θέλεις να έρθει είπε ο Γκάντι) συγκρουστήκαμε με τους φίλους μας (γιατί είναι περισσότερο η λιγότερο βολεμένοι από μας) συγκρουστήκαμε με τα ΚΝΑΤ! (ειλικρινά, δεν είχα ιδέα...) Και αυτό το φτερούγισμα που νιώθω στο στομάχι? για την επερχόμενη σύγκρουση είναι. Δεν ξέρω που , δεν ξέρω πως, δεν ξέρω με ποιούς αλλά θα έρθει. Η πρώτη σύγκρουση πιθανώς θα είναι με τον εαυτό μου πάντως. Θα του ρίξω δυό κλωτσιές στον πισινό και θα του πω "Φτάνει ρε φίλε, σήκω πάνω και μην ξανακάτσεις αν δεν αλλάξεις κάτι. Κάτι σοβαρό, κάτι μεγάλο..." (Η γυναίκα μου θα εύχεται να είναι οι καμμένες λάμπες στο διάδρομο η το σπαμένο καπάκι της τουλαέτας αλλά δεεενν.. . το βλέπω)

Κάπου εδώ μου προέκυψε ένα πρόβλημα (καθαρά διαδικαστικό) Η κρυφή σύμβαση του ωτοστόπ μου ήταν να πηγαίνω από ιστολόγιο σε ιστολόγιο διαλέγοντας φράσεις κλπ σχετικές με τα των ημερών. Ο Κ. Κωνσταντακόπουλος μας την "φόρεσε" όμως και δεν έχει φιλικά η προτεινόμενα ιστολόγια (damn!) Γιαυτό κάνουμε ένα βήμα πίσω στον Γιώργο Πήττα και βρίσκουμε κάποιο άλλο...

Βρήκα λοιπόν τον πολύ ωραίο Svenegrekken: "Έτσι βρίσκω απίστευτα αφελείς αυτούς που φωνάζουν «Εκλογές!!!» περιμένοντας ότι με την πτώση του Γεωργάκι και την άνοδο συμμαθητή Ανδωνάκη, θα επανακτήσουν τα χαμένα τους επιδόματα, ή δεν θα βγουν στην εφεδρεία, ή θα βρουν δουλειά, ή θα πάρει πρωτάθλημα η ΑΕΚ κλπ. (Το τελευταίο θα γίνει όταν έρθουν οι ΕΛ από τον Σείριο).

Η χώρα έχει δεθεί χειροπόδαρα για τα επόμενα 10 – 20 χρόνια, χοροπηδούντων και χορoστατούντων των παρατάξεων και των δύο συμμαθητών και ευτυχώς που ο Γεωργάκις έκανε το μπραφ με το ψευτοδημοψήφισμα, μπας και πάρει κανείς χαμπάρι ότι η ρότα της χώρας έχει κλειδώσει και δε πα να γίνει πρωθυπουργός και ο Βούδας. (Ή ο Κούδας).

Άλλωστε μην λησμονούμε, ότι εάν οι εκλογές ήταν πραγματικά επικίνδυνες για τις υπερεθνικές ελίτ θα ήταν παράνομες."

Στην πλατεία, από την αρχή υπάρχει ένα τεράστιο θέμα σχετικά με τις εκλογές, και το αν θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να συμμετέχουν οι αγανακτισμένοι σε αυτές. Ομολογουμένως με προβλημάτιζε κι εμένα το θέμα στην αρχή. Αν προκηρυχτούν εκλογές τι κάνουμε? Πρέπει να πω ότι συμφωνώ πολύ με το svennegrekken. Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι θα ήταν παράνομες. Το σύστημα των εκλογών είναι υπέρ των δυό μεγάλων (ας γελάσω...) κομμάτων. Το πρόβλημα με τις εκλογές ήταν πάντα το ίδιο. Αν δεχτούμε ότι οποιοσδήποτε σοβαρός άνθρωπος, με ιδανικά και μυαλό, δεν υπάρχει περίπτωση να βουτήξει μέσα σε αυτό τον βόθρο που λέγεται "πολιτική σκηνή" είναι προφανές ότι οι μόνοι υποψήφιοι που μένει να σχοληθούν θα είναι λαμόγια, απατεώνες κλπ. Δέχομαι, με παροιμιώδη αφέλεια από μέρους μου, ότι κάποιοι πολιτικοί ξεκινούν με αγνές προθέσεις. Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΔΙΑΦΘΕΙΡΕΙ!!!! Όταν η διαπλοκή είναι παντού γύρω σου, είναι αδύνατον να μείνεις απέξω. Γιαυτό οι εκλογές δν έχουν καμιά ουσία. Εμείς που πιστεύουμε στην Άμεση Δημοκρατία, τι δουλειά έχουμε στις εκλογές για κοινοβουλευτική δημοκρατία? Καμμία!

Βρήκα ένα ιστολόγιο που μου αρέσει πολύ! Ο Cynical λέει τα εξής: "Ας μην απογοητευόμαστε. Η νέα κυβέρνηση είναι ένας τέτοιος συρφετός, τόσο αταίριαστος κι αδύναμος, και με τόσα διαφορετικά συμφέροντα μεταξύ των συνεταίρων, που πολύ φοβάμαι ότι δεν θα χρειαστεί να κάνουμε κάτι το ιδιαίτερο και θεαματικό για να τη διαλύσουμε. Αλλά για όσο καιρό θα υφίσταται ακόμα, μην αμφιβάλετε καθόλου! Θα την τρελάνουμε κι αυτή!

Χαρείτε όσο είναι καιρός. Ο Παπαδήμος θα είναι το καινούργιο μας παιχνιδάκι! Ρε είμαστε τόσοι πολλοί, και το κυριότερο, το διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι και στην πράξη, όπως με απεργίες, καταλήψεις, παρελάσεις, δεν πληρώνω, κλπ…

Καλή μας διασκέδαση, λοιπόν!"

Έτσι αισιόδοξος θέλω να είμαι κι εγώ. Βλέπω όμως τριγύρω μου και πολύ κόσμο που πληρώνει, κόσμο που πιστεύει ότι κάπως κάτι θα γίνει και θα σωθούμε, κόσμο που πιστεύει στον Λουκά Παπαδήμο... (η τουλάχιστον έτσι προσπαθούν να μας πείσουν τα μήντια...λέτε να λένε ψέματα?)
Η γυναίκα μου υποστηρίζει ότι σε μερικά χρόνια θα μιλάνε για το πείραμα της Ελλάδας. Και ομολογώ ότι συμφωνώ. Για πρώτη φορά μια ευρωπαική χώρα, υπόκειται σε τέτοιες καταστροφικές και απότομες αλλαγές. Μην με παρεξηγήσετε, έπρεπε να αλλάξουμε. Έπρεπε να είμαστε πιο σωστοί , λιγότερο ως και καθόλου διεφθαρμένοι, λιγότερο γραφειοκράτες και λιγότερο δημόσιοι υπάλληλοι.
Όταν όμως θες να κάνεις αλλαγές αρχίζεις από αυτούς που τρώνε τα πολλά, όχι αυτούς με τα λίγα. Και δίνεις πρώτος το καλό παράδειγμα...

Άρχιζα να νύσταζω, και δεν βρίσκω άλλο ωτοστόπ... γιαυτό θα σας καληνυχτίσω. Αυτή η εβδομάδα θα είναι καταλυτική. Τι μπορούμε να κάνουμε? Ότι μπορεί ο καθένας. Μην πληρώνετε τίποτα. Βγείτε στους δρόμους. Διαβάστε. Συζητείστε. Κάντε καινούριους φίλους. Σταματείστε να ανησυχείτε για μια αλλαγή την οποία δεν μπορείτε να σταματήσετε. Βρείτε την ελπίδα. Για ένα καλύτερο κόσμο. Διαφορετικό.

28η Οκτωβρίου 2011

2011-10-30T22:16:00.001+02:00

Για κάθε έναν από μας που βρεθήκαμε στους δρόμους την 28η Οκτώβρη διαδηλώνοντας την αντίθεση μας στην παρουσία των πολιτικών στις εξέδρες επισήμων (αλλά και στη ζωή μας γενικότερα...) υπάρχουν τουλάχιστον:

10 άτομα που συμφωνούν μαζί μας αλλά δεν ξύπνησαν αρκετά νωρίς
20 άτομα που συμφωνούν μαζί μας αλλα παρασύρθηκαν από φίλους κι έπιναν καφέ στο λιστόν
100 άτομα που συμφωνούν μαζί μας αλλά βολεύονται καλύτερα να διαδηλώνουν από το Facebook.
100 άτομα που συμφωνούν μαζί μας αλλά δεν πιστεύουν ότι μπορεί να αλλάξει κάτι
30 άτομα που συμφωνούν μαζί μας αλλά αισθάνονται πολύ γέροι για να κάνουν κάτι
15 άτομα που συμφωνούν μαζί μας αλλά φοβούνται να φάνε ξύλο.
10 άτομα που συμφωνούν μαζί μας αλλά ντρέπονται μην τους πουν αριστερούς επειδή κάποια συνθηματα έχουν μέσα τις λέξεις λαός-εξουσία-καπιταλισμός
0,1 άτομα που συμφωνούν μαζί μας αλλά είναι ακροδεξιοί και φοβούνται να κατέβουν στο δρόμο μη κακοχαρακτηριστούν.
5 άτομα που συμφωνούν μαζί μας αλλά νντρέπονται μην τους πουν αναρχικούς επιδή έχουν δει κάτι τύπους με περίεργα μούσια μαζί μας.(Και κάποιο σύνθημα έλεγε όχι στο σύστημα...)
7 άτομα που συμφωνούν μαζί μας αλλά το ξέχασαν
12 άτομα που συμφωνούν μαζί μας αλλά χρωστάνε και πιστεύουν ότι πρέπει να πληρώσουν (άρα δούλευαν)
20 άτομα που συμφωνούν μαζί μας αλλά θέλουν να ακούσουν και το τι θα γίνει μετά για να κατέβουν.
Χιλιάδες άτομα που συμφωνούν μαζί μας αλλά στο χωριό τους δεν έχει παρέλαση, η δεν έχουν λεφτά για βενζίνη για να πάνε αλλού...

Βέβαια υπάρχει κι ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων που εμπιστεύεται απόλυτα τους πολιτικούς, θέλει να τους φιλήσει (μπλιαχχχ...) να τους δει στην παρέλαση, να τους χαρεί, να τσιμπήσει τις μίζες του, να βολέψει τα παιδάκια του με μέσο σε καμιά εταιρία διαπλεκόμενη, τώρα που οι Ευρωπαίοι επιτηρούν το δημόσιο, να θαυμάσει τις λαμέ γραβάτες τους, να τους προσφωνήσει "Πρόεδρε" κ.ο.κ.

Γιαυτό κ.κ. πολιτικοί (και δημοσιογράφοι) σας παρακαλώ πολύ μην συνεχίζετε τις μαλακίες περί μικρών ομάδων, φασίζουσων και δεν ξέρω κι εγώ τι. Είδατε τι έγινε. Είδατε ποιοί είμασταν. Οι παλιοί σας ψηφοφόροι. Αυτοί που ξύπνησαν. Σας επαναλαμβάνω:

Είμαι 44 χρονών. Η τελευταία φορά που άκουσα τόσα συνθήματα στο δρόμο κι είδαι τόσο κόσμο αγανακτισμένο, ήταν επί χούντας. Ήμουν μικρός, ομολογώ. Αλλά στο 6ο Δημοτικό που πηγαίνα, θυμάμαι στα διαλείμματα να λέμε "ΝΑΤΟ, ΣΙΑ, ΠΡΟ-ΔΟ-ΣΙΑ". Ποτέ ξανα δεν είδα τόσο κόσμο, τόσο απλό κόσμο στους δρόμους, και δη στην παρέλαση! Κι ούτε σεις το έχετε δει!
Πρόσεξτε καλά! Χωρίς αμφιβολία καμιά, πολύ σύντομα ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ!!!

Αδέρφια μόνο μια προτροπή έχω. Ας μην περιμένουμε την επόμενη εθνική εορτή για να τους πάρουμε στο κυνήγι...

ΥΓ.

Προσωπική έκκληση

2011-10-20T18:35:00.003+03:00

Χρειάστηκε μια τυχαία συζήτηση σήμερα για να θυμηθώ αυτό πουμάλλον είναι η χειρότερη αλλά και πιο δυνατή μου ανάμνηση από τα γεγονότα που έζησαστο Σύνταγμα το διήμερο 28 και 29 Ιουνίου.

Την δεύτερη μέρα ήμουν εθελοντής στην ομάδα ψυχραιμίας. Το «ζευγάρι»μου μια κοπέλα Αθηναία, που ήδη μετρούσε μέρες συμμετοχής στην ομάδα, κι εγώ είχαμεαναλάβει να βοηθάμε τον κόσμο στην αριστερή είσοδο του Μετρό. Κάποια στιγμή, μέσαστον πανικό, τα συνεχή δακρυγόνα και τον κόσμο που πανικόβλητος έτρεχε να μπειστο Μετρό να προφυλαχτεί, έχασα το «ζευγάρι» μου… Ο κόσμος ήταν ήδη, ο περισσότεροςμέσα στο Μετρό και το μεγαλύτερο μέρος της πλατείας άδειο. Ξεκίνησα να την ψάχνω.Μπήκα κάποια στιγμή στο Ιατρείο του ΕΚΑΒ, και πάγωσα. Δεν έχω ζήσει πόλεμο. Δενέχω ζήσει επεισόδια, έχοντας μεγαλώσει προστατευμένος και αφελής στην όμορφη(και ήσυχη) Κέρκυρα) σε όλους τους τοίχους σχεδόν ακουμπισμένοι άνθρωποι σε άθλιακατάσταση. Σε καρέκλες άνθρωποι με τα μάτια κλειστά και δακρυσμένα. Όλοι με ταπρόσωπα τους άσπρα σαν φαντάσματα από τα maalox που τους ψεκάζανε. Στην άλλη πλευράτου δωματίου σε φορεία ξαπλωμένοι δέχονταν τις πρώτες βοήθειες. Αλλά σε έναφορείο γινόταν καρδιοπνευμονική ανάνηψη…

Από εκείνη την στιγμή δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι το κράτοςμας έχει κηρύξει τον πόλεμο. Ακροαριστεροί, Αριστεροί, κεντρώοι, (λίγο ανέκδοτοαυτό αλλά…) δεξιοί, ακροδεξιοί κι ανένταχτοι δεν με ενδιαφέρει ποσώς. Το κράτος μας έχει κηρύξει τον πόλεμο. Δεν έχεισημασία τι χρώμα είμαστε. Δεν έχει σημασία τι πιστεύουμε γιατί πολλά από αυτάκαταρρίπτονται καθημερινώς. Ποιος θα πίστευε ότι μια σοσιαλιστική κυβέρνηση θαμπορούσε ποτέ να λειτουργήσει έτσι? Κανείς.

Τα πράγματα δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που ξέραμε. Τώρα είμαστεεμείς εναντίον αυτών. Καουμπόυδες κι Ινδιάνοι.. Κλέφτες κι αστυνόμοι. (Ατυχήςπαρομοίωση αλλά τι να κάνουμε…)

Θέλω να παρακαλέσω λοιπόν όλους να κάνουν στην άκρη τις προκαταλήψειςτους και να ενωθούμε. Στην περιφέρεια της Κέρκυρας, χθες Τετάρτη, πριν καταλήξειεκεί η τεράστια για τα κερκυραικά δεδομένα πορεία, έκαναν «συμβολική» κατάληψηοι μαγαζάτορες στην α’ Δ.Ο.Υ. Και μετά όταν έφτασε εκεί η πορεία το ΠΑΜΕ και οιυπόλοιποι μέσα σε μερικά λεπτά εξαφανίστηκαν. Από τον κόσμο που έμεινε μια ομάδαανθρώπων, είχε τα κότσια να προβεί σε μια πραγματική κατάληψη της Περιφέρειας.Αυτά τα παιδιά, γιατί για παιδιά πρόκειται, αν όχι στην ηλικία σίγουρα στηνκαρδιά, αψήφισαν τους πιθανούς κινδύνους, ξεπέρασαν τις φοβίες τους και τις προκαταλήψειςκαι μπήκαν σε ένα χώρο, σε ένα δημόσιο κτίριο και το κατέλαβαν. Πέρασαν εκεί τηνύχτα, λίγοι από αυτούς, και συνέχισαν σήμερα. Μετά την σημερινή πορεία θα κάνουνσήμερα συνέλευση για να αποφασίσουν την συνέχεια.

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΛΑΒΕΤΕ ΜΕΡΟΣ!!! ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ!!! ΑΦΗΣΤΕ ΤΙΣ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ!!!

Μην κάνετε αυτό το μεγαλύτερο από όλα τα λάθη να κρίνετε τουςάλλους χωρίς να τους δώσετε μια ευκαιρία. Τι κι αν κάποιοι φορούν μαύρα, η έχουνμακριά μαλλιά η περιέργες κομμώσεις. Εσείς είσαστε πια τόσο «κύριοι» η «κυρίες» όλοισας τη ζωή?

Για να αλλάξουμε τα πράγματα πρέπει όλοι μας να έχουμε τηνδιάθεση να τραβήξουμε μια γραμμή η ένα μεγάλο Χ στο παρελθόν μας και να πάμεξανά από την αρχή. Πόσοι από σας το έχετε κάνει αυτό? Πόσοι μπορείτε?

Για κάποιους, είτε πιο ευαίσθητους είτε πιο ευάλωτους, είτεοτιδήποτε η γραμμή αυτή τραβήχτηκε εκ των περιστάσεων. Κάποιοι άλλοι τους το τράβηξαναυτό το μεγάλο Χ.

Πεινάνε, είναι άνεργοι, είναι άστεγοι. Είναι αναγκασμένοι να παλέψουν.

Εσείς που δεν έχετε φτάσει ακόμα εκεί, πόσο σίγουροι ότι το αύριοδεν θα τραβήξει ένα Χ σε σας η ακόμη χειρότερα στα παιδιά σας, τα παιδιά ΜΑΣ!!

Έλατε στην κατάληψη να βοηθήσετε, να συνεχίσουμε τον αγώναενάντια σε αυτούς που μας καταπιέζουν…

Πεποίθηση

2011-09-30T01:44:00.000+03:00

Βρισκόμαστε υπό επίθεση. Κυβέρνηση, μήντια ξένα κι ελληνικά, όλοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι μόνο μια διέξοδος υπάρχει. Να σκύψουμε το κεφάλι, (για να μην πω απλά να σκύψουμε...) και να δεχτούμε ότι τα επόμενα 20 χρόνια θα τα ζήσουμε μίζερα, προκειμένου να σωθεί η χώρα.
Καταρχήν να σωθεί γιατί? για ποιούς? σε 20 χρόνια όλα τα παιδιά θα έχουν φύγει, οι συνταξιούχοι θα έχουν πεθάνει της πείνας και όσοι μείνουμε ένα είναι σίγουρο ότι δεν θα κάνουμε. Σεξ. Και χωρίς σεξ δεν έχει καινούρια παιδιά. Οπότε για ποιόν οι αιματηρές θυσίες? ακόμη και οι φίλοι μας από το Πακιστάν και τη Σρι Λάνκα θα την έχουν κοπανήσει, γιατι τι να κάνουν εδώ? να μου σκουπίζουν το τιμόνι από το ποδήλατο? το αυτοκίνητο το βλέπω να το κόβω λίαν συντόμως...
Θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχει άλλη λύση...Κι όμως υπάρχει. Μπορούν να φύγουν και να μας αφήσουν ήσυχους. Ω ναι σίγουρα θα είναι δύσκολα. Αλλά πιο μίζερα από ότι με αυτούς πάνω από το κεφάλι μας σε καμία περίπτωση!

Σαν άλλος Alessio Rastani, (δείτε όμως και αυτό) ευχαριστώ το θεό καθημερινά για αυτή την κρίση. Τον ευχαριστώ γιατί η κρίση με έκανε να δω τα πράγματα πιο καθαρά. Και να καταλάβω πως τίποτε από όλα όσα αγόρασα όλα αυτά τα χρόνια, δεν αξίζει ούτε το ένα χιλιοστό από αυτά που κέρδισα μέσα στους τελευταίους μήνες. Ανακάλυψα ένα θησαυρό από όμορφους, απλούς, χαμογελαστούς άνθρωπους. Aνθρώπους που ξέρω ότι θα σταθούν δίπλα μου άμα the going gets tough. ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ με μυαλό , με κριτική σκέψη, και πάνω από όλα με καρδιά.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκοντε στην πλατεία. Ίσως όχι κάθε μέρα, αλλά συχνά. Και όλο και συχνότερα. Αυτοί οι άνθρωποι είναι που κάνουν την εναλλακτική λύση, αυτήν στην οποία δεν θέλουν να πιστέψουμε, τόσο ελκυστική για μένα. Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τίποτα καλύτερο από το να παλέψω για μια κοινωνία, σωστή, δίκαιη και αυτάρκη, μαζί τους, πλάι τους.

Εκείνη την πρώτη μέρα που κατεβήκαμε, στις 25 Μαίου, μπορούσαμε να σκεφτούμε τι θα γινόταν μέσα στους επομενους μήνες? Πως θα συγκεντρωνόμασταν καθημερινά, πως πολλοί από μας που δεν είχαν ξαναμιλήσει μπροστά σε κοινό, θα σηκώνονταν, ντροπαλοί αλλά αποφασισμένοι να εκφράσουν τις ανησυχίες και την αγανάκτηση τους? Η πως μια μέρα θα αναγκάζαμε απλά με την παρουσία μας ένα μάτσο βουλευτές να την κάνουν με...καίκι? Η πως κάποιοι από μας θα κατέβαιναν παρέα στο Σύνταγμα, όπου ξεστραβωθήκαμε και καταλάβαμε ότι πρόκειται για πόλεμο? Έναν άνισο ίσως πόλεμο, αλλά σίγουρα πόλεμο. Η ακόμα τέλος πως μια Κυριακή μεσημέρι θα την περνάγαμε οργώνοντας ένα χωράφι ξεκινώντας την πρώτη μας κοινή καλλιέργεια...?
Το ευχάριστο είναι πως αυτά ήταν μόνο η αρχή. Έχουμε πολλά ακόμη να κάνουμε. Μεταξύ σποράς και κολατσιού, ίσως να ρίξουμε και καμιά κυβέρνηση...

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους αφανείς ήρωες της Πλατείας Αξιοπρέπειας οι οποίοι δεν το έβαλαν κάτω και κράτησαν ζωντανή τη σπίθα για να ξαναφουντώσει τώρα. Venceremos αδέρφια!!

Ένα γράμμα προς τα παιδιά μου.

2011-09-26T00:16:00.000+03:00

Γιέ μου, κόρες μου.Σας έχω άσχημα νέα. Η κυβέρνηση και όλοι οι πολιτικοί σε συνεργασία με τα συμφέροντα που εκπροσωπούν έχουν ξοδέψει ήδη όλο το μέλλον σας. Και δεν μένει πια μέλλον για σας... Το χειρότερο είναι πως εμείς οι γονείς, και οι παπούδες και γιαγιάδες σας, είμασταν παρόντες όταν έγινε αυτό. Και δεν κάναμε τίποτα. Κάποιοι λίγοι φώναζαν, μας προειδοποιούσαν, αλλά γινόταν ένα μεγάλο φαγοπότι, πέφταν και κάτι ψίχουλα από το τραπέζι και τα πιάναμε εμείς, και δεν προσέξαμε... άλλωστε τους θεωρούσαμε και λίγο γραφικούς (αν και μέσα μας ζηλεύαμε την πεποίθηση τους...) Σε αυτό το φαγοπότι ίσως είσαστε καλεσμένοι κι εσείς, αλλά όταν κάτσετε στο τραπέζι θα ανακαλύψετε πως όλοι οι άλλοι την έχουν "κάνει" και ο σερβιτόρος θα φέρει σε σας το λογαριασμό...Είδατε πως ζούσαμε μέχρι τώρα. Λοιπόν εσείς ξέχαστε το. Θα έχετε πιο μικρό σπίτι και πιο μικρό αυτοκίνητο, για να μην πω κάνα υπόγειο και εισιτήριο για λεωφορείο. Πρέπει βέβαια να σας ευχαριστήσουμε γιατί χάρη σε σας περάσαμε καλά ως τώρα! Αλλά πρέπει να προετοιμαστείτε γιατί θα σφίξουν τα πράγματα.Στον αυριανό κόσμο, τον κόσμο σας, θα υπάρχει περισσότερη κυβέρνηση, περισσότεροι κανόνες, αλλά λιγότερες ευκαιρίες και λιγότερος πλούτος. Θα έχετε δίκιο να θυμώσετε. Στην δεκαετία των 60s οι hippys έλεγαν "μην εμπιστεύεσαι οποιονδήποτε πάνω από 30"... Τώρα βέβαια όλοι αυτοί είναι 6οάρηδες και βγάλαν το σκασμό, δεν τους παίρνει, αλλά η συμβουλή παραμένει καλή για σας. Και για να την εκφράσουμε πιο σωστά: Μην εμπιστεύεστε σε κανένα πάνω από 30 να παίρνει αποφάσεις για το μέλλον σας!"Παιδιά μου αισθάνομαι πραγματικά άσχημα και υπεύθυνος σε μεγάλο βαθμό, για αυτό που συμβαίνει. Ήμουν εκεί. Γιατί δεν έκανα κάτι?Και τι το κάνανε το μέλλον σας? Δεν ξέρω αν θέλετε να ξέρετε...Το έκαναν επιδοτήσεις σε εταιρείες, μικρές και μεγάλες, (παρολίγο να πάρουμε κι εμείς μια κάποτε) με φουσκωμένες προσφορές σε τιμές πιο πάνω από αυτές τις αγοράς, προκειμένου να μην βάλουμε τίποτα από τη τσέπη μας.Το έκαναν μεγάλα έργα. Μόνο που αυτά τα μεγάλα έργα κόστιζαν τρεις και τέσσερις και πέντε φορές πάω από όσο έπρεπε. Ο λόγος? Οι εργολάβοι τα έκαναν πλακάκια με αυτούς που ανέθεταν το έργο. Έτσι και οι πολιτικοί έπαιρναν το μερίδιο τους, προκειμένου να στείλουν τα παδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, να αγοράσουν SUV, να πανε διακοπές στο Dubai, και να βάλουν επιτέλους και μια πισίνα στο 2ο εξοχικό που είναι στο νησί...Το έκαναν θέσεις στο δημόσιο. Μόνο που κάποια στιγμή το δημόσιο γέμισε, δεν υπήρχαν άλλες καρέκλες για κανέναν. Απτόητοι, άρχισαν να εφευρίσκουν ανάγκες και θέσεις, άνευ ουσίας παντελώς και βόλευαν τους δικούς τους...Το έκαναν επιδόματα. Επιδόματα τρελά, για κάθε κατηγορία εργαζόμενου, και με κάθε δικαιολογία. Έτσι φούσκωσαν οι ισθοί και φτάσαμε να παίρνουν κάποιοι απίστευτα λεφτά...Τα έκαναν υποβρύχια κι αεροπλάνα και τανκς. Και πάντα κάποιος έπαιρνε μια μίζα από το κάθε τι.Το έκαναν κτήματα και ακίνητα που ανταλάσανε με διάφορους, ακόμη και μοναχούς!Το έκαναν βουλευτικά προνόμια. Οι κύριοι αυτοί , τους οποίους εμείς σαν τα ζώα τόσα χρόνια ψηφίζαμε, για να μας δουλεύουν ψιλό γαζί, είχαν (κι έχουν προς το παρόν) βρει την κότα που γεννάει τα χρυσά αυγά. Το μέλλον σας παιδιά μου, είναι να δουλεύετε σαν σκλάβοι, για να πληρώνετε φόρους κι εισφορές προκειμένου να τσιμπάνε αυτοί τρελούς βουλευτικούς μισθούς και συντάξεις.Το έκαναν αέρα φρέσκο, κοπανιστό, και τώρα κοπανάμε κι εμείς τα κεφάλια μας που τα βλέπαμε και ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!Και πολλά άλλα που δεν ξέρουμε...Σήμερα μάλιστα έρχονται και εκτός από το δικό σας μέλλον, που στο κάτω-κάτω είναι σε μερικά χρόνια κι εύκολο για κάποιους να μην του δώσουν και πολύ σημασία, σήμερα έρχονται λοιπόν και θέλουν ακόμη και το δικό μας άμεσο μέλλον. Οι υποσχέσεις ότι όλα θα πήγαιναν καλά, ότι η Ελλάδα μας ήταν σε καλή πορεία και τα πράγματα θα πήγαιαν απλά από το καλό στο καλύτερο ήταν ψέμματα. Ίσως όμως εδώ φανείτε τυχεροί. Γιατί αν αποφασίσετε να παλέψετε για το μέλλον σας, θα είμαστε κι εμείς δίπλα σας... Αν μη τι άλλο σας το χρωστάμε.Κι αυτό κι αν είναι ένα ΧΡΕΟΣ σοβαρό!Όχι άλλα χαράτσια-όχι άλλοι φόροι χωρίς αντίκρυσμα-όχι άλλη τρομοκρατία με χρεωκοπίες κλπ.Οφείλουμε στα παιδιά μας έναν καλύτερο κόσμο. Και πρέπει να τους τον δώσουμε!

Not the nine o clock news...

2011-09-25T23:06:00.000+03:00

Αλήθεια θυμάται κανείς σας αυτή την εκπομπή? Παιζόταν στην Αγγλία από το 1979 ως το 1982. Μικρός τότε την έβλεπα πότε-πότε όταν πήγαιναν διακοπές στο σπίτι του παππού μου. Αργότερα κάποια στιγμή το είδα να παίζει και στην ελληνική τηλεόραση...
Θα μου πείτε που τη θυμήθηκα... και θα έχετε δίκιο...

Απλά σκεφτόμουν πως έχω αποκτήσει ένα κόλλημα με τις ειδήσεις κι έλεγα να σας πω για αυτό...

Αλλά ας δούμε πρώτα ένα σκετσάκι από το Not the nine o clock news.
Εεεε... οκ αυτές ήταν οι διαφημίσεις!

τώρα για τις ειδήσεις

και

χαχαχαχα!!!

Λοιπόν σας ελεγα ότι έχω ένα κόλλημα με τις ειδήσεις... Και πως να μην έχω? Οι εξελίξεις τρεχουν ραγδαία, υπάρχουν συνεχώς θέματα που μας απασχολούν, η οικονομία, η χρεωκοπία, τι γνώμη έχουν για μας οι ξένοι, εκρήξεις ηφαιστείων, τσουνάμια, καταιγίδες, αεροπλάνα πέφτουν, η Πετρούλα δεν λέει άλλο τον καιρό (ωιμέ!), η Βίσση κι η Βανδή βγάζουν καινούριο δίσκο κλπ κλπ...

Η σχέση μου με τις ειδήσεις ήταν πάντα αγάπης και μίσους. Μου αρέσει η ενημέρωση. Αλλά απεχθάνομαι τα ρεπορτάζ τα οποία προκειμένου να βγάλουν τηλεθέαση ενοχλούν αυτούς που εμπλέκονται. Το χειρότερο που θυμάμαι είναι όταν είχε πέσει ένα λεωφορείο στο ποτάμι και οι δημοσιογράφοι έπιαναν τους συγγενείς και τους ρωτούσαν "πως αισθάνεστε?" Τα είχα πάρει τεείως πήρα τηλέφωνο και στον σταθμό και παραπονέθηκα...

Όμως τι σημασία έχουν πια οι ειδήσεις? Αν δεν μάθεις από αυτούς που εμπλέκονται άμεσα, δεν μαθαίνεις τίποτα. Νομίζαμε ότι με την έλευση των ιδιωτικών καναλιών θα υπήρχε πιο καλή ενημέρωση... Χαχαχα!! Πριν το κράτος πλήρωνε και οι ειδήσεις έλεγαν ότι ήθελε το κράτος. Τώρα τα μεγάλα συμφέροντα πληρώνουν και καονίζουν αυτά τι θα ακουστεί. Άλλαξε τίποτα?

Anyway να κλείσω γιατί νομίζω το κούρασα... κι ο λόγος που ξεκίνησα να γράφω είναι γιατί ήθελα να γελάσετε με μερικούς τίτλους ειδήσεων που βρήκα στο google ειδήσεις...

ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ ΤΗΣ ΝΔ 4,5% Η απίστευτα γελοία είδηση... καλά δεν είμαι ουτοπιστής, ξέρω ότι υπάρχουν κάποιοι ακόμα που εμπιστεύονται το...κόμμα τους. αλλά μιλάμε για ποσοστά ΠΑΣΟΚ 15,5% και ΝΔ 20%. Τι ποσοστά είναι αυτά? (Και πολύ που είναι για μένα αλλά λέω τώρα...)

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑΘΕΡΑ ΣΤΟ ΕΥΡΩ - ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ.
αχαχαχαχαχα!!!!!! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις?

Κι ένα ακόμη που έκλεψα από τα ΝΕΑ...

"Ο κ. Ταμβακάκης καλεί «να κάνουμε όλα αυτά που όλοι γνωρίζουμε ότι πρέπει να γίνουν» και σε αυτήν την περίπτωση «η αλληλεγγύη και η στήριξη από τους Ευρωπαίους εταίρους μας θα συνεχιστεί. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα φέρει η χώρα δεκαετίες πίσω». «Πιστεύω ότι η λογική τελικά θα επικρατήσει. Γιατί μόνο έτσι θα παραμείνει σταθερός ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας» προσθέτει."

Κι έχω να απαντήσω στον κ. Ταμβακάκη τα εξής:

Αποστόλη το ότι η χώρα θα πάει δεκαετίες πίσω το ξέρουμε. Όπως ξέρουμε ότι αυτό θα γίνει είτε παραδεχτείτε την χρεωκοπία είτε όχι. Η μόνη διαφορά είναι το αν προτιμάμε να είμαστε δεκαετίες πίσω, με σας πάνω από το κεφάλι μας, η μόνοι μας και κυρίαρχοι της τύχης μας...

Εγώ σαφώς προτιμώ το δεύτερο.

Αυτά που θέλετε ΕΣΕΙΣ να κάνουμε ΕΜΕΙΣ για να συνεχίσετε ΕΣΕΙΣ να έχετε την στήριξη των Ευρωπαίων εταίρων ΣΑΣ, λυπάμαι αλλά... δεν... μπα δεν νομίζω... σε καμία περίπτωση.

Πάρτε τους φόρους και τα μέτρα σας, και βάλτε τα στο κοστουμαρισμένο κωλαράκι σας!

Ε/Γ-Ο/Γ "Αγία Πλατεία"...

2011-09-21T21:54:00.000+03:00

Φανταστείτε ένα φέρρυ μπωτ, στο οποίο οι επιβάτες σε κάθε διαδρομή, να μπορούσαν να ψήφιζαν σε ποιό λιμάνι θέλουν να πάνε και πως. Πολύ γρήγορα δεν θα έμεναν και πολύ επιβάτες, μια και θα υπήρχε συνεχώς η αβεβαιότητα για το τι απόφαση θα βγει στο επόμενο δρομολόγιο.

Κάπως έτσι πάσχουν και οι πλατείες μας, των αγανακτισμένων...

Καταρχήν είναι χαζό, να βγαίνουν ψηφίσματα και αποφάσεις χωρίς να υπάρχει μια σχετική σταθερότητα στους συμμετέχοντες. Κοροιδεύουμε και αρνούμαστε την αποτελεσματικότητα των εκλογών, ενώ από την άλλη βγάζουμε ψηφίσματα και αποφάσεις από έντονα διαφοροποιημένα σώματα λαικής συνέλευσης. Θα μου πείτε τι να κάνουμε, να παίρνουμε απουσίες? Ίσως ναι. Έτσι κι αλλιώς η σοβαρότητα των συμμετεχόντων φαίνεται από την συμμετοχή. (με κάποιες εξαιρέσεις πάντα...:-) ) Εναλλακτικά θα πρέπει να βρεθεί τρόπος να ψηφίζουν το δυνατόν περισσότεροι, ίσως και διαδικτυακά. Το βρίσκω το λιγότερο άσκοπο να βγαίνουν ψηφίσματα, τα οποία συνήθως είναι για εσωτερική κατανάλωση, συχνά δεν φτάνουν καν στα αυτιά που υποτίθεται πρέπει να φτάσουν, και ακόμη πιο συχνά, απλά δημιουργούν θέματα μεταξύ μας. Αυτό το τελευταίο είναι και το χειρότερο.

Νομίζω όλοι συμφωνούμε σε κάποια πράγματα. Γιαυτό το λόγο είμαστε και στην πλατεία. Το λέμε και το ξαναλέμε. Επικεντρωθείτε στα κοινά σημεία. Πιστεύουμε, άλλοι σε μεγαλύτερο, και άλλοι σε μικρότερο, βαθμό, ότι τα πράγματα θα πάνε κατά διαόλου. Η χώρα μας είναι χρεωκοπημένη, οικονομικά αλλά και ηθικά. Ακόμη και στις πρώτες μέρες της πλατείας, που τα νούμερα ήταν φουσκωμένα, ποιός μπορεί να πει ότι όλοι όσοι ήταν εκεί, υποστήριζαν και πίστευαν τα ίδια?

Κανείς.

Ήταν προφανές από την αρχή ότι στην πλατεία υπήρχαν πολλές διαφορετικές απόψεις. Μερικά παραδείγματα?
- Οι επαναστάτες. Να τα κάψουμε όλα εδώ και τώρα.
- Οι ακροδεξιοί. Να τα κάψουμε όλα εδώ και τώρα αλλά πρώτα να κρεμάσουμε τους λαθρομετανάστες.
- Οι συναισθηματικά δεμένοι με το κόμμα τους. Όλοι οι πολιτικοί φταίνε, εκτός από αυτούς του κόμματος μου (κάτι σαν το όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες εκτός από τη μάνα μου...)
- Οι επιθυμούντες να φτιάξουν νέο κόμμα. Αφού δεν είχα τι να ψηφίσω στις τελευταίες εκλογές, θα ψηφίσω τον εαυτό μου...
- Οι επιθυμούντες να φτιαχτεί από τους άλλους νέο κόμμα. Μπεεεε....!
- Οι παλαβοί. Από μωρό κι από τρελό... αλλά τέλος πάντων...
- Τα κογιότ. Πολύς κόσμος μαζεύεται...χμμμ κι ωραία γκομενάκια! Ας περιμένω να ξεμοναχιάσω κανένα...
- Ο Σπύρος ο Απέργης. Αυτός είναι σε μια κατηγορία από μόνος του.

- Τα κομματόσκυλα. Που θα μας πάει θα τους καπελώσουμε. εμείς δεν μαζεύαμε ποτέ τόσο κόσμο!!.
- οι Ξερόλες. Μα καλά γιατί δεν κάθονται να με ακούσουν μόνο μισή ώρα μιλάω!!
- Οι μπάτσοι σε εντεταλμένη υπηρεσία… Παίδες βαρέθηκα, μια από τα ίδια πάλι, δεν πάμε για κανα σουβλάκι?
- Και τέλος οι απλοί, αγανακτισμένοι, νέοι, γέροι, μεσήλικες, άντρες και γυναίκες, φοιτητές κι επιχειρηματίες, άνεργοι κι εργαζόμενοι, χρεωκοπημένοι από λεφτά αλλά όχι από ψυχή και καρδιά, που πολλοί από αυτούς σηκώθηκαν και κατέθεσαν την εμπειρία τους, και κάναν και λίγη ψυχοθεραπεία σε αυτό τον μεγάλο καναπέ που λέγεται πλατεία. Και μετά έκατσαν κι αυτοί με τη σειρά τους κι άκουσαν τον άλλον, τον διπλανό τους, τον άγνωστο, τον εν δυνάμει φίλο. Και τον ένιωσαν. Κι ένιωσαν καλύτερα γιατί συνειδητοποίησαν πως δεν είναι μόνοι, πως υπάρχουν πολλοί άλλοι σαν κι αυτούς. που θέλουν κάτι καλύτερο από αυτό που έχουν...

Πολλοί από τους παραπάνω έφυγαν από την πλατεία. Άλλοι έμειναν. Κι άλλοι θα ξανάρθουν. Αν πάμε πίσω στην αρχή του κειμένου και δούμε την πλατεία μας σαν ένα φέρρυ μπωτ, πιστεύω πως οφείλουμε σε όλους αυτό το φέρρυ, να μην αλλάζει ρότα και προορισμό. Να είναι σταθερό, να φεύγει στην ώρα του, και όλο το πλήρωμα κι οι επιβάτες να κάνουν ότι μπορούν να φτάσει στον προορισμό του. Βλέπετε το φέρρυ μας είναι παλιό στυλ, πάει με κουπιά. Δεν είναι γαλέρα, αλλά καράβι πειρατικό.Επιλέξαμε όλοι να μπούμε σε αυτό. Και ο προορισμός μας είναι μια καλύτερη ζωή.

Land ho!

Μου χρωστάς, δεν σου χρωστάω, έχε γειά σε χαιρετάω...

2011-08-26T18:49:00.003+03:00

ααααχχχχ... καλό το γκομενάκι και το τραγουδάκι παραπέμπει σε άλλες εποχές πιο ανέμελες (το 1978 ήμουν 11 χρονών με κοντά παντελονάκια που λένε. Βέβαια ακόμη με κοντά παντελονάκια είμαι, αλλά δεν περνώ πια τα καλοκαίρια μου στην παραλία, ούτε τα απογεύματα μου διαβάζοντας Μπλέκ, Αγόρι και τα υπέροχα κόμικς που μου έστελνε ο παππούς από την Αγγλία...)
Τώρα πια μεγάλωσα. Και όταν βρίσκω λίγο χρόνο να διαβάσω, συνήθως δεν είναι κόμικς... Καμιά φορά μπορεί αλλά όχι συνήθως. Αυτό τον καλοκαίρι απέκτησα ένα kindle . Το πρώτο βιβλίο που κατέβασα ήταν η πλήρης τριλογία Hitch Hikers guide to the galaxy (και τα 5 βιβλία) του εκπληκτικού Douglas Adams. Σαν φόρο τιμής ονόμασα τη συσκευή μου "Don't Panic"...
Αλλά ως συνήθως έχω ξεφύγει από το θέμα...
Ένα άλλο βιβλίο που διαβάζω ακόμα έχει τον επίκαιρο τίτλο "Debt: The first 5000 years" και πραγματεύεται την έννοια του χρέους μέσα από την ανθρώπινη ιστορία, σε σχέση με την κοινωνία κλπ. Έχω ήδη μάθει πολλά πράγματα που δεν ήξερα.
Για παράδειγμα μια κοινή ιδέα που μας πάσαραν οι οικονομολόγοι, πως πριν δημιουργηθεί το χρήμα και το εμπόριο υπήρχε η λεγόμενη barter economy (οικονομία ανταλλαγών) είναι μπαρούφα. Δεν τεκμηριώνεται πουθενά ιστορικά αυτό. Ανταλλαγές γίνονταν και γίνονται ακόμα σε ένα μικρό επίπεδο, συνήθως διαπροσωπικό και σε κλειστές, μικρές κοινωνίες. Αλλά η ανάγκη για εμπόριο, για αγορές (με την ευρύτερη έννοια) είναι πάρα πολύ παλιά... Μάλιστα το χρέος, με την έννοια της πίστωσης και των αγορών, προυπήρξε του χρήματος (ως νόμισμα) κάτα πολύ. Και ο Πλάτωνας έγρψε για το πως δύναται να υπάρχει "τίμιο" εμπόριο, που να παρέχει δηλαδή μια υπηρεσία και να μην γίνεται απλά μια μέθοδος υπερβολικού πλουτισμού.

Ενδιαφέρον μάλιστα έχει το γεγονός πως το χρέος σαν έννοια φαίνεται να διακατέχει τη ζωή μας από πολλές πλευρές. Μιλάμε για ηθική υπο-ΧΡΕΩΣΗ, κοινωνικές υπο-ΧΡΕΩΣΕΙΣ και πως ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ στην οικογένεια μας, αλλά και κατ επέκταση στην κοινωνία να είμαστε σωστοί, τίμιοι κλπ. Μιλάμε για καθήκοντα, πράγματα που ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ δηλαδή να κάνουμε. Ο τρόπος με τον οποίο αναφερόμαστε σε μια πληθώρα καθημερινών καταστάσεων, αντικατοπτρίζει το βαθμό στον οποίο βλέπουμε σαν συναλλαγές (με την "κακή" έννοια) πολλές από αυτές τις καταστάσεις. Πχ μιλάμε για συζυγικές υποχρεώσεις η για το πως "χρωστάμε" σε κάποιον τη ζωή μας... Ακόμη και ο ορισμός της ελευθερίας σκοντάφτει κάπου αν το καλοσκεφτείς (ατομική ελευθερία είναι η δυνατότητα κάποιου να είναι κτήμα του εαυτού του και όχι δούλος ή ιδιοκτησία κάποιου."Βίκιπαίδεια") Που σκοντάφτει? Μα στο γεγονός ότι προυποθέτει να αποδεχόμαστε την έννοια "κτήμα"! Πως είναι δυνατόν να είναι κανείς κτήμα του εαυτού του? Αν μπορεί, τότε μπορεί να είναι κτήμα και κάποιου άλλου, άρα δεχόμαστε και την σκλαβιά?

Δεν θέλω να σας κουράσω, καταρχήν το βιβλίο δεν το έχω τελειώσει οπότε δεν ξέρω σε τι συμπέρασμα καταλήγει. Το σίγουρο είναι πως με έχει κάνει να σκεφτώ πολύ για όλα αυτά...

Χρόνια τώρα αναρωτιέμαι και εκπλήσσομαι από το πόσο πολύπλοκες έχουν γίνει οι ζωές μας. Και σκεφτείτε πως σίγουρα η δική μου προσωπική εμπειρία δεν έχει αγγίξει το ένα δισεκατομμυριοστό της πολυπλοκότητας αυτής. Χρόνια τώρα λαχταρώ μιαν "απλοποίηση" της ζωής μου, της ζωής μας! Μιαν επιστροφή σε πιο απλές, αγνές αξίες... Μαθαίνουμε πχ στα παιδιά μας (οι πιο "σωστοί" από μας τουλάχιστον) να μοιράζονται τα παιχνίδια τους, να μην μαλώνουν, να δίνουν σε αυτόν που δεν έχει. Και όμως τα παραδείγματα ολόγυρα μας είναι ακριβώς το αντίθετο. Υπάρχουν κοινωνίες (λίγες ομολογουμένως) όπου τα είδη βασικής ανάγκης θεωρούνται απλά όλων. Οι Εσκιμώοι κυνηγοί και ψαράδες όχι μόνο θεωρούν απολύτως φυσιολογικό να μοιραστούν μια καλή ψαριά η μια καλή λεία, με αυτούς που δεν ήταν τόσο τυχεροί αλλά αρνούνται να δεχτούν και την ευχαριστία. Ο λόγος είναι ότι το να τους ευχαριστήσεις θα υποννοούσε ότι θα μπορούσαν να κάνουν κι αλλιώς. Οι Εσκιμώοι είναι περήφανοι άνθρωποι. Και μετρούν την ανθρωπιά με τις πράξεις τους. Επίσης σε κάποιες ινδιάνικες φυλές δεν υπήρχε η έννοια της ιδιοκτησίας , τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο. Ένα δοχείο, ένα εργαλείο, κάτι χρήσιμο σε όλους ανήκει σε όλους.
Αντίθετα εμείς οι "ηθικοί" δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να συσσωρεύουμε γύρω μας πλούτο και πράγματα. Ειλικρινά αναρωτιέμαι γιατί...

Και βέβαια έχουμε πάρει την όλη ιδέα του χρέους, της πίστωσης κλπ. και την έχουμε ανεβάσει σε ένα βάθρο, την έχουμε φουσκώσει με την χαρακτηριστική μας πολυπλοκότητα, την έχουμε ανάγει στο "αίμα" που δίνει ζωή στην κοινωνία μας. Χτίσαμε ναούς για αυτήν, τα λεγόμενα χρηματιστήρια, και φτάσαμε όχι απλά να εμπορευόμαστε υλικά η το χρήμα το ίδιο, αλλά το ξεπεράσαμε κι αυτό ακόμα. Φτάσαμε να εμπορευόμαστε το ίδιο το χρέος. Γιατί τι άλλο νομίζετε ότι είναι τα CDS η το Debt Trading? Όταν φαλίρισε η Lehman Bros το 2008 ένα μεγάλο μέρος των λεγόμενων "τοξικών" επενδύσεων ήταν ακριβώς αυτό, δάνεια που είχε "αγοράσει" η Lehman από άλλες τράπεζες...

Πολλή βρωμιά. Κάπως πρέπει να καθαρίσει...

to be cont'd...

δανεικό και μεταφρασμένο...

2011-08-14T02:23:00.000+03:00

Καλησπέρα σε όλους.
Πάει λίγος καιρός πάλι, καλοκαίρι είναι ,μπλα μπλα δικαιολογίες κλπ...

Σας παραθέτω ένα κείμενο του εξαιρετικού Jody McIntyre. Η μετάφραση είναι δική μου. Λόγω του προαναφερόμενου καλοκαιριού και δουλειάς κλπ δεν έχω προλ΄βει να σχοληθώ και πολύ με οτιδήποτε αλλά το κείμενο αυτό το θεώρησα πού καλό και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

Αν υπάρχουν κάποια λάθη, είναι σίγουρα δικά μου...

Το απόγευμα της Πέμπτης, 4 Αυγούστου, αστυνομικοί σκότωσαν τον Mark Duggan στο Totenham. Η IPCC (Independent Police Complaints Commission – Ανεξάρτητη Επιτροπή Παραπόνων Αστυνομίας) άμεσα ανακοίνωσε πως θα κάνει έρευνα. Ασυνήθιστο για μια οργάνωση γνωστή για την αναποτελεσματικότητας και την ανικανότητα της να μάθει την αλήθεια. Τα ΜΜΕ ενημερώθηκαν πως βρέθηκε όπλο μη αστυνομικό στο χώρο και πως ένας αστυνομικός είχε τραυματιστεί. Αργότερα ανακοινώθηκε ότι βρέθηκε και μια σφαίρα σε ασύρματο. Τα συνήθη συμπεράσματα βγήκαν.
Τώρα βέβαια ξέρουμε ότι η σφαίρα στον ασύρματο ήταν από όπλο αστυνομικού. Μάλλον «φιλικά πυρά» Το όπλο που βρέθηκε ήταν μέσα σε μια κάλτσα. Ο Mark Duggan δεν έριξε ούτε μια φορά. Άλλος ένας εκτελεσμένος στα χέρια της αστυνομίας και περισσότερα ψέματα και κακή πληροφόρηση από την IPCC.
Το βράδυ του Σαββάτου έτρωγα σε φιλικό σπίτι, όταν έφτασαν νέα από τις συγκρούσεις στο Totenham. Το Twitter ήταν η κύρια πηγή νέων. Και με τηλεφωνήματα επιβεβαιώσαμε ότι μονάδες καταστολής διαδηλώσεων είχαν αποσταλεί στην περιοχή. Νωρίτερα εκείνο το απόγευμα η οικογένεια του κ. Duggan, και μερικοί ντόπιοι κάτοικοι, είχαν διαδηλώσει έξω από το αστυνομικό τμήμα. Δύο μέρες είχαν περάσει και δεν είχαν λάβει καμία εξήγηση για τον θάνατο του. Με παρόμοιο τρόπο η αστυνομία αγνόησε την διαδήλωση τους και τις απαιτήσεις τους για απαντήσεις.
Μαζεύτηκαν περισσότεροι και η αγανάκτηση αυξήθηκε. Μερικές μέρες νωρίτερα το δημοτικό συμβούλιο του Haringey είχε ανακοινώσει το κλείσιμο 8 από τα 13 κέντρα νέων στον δήμο. Τώρα ένας ανθρωπος είχε πυροβοληθεί και σκοτωθεί στο δρόμο και κανείς δεν φαινόταν να νοιάζεται.
Μας λένε να αγνοήσουμε τις συνθήκες. Οι ταραχές δεν έχουν να κάνουν με τον θάνατο του Mark Duggan. Οι ταραχές δεν έχουν να κάνουν με την αυξανόμενη ανεργία. Οι ταραχές δεν έχουν να κάνουν με τις περικοπές στην παιδεία και στα κέντρα νέων. Είναι απλά ανεγκέφαλη βία, μας λένε.
Όταν έφτασα στο Totenham, είδα μια τεράστια φωτιά στην άλλη πλευρά του κεντρικού δρόμου. Αστυνομικοί είχαν αποκλείσει μια μεγάλη περιοχή με κορδέλες και δεχόταν πότε-πότε βροχή από τούβλα και μπουκάλια από τους πλαινούς δρόμους. Σε γενικές γραμμές φαινόταν να μην ανησυχούν για τις φωτιές, ακόμη και όταν έφταναν ανησυχητικά κοντά σε κατοικιημένα σπίτια. Άλλωστε εδώ ήταν Totenham και όχι Westminster.(ΣτΜ το Totenham θεωρείται υποβαθμισμένη περιοχή) Πυροσβεστικά οχήματα έφταναν και τους δίναμε οδηγίες. Όταν ρωτήσαμε ένας αστυνομικός μας είπε ότι ήταν εκεί για να προστατεύσει άλλους αστυνομικούς και όχι κάτοικους…
Καθώς η νύχτα προχωρούσε κάποιοι έβαλαν φωτιά σε΄ένα ακόμα αστυνικό αυτοκίνητο. Η προσοχή του πλήθους στράφηκε στο πλιάτσικο και φεύγοντας είδα κόσμο να μπαινοβγαίνει στο JD Sports (ΣτΜ. Αλυσίδα αθλητικών ειδών) κουβαλώντας στίβες από ρούχα. Στεναχωρήθηκα για αυτούς που έπαθαν ζημιές στα σπίτια τους η τα μαγαζάκια τους? Ναι στεναχωρήθηκα. Αν στεναχωρήθηκα για το JD Sports? Όχι δεν στεναχωρήθηκα.

Αν υπάρχει κάποια ερώτηση ως προς το που βρίσκεται η αλληλεγγύη μου και αν οι επιλογές μου είναι το Marks & Spencer’s και το Footlocker η οι νεαροί που βρίσκονται στους δρόμους, υπάρχει μόνο μια απάντηση. Το επόμενο απόγευμα ακολούθησαν ταραχές και στο Brixton. Το Footlocker (ΣτΜ αλυσίδα παπουτσάδικων) ήταν ένα από τα πρώτα καταστήματα που δέχτηκαν επίθεση. Βρίσκεται σε απόσταση 150 μέτρων από το αστυνομικό τμήμα αλλά η αστυνομία για τα πρώτα 25 λεπτά πλιάτσικου επέλεξε να μην αντιδράσει.
Όταν τελικά αντέδρασαν δεν περικύκλωσαν τον κόσμο όπως στις φοιτητικές διαδηλώσεις αλλά απλά τους έδιωξαν παρακάτω στην High street, όπου συνεχίστηκε το πλιάτσικο. Έσπασαν βιτρίνες στο Marks & Spencer’s, στο Mc Donalds, το H7M και τη Vodafone. Δέχτηκα ένα χείμαρρο αποδοκιμασιών επειδή δήλωσα υποστήριξη για τις ταραχές. Τον ίδιο χείμαρρο φαντάζομαι που φαντάζομαι πως θα δέχτηκε και ο Martin Luther king ότνα είπε πως «οι ταραχές είναι η γλώσσα αυτών που δεν μπορούν να ακουστούν» Τον ίδιο χείμαρρο αποδοκιμασιών που φαντάζομαι δέχτηκε και ο Bob Marley όταν τραγουδούσε “That’s why we gonna be burning and looting tonight…” Λυπάμαι αλλά η αλληλεγύη μου δεν βρίσκεται με τις πολυεθνικές που βγάζουν εκατομμύρια και με τις πλήρως ασφαλισμένες, σπασμένες βιτρίνες τους. Βρίσκεται με του ανθρώπους που χάνουν τη ζωή τους και με τις οικογένειες τους. Ούτε βρίσκεται με τους πολιτικούς, που τόσο γρήγορα αποδοκίμασαν τις ταραχές αλλά έστειλαν στο παρελθόν το στρατό μας να κάψει και να πλιατσικολογήσει το Αφγανιστάν και το Ιράκ
Παρακάτω, στην οδό Effra, πλήθη άρχισαν να εισρέουν στο Curry’s (ΣτΜ. Κάτι σαν τον Κωτσόβολο). Τα αγγλικά ΜΑΤ προσπάθησαν να απωθήσουν τον κόσμο αλλά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν κάτω από βροχή από πλάκες πεζοδρομίου. Τρια αστυνομικά φορτηγάκια έσπευσαν να φύγουν. Για πάνω από μία ώρα, μια συνεχής ροή από οθόνες πλάσματος και άλλα ηλεκτρονικά είδη έβγαιναν από το κατάστημα. Η αστυνομία αδυνατούσε να κάνει οτιδήποτε. Αν βέβαια η αστυνομία θέλει να σταματήσει τις ταραχές από το να συμβαίνουν υπάρχει κάτι πολύ απλό που μπορεί να κάνει. Να σταματήσει να σκοτώνει κόσμο.
Ενώ πολλοί προσπαθούν να ρίξουν το φταίξιμο στο αναπόφευκτο αποτέλεσμα δεκαετιών καταπίεσης στις υποβαθμισμένες κοινότητες, οι πραγματικές αιτίες των ταραχών σκουπίζονται κάτω από τα χαλιά που κλάπηκαν από το Carpet Right. Στο κέντρο του προβλήματος βρίσκεται η ανισότητα. Όσο η αστυνομία βλέπει τον εαυτό της ως υπεράνω του νόμου, νεαροί άνθρωποι θα παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους…
Στην οδό Effra, ένα αστυνομικό ελικόπτερο πέταξε τόσο χαμηλά που αισθάνθηκα την δόνηση στο δρόμο. Το είδα να βιντεοσκοπεί τα πλήθη που έβγαιναν από το Curry’s. Νεαρά άτομα χωρίς σκέψη να καλύψουν το πρόσωπο τους και σίγουρα θα δεχτούν τις συνέπειες. Περισσότερες συλλήψεις, περισσότερες εξακριβώσεις και σωματικές έρευνες, περισσότερη στόχευση μειονοτήτων και το πλιάτσικο θα είναι η δικαιολογία.
Για να συνεχίσει αυτή η επανάσταση και να γίνει αποτελεσματική, χρειάζεται οργάνωση. Το πλιάτσικο δεν πρόκειται να νικήσει την αστυνομική βία και έλλειψη δικαιοσύνης. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό η γλώσσα αυτών που δεν ακούγονται θα συνεχίσει να μιλιέται…"

αυτά φίλοι μου. Η ανισότητα στη ρίζα του προβλήματος. Ανισότητα που αυξάνεται συνεχώς...

Το συνάφι

2011-07-26T01:56:00.001+03:00

Βάζω (κλασσικά) μια αναζήτηση στο Google για τη λέξη "συνάφι" ψάχνοντας μια βοήθεια για την αρχή του άρθρου μου και με το που φτάνω στο "συν" αυτόματα μου πετάει προτάσεις, εκ των οποίων η πρώτη είναι "λαική συνέλευση" και πολύ χαίρομαι για αυτό!!

Όμως δεν βρίσκω κάτι για το συνάφι που εννοώ. Το συνάφι με την κακή έννοια, του συναφιού που λέμε, της συμμορίας, των παρανόμων συνεργατών...

Πριν χρόνια, πολλά, είχα την πρώτη μου εμπειρία τους όταν κάποιος από αυτούς ήρθε στο μαγαζί του πατέρα μου και υπήρξε μια παρεξήγηση σχετικά με μια τιμή σε κάποιο είδος. Υπήρχε κάποιο αυτοκόλλητο με τιμή χαμηλότερη μέσα από τον προμηθευτή μας και η δική μας ήταν ψηλότερη. Με ύφος κατηγόρησε τον πατέρα μου για κλέφτη. Αυτός τα πήρε και όντας Αύγουστος του βγήκαν και μαζεμένα οπότε είπε του κυρίου να μην το αγοράσει και να φύγει. Ο κύριος ήθελε να φωνάξει την αστυνομία και όταν άρχισαν τις σμπρωξιές η γυναίκα του φώναζε: "Ηλίθιε!! δεν ξέρεις τι κάνεις!! Είναι βουλευτής!!" Οπότε εγώ και ο Σπύρος φωνάξαμε σαν χορωδία "Χεστήκαμε!!

Αυτοί οι άνθρωποι (ο θεός να τους κάνει...) έτσι είναι. κι αν δεν ήταν απο γεννησιμιού τους, έτσι γίνονται. Πιστεύουν ότι είναι υπεράνω. Υπεράνω του νόμου, υπεράνω κριτικής,υπεράνω ανθρωπιάς, υπεράνω εμάς! Ένα μέρος τους , κάποιος αριθμός δεν είναι από "οικογένειες" απλά έχουν παίξει το παιχνίδι καλά. Είμαι σίγουρος πως θα έχετε συναντήσει το είδος. Ασχολούνται με τα κοινά, είναι καθηγητές, δάσκαλοι, η επαγγελματίες που φαίνονται να ενδιαφέρονται για τα κοινά αλλά στην ουσία ενδιαφέρονται για την δική τους πολιτική καριέρα. Και ένα μικρό ποσοστό που ίσως έχει αγνές προθέσεις όταν ξεκινά, σίγουρα τις χάνει στο δρόμο...
Οι υπόλοιποι είναι από "οικογένειες". Όπως συμβαίνει σε πολλές οικογένειες τα παιδιά ακολουθούν στα χνάρια των γονιών... Εμείς βέβαια εδώ στην Ελλάδα το έχουμε παραχέσει... Γενιές ολόκληρες μας ταλαιπωρούν...Ο ένας χειρότερος από τον άλλον...
Αυτοί οι άνθρωποι υποτίθεται ενδιαφέρονται για το καλό μας. Και κάθε τέσσερα χρόνια περίπου, καταφέρνουν να πείθουν ένα ικανό αριθμό ψηφοφόρων για αυτό, τόσο όσο χρειάζεται για να πάρουν τις θέσεις τους. Θέσεις τις οποίες ακριβοπληρώνουμε, ψηφίσαμε δεν ψηφίσαμε. Θέσεις που θα πληρώνουν και τα αγέννητα παιδιά κι εγγόνια μας αν δεν κάνουμε κάτι για αυτό...
Και βρίσκουν ψηφοφόρους γιατί πολλοί Έλληνες δεν ψηφίζουν κατά συνείδηση αλλά κατά παράδοση, η κατά απαίτηση της οικογένειας... Πολλοί Έλληνες υποστηρίζουν το ένα η το άλλο κόμμα γιατί αυτό έκανε κι ο πατέρας τους κι ο παππούς τους και ούτω καθεξής...

Θυμάμαι πέρσι το καλοκαίρι, σε μια κουβέντα που είχα να μου λέει ένας γνωστός, επιχειρηματίας του χώρου των αυτοκινήτων, πως σε κάποιο τραπέζι που τον κάλεσαν, σκάει μύτη και ο τοπικός βουλευτής του κόμματος της απελθούσας... Όπως ήταν σηκώθηκε και έφυγε, λέγοντας στον οικοδέσποτη "Δεν μου είπες ότι θα ήταν κι αυτός εδώ!" Και δεν ήταν προσωπικό το θέμα αλλά καθαρά πολιτικό. Δεν ήθελε καμία σχέση. Τους είχε σιχαθεί πια.

Τώρα, ένα χρόνο μετά, όλη η Ελλάδα φαίνεται να τους έχει σιχαθεί πια. Δεν ονειροβατώ, σίγουρα έχουν τους υποστηρικτές τους και οι νοοτροπίες δεν αλλάζουν έτσι εύκολα, αλλά το ξέσπασμα που υπάρχει και φαίνεται καθε μέρα από τις διάφορες κινήσεις "προπηλακισμών" λέει πολλά.

Σύντομα θα μπορούν να κυκλοφορούν μόνο με προστασία η μόνο "εντός των τοιχών". Και ολοένα και περισσότερος κόσμος απλά θα σηκώνεται και θα φεύγει όταν κάθεται κάποιος από αυτούς κοντά τους... Και τα επιφωνήματα θαυμασμού που ακολουθούσαν την διαπίστωση "Είναι βουλευτής!" θα αντικατασταθούν από μειδιάματα και εκφράσεις αηδίας "Είναι.... βουλευτής!" (και θα φτύνουμε τον κόρφο μας...)

Έτσι θα γίνει. Και την συμπεριφορά αυτή πρέπει να την εισπράξουν και όλοι όσοι τους υποστηρίζουν, όλοι όσοι τους γλύφουν και όλοι όσοι τους θαυμάζουν... το συνάφι τους δηλαδή!

Τέρμα η συμμοριοκρατία!

Greeklish

2011-07-15T00:54:00.000+03:00

Χει γκαις! (αντ γκελσ...)
Αι τζαστ γουοντεντ του σεαρ γουιδ γιου σαμ θωτς ρεγκαρντινγκ greeklish. Αζ σαμ οβ γιου μει νόου αι εμ α τσαιλντ οβ ε μιξντ μαριτζ, εντ ακτσουάλλυ χεβ ντουαλ νασιονάλιτυ. Στρικτλυ σπηκινγκ μαι μαδερ τανγκ ιζ Ινγκλις. Σοου γιουζινγκ Ινγκλις ιν μαι ντέιλι λαιφ γουλντ εντ κουντ μπι κουαιτ ιζυ φορ μη.

Χαουεβερ αι τσουζ νοτ του ντου σοου. Δε ρηζον ιζ αι γκρου απ ιν Greece εντ οου δε μειτζορ παρτ οβ μαι ετζουκεισιον του δε Greek σκουλ εντ λανγκουετζ. Αι μπιλιβ δατ γιουζινγκ ε λανγκουατζ αζ ιτ γουωζ σοποουζντ το μπι γιουζντ ιζ α σαιν οβ ρεσπεκτ το δε σπηκερζ εντ του δε λανγκουετζ ιτσελφ.

αμαν κουράστηκα....

τι έλεγα?
α ναι!
λοιπόν.... όπως καταλαβαίνετε τίποτα δεν θα ήταν πιο εύκολο για μένα από το να χρησιμοποιώ την μητρική μου γλώσσα, την Αγγλική. Και είναι γεγονός πως σε μεγάλο βαθμό το κάνω. Στη δουλειά μου συναναστρέφομαι πολλούς ξένους, με τη μάνα μου μιλώ Αγγλικά, με την αδερφή μου μιλώ αυτό το μίγμα αγγλοελληνικών που μόνο παιδιά "μιξντ μαριτζ" μπορούν να καταλάβουν... χεχε!!
Κι αν κάποιες φορές πετάω μια αγγλική λέξη η έκφραση μέσα στα ελληνικά μου, σε μια προσπάθεια να γίνω άμεσα κατανοητός το κάνω μόνο επειδή ίσως τελικά τα ελληνικά μου να έχουν και κάποιες ελλείψεις...
Υποστηρίζω την σωστή χρήση των ελληνικών. Ομολογώ πως ανακουφίστηκα όταν βγήκε το μονοτονικό, παρακαλώ όμως μέχρι εκεί, όχι άλλες αλλαγές!
Υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν πως μια εμμονή με το "Έλληνας" και την ελληνική γλώσσα είναι σημάδι εθνικισμού.Εκ των πραγμάτων δεν δύναμαι να είμαι εθνικιστής, θα είχα λίγο πρόβλημα, γιατί ποιου έθνους εθνικιστής θα ήμουν?
Ούτε όμως συμφωνώ και με την ισοπέδωση των ηθών, εθίμων και των γλωσσών που χαρακτηρίζουν το κάθε λαό. (αλήθεια γιατί όταν λέω "ήθη κι έθιμα" αυτομάτως μου έρχονται στο μυαλό η Δώρα Στράτου και τα ταγάρια?)
Ένα μέρος αυτής της ισοπέδωσης επιχειρείται μέσω των greeklish. Μην το κάνετε λοιπόν. Σεβαστείτε αυτή την υπέροχη γλώσσα, γλώσσα με την οποία γράφτηκαν οι Σωκρατικοί διάλογοι, γλώσσα την οποία χρησιμοποίησε ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας για να δημιουργήσουν πραγματικά αριστουργήματα σκέψης και στοχασμού.

Είμαι περήφανος που είμαι έστω και στο μισό Έλληνας. Όπως θα ήμουν περήφανος ότι άλλο κι αν ήμουν. Γιατί ο κάθε λαός έχει τα καλά του και τα ωραία του...

Α και που είστε αν αναρωτιέσται πιο μισό μου είναι το ελληνικό, είναι το κάτω...

Μην τους ψηφίζετε! Τους δίνετε θάρρος!

2011-07-14T01:32:00.000+03:00

Δανείστηκα τον τίτλο της σημερινής μου ανάρτησης από τον PJ o'Rourke (Και αυτός με την σειρά του από τον Dick Tuck, υπεύθυνο πολιτικής καμπάνιας του Robert Kennedy).
Πρόσφατα έκανα ένα ταξίδι αστραπή στην Ιταλία. Κυριολεκτικά βγήκαμε από το ένα καράβι και μερικές ώρες αργότερα μπήκαμε στο άλλο. (Όχι δεν μεταφέραμε λαθρομετανάστες ούτε ναρκωτικά) Ένα σκάφος φέραμε, σε τρέιλερ... Στο γυρισμό καταφέραμε να πάρουμε μια πολυπόθητη καμπίνα, για να κοιμηθούμε σαν άνθρωποι και να κάνουμε κι ένα μπάνιο. Εκεί συνέβη η εξής spooky σύμπτωση. Ανοίγω το συρτάρι στο γραφειάκι, και βρίσκω μέσα ένα βιβλίο. Ήταν το Don't vote! It just encourages the bastards.(Μην ψηφίζετε, απλά τους δίνετε θάρρος, τους μπάσταρδους) Και λέω spooky σύμπτωση, δεδομένης της εποχής που "εμφανίστηκε" αυτό το βιβλίο μπροστά μου. Αγανακτισμένοι στους δρόμους, κουβέντες για Άμεση Δημοκρατία, τα κόμματα στο ναδίρ της δημοτικότητας τους, ειδικά τα δύο μεγάλα...

Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα ότι οι εκλογές ήταν μια φαρσοκωμωδία. Ήμουν 17 χρονών και χρωστώ αυτή την πληροφορία σε ένα φίλο εκείνης της εποχής που παραμένει φίλος ως και σήμερα κι ας μην βλεπόμαστε συχνά... Ξέρει αυτός ποιός είναι... :-)

Την πληροφορία μου την τεκμηρίωσε πλήρως και δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι έτσι ακριβώς είναι... Κι όμως αργότερα εγώ όπως κι οι περισσότεροι συμπολίτες μου, ψήφισα και ξαναψήφισα και ξαναματαψήφισα, με το σκεπτικό να μην πάει "χαμένη" η ψήφος μου και να την δώσω σε κάποιο μικρό κόμμα. Το άλλο σκεπτικό που έπαιξε βέβαια, ήταν το κλασσικό "ψηφίζω αυτούς, για να μην βγουν εκείνοι..."

Αν το καλοσκεφτείς βέβαια και τα δύο "σκεπτικά" αυτά, απλά αποδεικνύουν το άχρηστον του ψηφίζειν...

Αν και δεν αξίζει να αναφερθώ στα σκεπτικά αυτών που ψηφίζουν τα "δαγκωτά" θα το κάνω... Λόγους έχω ακούσει πολλούς.
"Θα με διορίσουν" (δεν τον διόρισαν ποτέ) Και αναρωτιόμουν εγώ, αφού η ψηφοφορία είναι μυστική πως το ξέρει αυτός αν θα τον ψηφίσεις η όχι?
"Η οικογένεια μου είναι δεξιοί από τότε που ο παππούς μου είδε τα κομμένα κεφάλια να πέφτουν από τα φορτηγά των Αριστερών στον Εμφύλιο" (Αυτά βέβαια από κάποιον ο οποίος δεν είχε καν γεννηθεί τότε, τι να πω δεν ξέρω... Τελικά η βλακεία είναι κληρονομική, όπως και η ψήφος!)
"Ψηφίζω γιατί έτσι λαμβάνω μέρος στις αποφάσεις που με αφορούν!" (Αχαχαχα!!! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις?)

κουλουπουκουλουπου που λέει κι ένας φίλος...

Οι Αγανακτισμένοι στις πλατείες, σε όλες τις πλατείες, μιλούν για ακομμάτιστες συγκεντρώσεις, μιλούν για Άμεση Δημοκρατία, μιλούν για Συντακτική Εθνοσυνέλευση, μιλούν για αλλαγή πολιτεύματος. Υπάρχουν όμως κάποιοι (αρκετοί ίσως, δεν έχουν καταμετρηθεί) οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η αλλαγή μπορεί να επέλθει μόνο μέσω της δημιουργίας κάποιου κόμματος. Προσωπικά το θεωρώ άτοπο. Και εξηγώ τον συλλογισμό μου:

Είμαστε αγανακτισμένοι. Αγανακτισμένοι με το σύστημα, αγανακτισμένοι με τους πολιτικούς μας, αγανακτισμένοι με τους φόρους, με την αδικία, με το ξεπούλημα της χώρας, με τη δικαιολογία της αποφυγής της χρεωκοπίας κλπ. Νομίζω ότι σε αυτά όλοι συμφωνούμε. Επίσης θέλουμε να κηρυχθεί το χρέος απεχθές, να τιμωρηθούν όσοι έχουν ευθύνη, να μην πληρώσουμε τίποτα, να πληρώσουν με οποιονδήποτε τρόπο, αυτοί που φέρουν την ευθύνη.

Θέλουμε λοιπόν να αλλάξουμε το σύστημα. Δεν μας ικανοποιεί το υπάρχον. Γιατί? Γιατί απλά το υπάρχον σύστημα δεν μας δίνει καμία ελπίδα για αλλαγή. Μικρή παρένθεση εδώ για να εξηγήσω γιατί οι εκλογές είναι κοροιδία. (άποψη μου πάντα...)
Ποιές είναι οι επιλογές μας στις εκλογές? Συνήθως κάποιοι, ήδη βουλευτές που κυνηγάνε 2η, 3η κλπ θητεία, η κάποιοι καινούριοι που έχουν αναρριχηθεί τα σκαλοπάτια των συνδικάτων για να καταλήξουν υποψήφιοι βουλευτές. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι από τα μικρότερα κόμματα, οι οποίοι είναι η βαρεμένοι, η άπειροι, η πολύ των άκρων και για τους οποίους φοβόμαστε ότι δεν έχουν το σθένος η την ώριμότητα να κάνουν τη διαφορά. Ειδικά τώρα πια, μετά από όλα αυτά που έχουμε δει τον τελευταίο καιρό ξέρουμε ότι είναι όλοι τους συνενόχοι. Ακόμη και τα κόμματα της Αριστεράς (κατά τη γνώμη μου πάντα) απλά παίζουν τον ρόλο του αντίπαλου δέους, ούτως ώστε αυτοί από μας που ανυσηχούν για το τι μέλλει γενέσθαι, να εφυσηχάζονται ότι κάποιος φροντίζει για τα συμφέροντα του...

Είναι όλοι τους απατεώνες! Το έχουμε πάρει χαμπάρι. Σκάνδαλα, μίζες, ρουσφέτια, όλοι είναι βουτηγμένοι στα σκατά, όλοι. Οι περισσότεροι από πλούσιες οικογένειες, παιδιά πολιτικών οι ίδιοι, παιδιά που τα μεγάλωσαν προετοιμάζοντας τα να γίνουν οι δυνάστες μας. Άνθρωποι χωρίς καμία επαφή με τον λαό που διαφεντεύουν. Έναν λαό που μπορεί να άργησε αλλά άρχισε να καταλαβαίνει ότι για χρόνια απλά τον κορόιδευαν. Ένα λαό συνένοχο στην τρέλα, ας μην ξεχνιόμαστε. Δεν υπάρχουν επιλογές λοιπόν. Ακόμη κι αν δεχτώ πως υπάρχουν και 10 άτομα με τίμιες προθέσεις, και το λέω επειδή είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, αυτοί οι 10 δεν αρκούν για να αλλάξουν μια κρατική μηχανή που αριθμεί εκατοντάδες χιλιάδες και δη εκατοντάδες χιλιάδες υποστηρικτές αυτού του συστήματος που τους έφερε εκεί που είναι...
Δεν έχουμε καμιά δουλειά, σαν αγανακτισμένοι να δημιουργήσουμε κόμμα.
Και θεωρώ ότι ένας τελευταίος λόγος για αυτό είναι ότι απλά θα ήταν ανήθικο από μέρους μας να επιδιώξουμε να αλλάξουμε κάτι, ενδυόμενοι τον μανδύα του και αποδεχόμενοι τους όρους του παιχνιδιού του όπως παίζεται μέχρι σήμερα. Θα ήταν σαν να πήγαινε ένας vegetarian σε σουβλατζίδικο να φάει, προκειμένου να βρει την ευκαιρία να μιλήσει με τους άλλους πελάτες και να τους κάνει vegetarian κι αυτούς... (δεν μπορούσα να σκεφτώ κάποια καλύτερη παρομοίωση...αλλά ευχαρίστως να ακούσω ιδέες!!)

Δεν υπάρχει λοιπόν ελπίδα οι εκλογές να καταλήξουν κάπου.

αλλά for argument's sake που λέει κι η μάνα μου, ας πούμε ότι δημιουργείται ένα κόμμα. Και κατεβαίνει στις εκλογές. Και παίρνει το 45 η το 50% (λέμε τώρα), νομίζετε ότι αυτό θα γίνει αποδεκτό από το σύστημα το οποίο ελέγχει τα πάντα? Και ότι από τη μια μέρα στην άλλη θα αλλάξουν οι Έλληνες και όλα θα γίνουν καλά? Πλανάσθαι πλάνην οικτράν...

Η αλλαγή μπορεί να επέλθει με πολλούς άλλους τρόπους αλλά με εκλογές όχι.
Οι αλλαγές που χρειάζονται δεν είναι μόνο στο πολιτικό σύστημα. Είναι και σε μας, στην πολιτική μας παιδεία. Είμαστε ικανοί να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων? Είμαστε ικανοί να πράξουμε αυτό που είναι σωστό για το γείτονα μας, (η ακόμη και τον εχθρό μας!) εφόσον αυτό είναι κοινωνικά δίκαιο? Είμαστε ικανοί να βάλουμε στην άκρη τις διαφορές του παρελθόντος, τις διαφορές που μας φόρεσαν, προκειμένου να μας κρατούν χωριστά?

ΥΓ είδα σήμερα σε σχετικό thread στο φόρουμ κάποιον να υποστηρίζει ότι η άρνηση να συζητηθεί το θέμα της δημιουργίας κόμματος είναι αντίθετη με τον θεσμό της Αμεσης Δημοκρατίας, και των ΛΣ όπου όλες οι προτάσεις πρέπει να συζητούνται. Και του απαντώ: "Είναι τόσο αντίθετη όσο θα ήταν το να πάμε εμείς στη βουλή και να πούμε "Γεια χαρά, είμαστε οι Αγανακτισμένοι και θέλουμε να φτιάξουμε ένα κόμμα, με σκοπό την διάλυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και την αλλαγή του πολιτεύματος. Και θέλουμε να μας χρηματοδοτήσετε κιόλας!"

Κάποια πράγματα απλά δεν στέκουν....

Προ(φ)υλακισμοί βουλευτών...

2011-07-09T00:28:00.001+03:00

Λοιπόν λένε ότι η Κέρκυρα και οι αγανακτισμένοι της έδειξαν το δρόμο στο θέμα των προπηλακισμών των βουλευτών. Η γνωστή (πια) ιστορία με τους βουλευτές, το εστιατόριο του ομίλου και το καίκι...

Ήμουν εκεί. δεν μπορώ να το αρνηθώ, υπάρχει και το σχετικό βίντεο. Με την ντουντούκα στο χέρι δίνω κάποια συνθήματα. Δεν αισθάνομαι καμιά ανάγκη να δικαιολογηθώ. (αλλά κ.Πρωθυπουργέ, σας διαβεβαιώ, δεν είμαι, ούτε υπήρξα ποτέ, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ...) Η κίνηση μας τότε ήταν καθαρά αυθόρμητη. Έχω ακούσει διάφορα σχόλια εν τω μεταξύ, ως εξής:

Σχόλιο 1:
"Καλά κάνατε και τους ρίξατε πέτρες, κρίμα που δεν πετύχατε κανέναν..." "Μα δεν ρίξαμε!!" "Α, κρίμα, έπερεπε να είχατε ρίξει...."
Σχόλιο 2
"Συγχαρητήρια, αλλά..." "Ξέρεις δεν ρίξαμε πέτρες..." " Αμ το'λεγα εγώ αποκλείεται ο Πέτρος να είχε σχέση με κάτι τέτοιο!!"
Σχόλιο 3
"Θέλω να σου σφίξω το χέρι, καλά τους κάνατε..."

Τέλος πάντων για να κλείσω το θέμα αυτό και να πάω στο προκείμενο, πέτρες δεν ρίχτηκαν. Κάποιος έριξε ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι κάποια στιγμή, και μπορεί να γλίστρησε κάνα χαλικάκι από όσους ανέβηκαν στα τείχη για να βλέπουν καλύτερα... Μίλησα όμως με φίλους που ήταν κάτω στον όμιλο για φαγητό και μου είπαν ότι δεν είδαν πέτρα να πέφτει... Ο κ. Βρεττός και οι όμοιοι του φρόντισαν βέβαια να δημιουργήσουν τις χειρότερες εντυπώσεις... Από την άλλη πρέπει να πω ότι νιώσαμε πολύ ωραία όταν μάθαμε για το καίκι και ακόμη καλύτερα όταν είχαμε την ευκαιρία να τραγουδήσουμε εκείνο το αγαπημένο τραγούδι των εκδρομών, από τα σχολικά μας χρόνια, με ανανεωμένο μπρίο... "Ήταν ένα μικρό καράβι, ήταν ένα μικρό καράβι..."

Τις τελευταίες μέρες βέβαια έχουν αυξηθεί οι περιπτώσεις "ενοχλήσεων" και "προπηλακισμών" βουλευτών...

Και βέβαια αρχίζουν και σφίγγουν οι κώλοι...
Μάθαμε κι εμείς λοιπόν ότι η αξιότιμη βουλευτής μας κ. Γκερέκου, διοργάνωνε Φεστιβάλ Τεχνών 4ήμερο και σκεφτήκαμε, σαν γνήσιοι αγανακτισμένοι "μήπως να κάναμε μια έξυπνη δράση?" Ευκαιρία είναι. Ε λοιπόν δεν χρειάστηκε. Μαθαίνω σήμερα ότι έχουν γίνει ήδη ρεζίλι από μόνοι τους...

Προχτές, στην παρουσίαση του φεστιβάλ η κ. Γκερέκου, έκανε την εξής δήλωση: "Πέρα από αυτό, έχει δημιουργηθεί ένα συνολικά έντονο αρνητικό κλίμα, με τα καθημερινά περιστατικά και τις πράξεις βίας κατά προσώπων που σχετίζονται με την πολιτική. Για το εξαιρετικά σημαντικό αυτό θέμα, έχω συγκεκριμένη άποψη, την οποία είμαι πρόθυμη να την καταθέσω δημόσια ανά πάσα στιγμή μου ζητηθεί - αλλά θα παρακαλούσα η στιγμή αυτή, να μην είναι τώρα."

Σήμερα πρώτη μέρα του φεστιβάλ, μαθαίνω ότι έγινε έλεγχος στις τσάντες όλων των παρευρισκομένων και υπήρξε και αρκετά μεγάλη, για τα Κερκυραικά δεδομένα, αστυνομική παρουσία.... Επίσης η κ. Γκερέκου μαθαίνω πως κυκλοφορεί με μπράβους... Ωραία εικόνα!!

Φεστιβάλ τεχνών μετά σωματικής έρευνας και πολιτικοί που φοβούνται να κυκλοφορούν στους δρόμους. Δεν ξέρω για σας αλλά μου θυμίζει άλλες εποχές...

Προσωπικά δεν έχω καμία επιθυμώ να ασκήσω οιαδήποτε βία εναντίον οποιουδήποτε, έστω κι αν αυτοί μας ασκούν την δική τους μορφή βίας εδώ και καιρό. Δεν μπορώ να πω όμως ότι δεν χαίρομαι που αρχίζουν να φοβούνται και λιγάκι. Γιατί μέχρι τώρα πολύ "άτρωτοι" την είχαν δει, και "υπεράνω"...

Ελπίζω πάντως τους μπράβους να μην τους πληρώνουμε πάλι εμείς!! Κι οσο για τους προπηλακισμούς δεν με ενδιαφέρουν, προφυλακισμούς θέλω να δω εγώ!!! (των υπευθύνων βουλευτών κλπ.,εννοείται)

Περισσότερες σκέψεις από την πλατεία...

2011-07-05T01:29:00.000+03:00

Κοντεύουν 40 μέρες τώρα που τραβιόμαστε στις πλατείες. Και παρόλο που κάποιοι από μας πρόσφατα πήραμε και γεύση από Σύνταγμα, (πράγμα το οποίο μας "ανανέωσε" το κουράγιο και την αγάπη για την πλατεία) απορίες και δυσκολίες ακόμη υπάρχουν πολλές.

Καταρχήν αναρωτιόμουν πως και πότε μεταλλάχτηκαν οι "Αγανακτισμένοι" σε "Άμεση Δημοκρατία τώρα" και κατά πόσο αυτό εκφράζει τους πάντες η όχι. Και θα απαντήσω όσο μπορώ στον εαυτό μου, ελπίζοντας ότι θα συνεισφέρετε και σεις με τις απόψεις σας.

Καταρχήν η "αλλαγή" σε "Άμεση Δημοκρατία Τώρα" είχε σαφώς να κάνει με το Democracia Real, ya των ισπανών, αλλά νομίζω ότι ήταν και κάτι που βγήκε κάπως από μόνο του. Όταν μαζεύετε τόσος κόσμος είναι φυσικό να βγει μια ανάγκη για οργάνωση, μια ανάγκη για συσπείρωση, κάτι σαν ένστικτα της άγελης (με την καλή έννοια...) Την Άμεση Δημοκρατία όμως δεν την "ασπάζονται" όλοι. Κάποιοι δεν πιστεύουν ότι είναι εφικτή. Κάποιοι απλά δεν πιστεύουν σε αυτή ως λύση. Και κάποιοι, ελπίζω λίγοι, δεν την δέχονται κάν. Συνεχίζουν όμως να έρχονται είτε γιατί κάποιος τους το είπε να το κάνουν, είτε γιατί ελπίζουν ότι κάτι θα βγει αλλά δεν έχουν τα κότσια να αφήσουν το παρελθόν τους.

Αυτοί οι τελευταίοι είναι οι κομματικά ενταγμένοι που δεν επιθυμούν να αποκηρύξουν την κομματική τους ιδιότητα. Και στο κάτω κάτω κανείς δεν μπορεί να τους αναγκάσει το κάνουν. Έχουν κάνει και κάποιους αγώνες... Για τα εξωκοινοβουλευτικα κόμματα ,μπορώ να το διακιολογήσω. Πολύ από αυτούς έχουν χρόνια στους δρόμους, τους χρειάζεται και λίγο κατανόηση. οι κοινοβουλευτικοί όμως?

Τους απευθύνω μόνο την γνώμη μου. Σέβομαι την πίστη σας, τα ιδανικά σας, σέβομαι όσους από σας πράξατε πάντα ΄συμφωνα με αυτά που πιστεύατε. Δεν έχω όμως κανένα σεβασμό για τη βουλή και τους βουλευτές από όπου κι αν προέρχονται. Είναι πεποίθηση μου πως χρόνια τώρα , στη Βουλή, παίζεται ένα θέατρο το οποίο σκοπό έχει μόνο τον αποπροσανατολισμό όλων μας. Οι πράσινοι τα βάζουν με τους γαλάζιους, οι κόκκινοι και με τους δύο, οι κίτρινο κόκκινοι τα δικά τους. Κι όλα αυτά είναι ένα θέατρο, έτσι ώστε να νομίζετε ότι κάποιοι ασχολούνται με το θέμα σας, ότι σας εκπροσωπούν...
Μην μασάτε ρεεεε.....
μόνο στην πλατεία εκπροσωπείστε... γιατί εκεί είσαστε ο εαυτός σας.
Επίσης εδώ και καιρό ακούγονται και παράπονα:
"δεν έχουμε στόχους..."
"δεν έχουμε οργανωθεί καλά"
"δεν έχουμε οργανωθεί καθόλου" (ΣΣ πιο αληθινό αυτό...)
"δεν θα πετύχουμε τίποτα έτσι"
"κάποιοι την έχουν δει αρχηγοί"
"κάποιοι καπελώνουν το κίνημα"
"είναι όλα οργανωμένα από τον ΣΥΡΙΖΑ" (αυτό το λένε περισσότερο οι εκτός πλατείας...)
κ.ο.κ ο κατάλογος είναι ατελείωτος...

Εγώ έχω να πω τα εξής: Υπάρχει μια έλλειψη επικοινωνίας. Σε τι οφείλετε? ΄Ωρες-ώρες μου θυμίζουμε κάτι γάμους που είναι στα βράχια και πάνε κατά διαόλου. ξέρετε τι εννοώ, την φάση που ο ένας δεν μιλάει στον άλλον, αλλά οι διάλογοι τρέχουν μέσα στα κεφάλια μας και οι αποφάσεις παίρνονται... κάτι σαν το "αει γαμήσου και συ κι ο γρύλος σου..." κάπως έτσι...
Αυτή τη φάση καλά θα κάνουμε να την ξεπεράσουμε και γρήγορα.
Αυτή τη φάση δεν τη χρειαζόμαστε καθόλου. Είμαστε ακόμη πολύ λίγοι για να έχουμε την πολυτέλεια να "χάνουμε" συμμετοχές...
Σε τι οφείλετε η έλλειψη επικινωνίας λοιπόν. Στο ότι δεν μιλάμε, κουτά! Δεν μιλάμε μεταξύ μας αρκετά. Δεν κοιταζόμαστε στα μάτια αρκετά. Θέλω να θυμίσω σε όλους ότι είναι αδύνατο να συμπαθιόμαστε όλοι μεταξύ μας. Πρέπει όμως να θυμόμαστε ότι είμαστε εδώ για κάποιου κοινούς σκοπούς.

Θέλω εδώ και καιρό να σας πω μια μικρή ιστορία, να σας εμπνεύσω λίγο ομόνοια...

Στην πλατεία συναντιούνται συχνά δύο πρώην σύζυγοι. Αυτή έρχεται μαζί με τον νυν, μεταξύ του οποίου και του πρώην ουκ ολίγα θέματα κι εντάσεις είχαν δημιουργηθεί όταν το ζευγάρι χώρισε. Κι όμως τώρα είναι συναγωνιστές στην πλατεία. Και αυτό τα αλλάζει όλα!! Εκεί που κάποτε ήταν ανταγωνιστές τώρα βλέπουν ότι απλά αγάπησαν την ίδια γυναίκα. Όπως αγαπούν και την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Και αυτές είναι έννοιες που δεν είναι ιδιοκτησίες κανενός και φέρνουν τον κόσμο κοντά. Τώρα στην πλατεία συναντιώνται και κοιτιούνται στα μάτια, δίνουν τα χέρια.

Έχουν κοινό σκοπό!

Σας περιμένω

2011-07-01T09:18:00.000+03:00

Μετα από τις δυό μέρες που πέρασα, με φίλους, στο Σύνταγμα, μου έμειναν κάποιες εντυπώσεις και δημιοργήθηκαν κάποια συναισθήματα. Θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας.
Εντυπωσιάστηκα από το εύρος των κοινωνικών ομάδων με παρουσία στην Πλατεία. Από κυρίες μιας κάποιας ηλικίας με συνολάκια καλοκαιρινά και βάψιμο στην τρίχα μέχρι χιπιά, από συνταξιούχους γέρους μέχρι οικογένειες με παιδιά. Καθόμουν κάποια στιγμή να ξαποστάσω από τα χημικά που καίγαν το πρόσωπο μου και γνώρισα έναν ταβερνιάρη από το Μπουρνάζι ενώ δίπλα μου ήταν φοιτητές και άνεργοι...
Αισθανόμουν φόβο στην αρχή αλλά γρήγορα πήρε τη θέση του το θάρρος. Πήρα θάρρος γιατί έβλεπα παντού γύρω μου αλληλεγύη και αδελφοσύνη. Μπορούσες να μπεις σε ποιαδήποτε κουβέντα χωρίς να σε κοιτάξει κανείς λοξά. Κι όταν έπεφταν τα δακρυγόνα βροχή, μπορούσες να είσαι σίγουρος πως αν έπεφτες, θα βρισκόταν κάποιος να σε σηκώσει...
Εντυπωσιάστηκα όμως και από την αγριότητα των ΜΑΤ. Ποτέ δεν τους γούσταρα, μόνο τώρα όμως κατάλαβα πραγματικά γιατί. Αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά χαίρονται για αυτό που κάνουν. Δεν είναι δυνατόν να κάνεις αυτή τη δουλειά με τέτοιο σθένος και ενθουσιασμό αν δεν σου δίνει μεγάλη χαρά... Είναι βάναυσοι εγκληματίες που κρύβονται πίσω από τη νομιμότητα που πιστεύουν ότι τους δίνει ένα εθνόσημο, ένα γκλομπ και μια ασπίδα...
Γυρνώντας πίσω στο νησί, όλα αυτά τα τετριμμένα, τα απλά, τα καθημερινά, αλλά και τόσα άλλα που κάποτε με ευχαριστούσαν, τώρα μου φαίνονται απολύτως ανούσια. Βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Το κράτος μας έχει κηρύξει τον πόλεμο. Κάτι πρέπει να κάνουμε... Δεν μπορούμε να στεκόμαστε απαθείς.

Απευθύνω μια έκκληση προς όλους τους φίλους που τυχόν με διαβάζουν. Ανοίξτε τα μάτια σας. Ενημερωθείτε. Συζητείστε. Ρωτήστε. Ψάξτε μέσα σας. Είναι αυτός ο κόσμος στον οποίο θέλετε να ζήσουν τα παιδιά σας? Κατεβείτε στις πλατείες σας. Οργανωθείτε. Αντισταθείτε.

σας περιμένω στην πλατεία

ΥΓ έχουν υπάρξει αρκετοί που μου είπαν ότι ήρθαν μια φορά στην πλατεία, είδαν κάποιες εντάσεις η κάτι που δεν τους άρεσε και δεν ξαναήρθαν. Λάθος σας φίλοι μου. Το κράτος σας πηδάει χρόνια τώρα κι όμως πληρώνετε και ξανπληρώνετε, χωρίς να παίρνετε ποτέ ένα αντάλλαγμα. Και την πλατεία που προσπαθεί να γεννήσει μια δημοκρατία πραγματική και κοιλοπονάει, την διαγράφετε έτσι εύκολα? Λάθος σας. Φροντίστε να το διορθώσετε. Αυτά που δεν σας αρέσουν στην πλατεία, ελάτε εσείς εκεί να τα αλλάξετε και να τα κάνετε καλύτερα. Σας περιμένω.

Σκόρπιες σκέψεις από την πλατεία.

2011-06-26T22:41:00.000+03:00

Τι σημαίνει η λέξη πλατεία;
Πρόκειται για ουσιαστικοποιημένο θηλυκό του αρχαίου επιθέτου πλατύς/εια/ύ. Η αρχική έκφραση ήταν “πλατεία οδός” και προσδιόριζε το μεγάλο (πλατύ/ φαρδύ) δρόμο του χωριού ή της πόλης, που συνήθως, βρισκόταν στο κέντρο της πόλης και εκτελούνταν οι εμπορικές δραστηριότητες. Σιγά σιγά από το “πλατεία οδός” χάθηκε η λέξη “οδός” και έμεινε μόνο η “πλατεία”.
Πλατεία λοιπόν. Πλατεία γιατί πρέπει να χωρέσει έννοιες πλατιές. Από την αρχή ήταν μια από τις κουβέντες που ακουγόταν συχνά. Πως πρέπει όλοι να συμμετέχουμε, χωρίς να έχει σημασία που στεκόμαστε "πολιτικά", αριστερά, δεξιά η κέντρο. Υποτίθεται θα τα βάζαμε όλα αυτά στην άκρη, χάρην μιας κοινής γραμμής, ενός κοινού στόχου. Κι όμως δεν το βρήκαμε εύκολο να το κάνουμε. Κι όπως σε κάθε διαζύγιο που σέβεται τον εαυτό του φταίγαμε κι οι δυό...
Κάποιοι έφυγαν από την πλατεία θεωρώντας ότι υπήρχε καπέλωμα από την αριστερά. Δεν μπορώ να πω ότι δεν υπήρχε μια προσπάθεια , την ένιωσα κ εγώ, αλλά δεν θα το θεωρούσα και καπέλωμα. (τουλάχιστον όχι τότε)
Αυτό που έχω νιώσει όμως και στεναχωριέμαι, είναι το πόσο λίγος κόσμος είναι πρόθυμος να κάνει, έστω για λίγο, στην άκρη τον εγωισμό και τα παλιά πιστεύω και να ΑΚΟΥΣΕΙ πραγματικά τις άλλες απόψεις. Πάντα ήθελα να θεωρώ τον εαυτό μου διαλλακτικό ακόμη κι εγώ όμως κάποια στιγμή, τράβηξα μια γραμμη απέναντι στους πιο «φασιστικά» εκφραζόμενους (προσπαθώ να είμαι ευγενικός) Άλλωστε όση συναίνεση και να προσπαθείς να δείξεις όταν κάποιος με τη συμπεριφορά και τις απόψεις του, προσβάλλει θεμελιώδη στοιχεία του χαρακτήρα η των κανόνων ηθικής σου, κάπου πρέπει να τραβήξεις μια γραμμή.
Αυτοί βέβαια έδειξαν το πρόσωπο τους από νωρίς και αποχώρησαν σχετικά σύντομα από την πλατεία. Άλλοι άργησαν περισσότερο. Μάλλιασε η γλώσσα μας να λέμε ότι τα κόμματα δεν είχαν θέσει στην πλατεία. Κι όμως πολλοί επέμεναν (κι επιμένουν…) Με τον ένα η τον άλλο τρόπο. Δεν έχω καμία πρόθεση να μειώσω, σε κανένα βαθμό, την αγωνιστική πορεία του οποιουδήποτε σε σχέση με την ιδεολογία που πιστεύει η το κόμμα που υποστηρίζει. Θεωρώ όμως βασική προυπόθεση της συμμετοχής στην πλατεία, την άρνηση όποιασδήποτε περαιτέρω σχέσης με αυτήν.

Διευκρινίζω. Η πλατεία (με την ευρύτερη έννοια και στην υπόλοιπη Ελλάδα επίσης) έχει καταλήξει ότι επιθυμεί μια καλύτερη δημοκρατία, μια πιο δίκαια και τίμια Δημοκρατία, μια Άμεση Δημοκρατία. Τα κόμματα και οι βουλευτές είναι μέρος του παλιού έμμεσοδημοκρατικού συστήματος το οποίο απαρνούμαστε. Δεν στέκει λοιπόν να επιθυμεί κάποιος να συμμετέχει σε μια Άμεση Δημοκρατία ενώ την ίδια στιγμή ασπάζεται μια έμμεσοδημοκρατική ιδεολογία η ένα κόμμα.

Δεν νομίζω βέβαια ότι κανείς έχει το δικαίωμα να απαγορεύσει τη συμμετοχή και δεν είναι αυτός ο σκοπός. Σε ένα ιδανικό κόσμο, θα είμασταν τόσο σωστοί ώστε αν δεν συμμεριζόμασταν τα πιστεύω της πλατείας απλά δεν θα συμμετείχαμε. Θα ήταν το σωστό. Και σίγουρα έχει ο καθένας το δικαίωμα να σταθεί εκεί στην πλατεία και να ακούσει, προκειμένου να καταλάβει αν αυτή η Άμεση Δημοκρατία είναι κάτι που του αρέσει η θα ήθελε να δοκιμάσει…
Πράγμα που με φέρνει στο άλλο πρόβλημα της πλατείας. Τον στόχο. Νομίζω ο καθένας θα παραδεχτεί πως η ύπαρξη συγκεκριμένων στόχων καθιστά πιο εύκολη, πιο ευχάριστη αλλά και πιο αποδοτική τη λειτουργία των ομάδων (με ότι και να ασχολούνται) Η πλατεία δυσκολεύτηκε και ακόμη δυσκολεύεται να θέσει στόχους συγκεκριμένους. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που συντελούν σε αυτό. Κυρίως έχει να κάνει με τον εγωισμό πάλι, όπου ο καθένας προτάσσει αυτά που έχει στο μυαλό του και δεν αφουγκράζεται το κοινό αίσθημα.
Έχουμε δει αρκετούς ρήτορες, κάποιους από αυτούς και εντυπωσιακά καλούς! Παρόλα αυτά έχεις την αίσθηση ότι παίζει κάποια κασέτα… από λίγους παίρνει κανείς την αίσθηση, ότι αυτό που ακούει είναι αυτό ακριβώς που λέγεται, ότι η αξία του είναι αυτή, η face value. Και αυτοί οι λίγοι είναι οι αφανείς ήρωες. Ντροπαλά κορίτσια που σηκώθηκαν για πρώτη φορά μπροστά σε κόσμο να εκφράσουν την αγανάκτηση τους, άνεργοι 40άρηδες με ένα κάπως ρετρό στυλάκι στην ομιλία τους, συνταξιούχοι με αναπάντεχα φρέσκιες απόψεις…
Στο θέμα των στόχων όμως. Εβδομάδες τώρα πολλοί είτε παραπονιούνται πως δεν έχουμε στόχους η δεν κάνουμε αρκετές δράσεις η δεν ξέρουμε ουσιαστικά τι θέλουμε. Να πω την αλήθεια σε ένα βαθμό συμφωνώ! Την πρώτη μέρα που βγήκαμε στην πλατεία, πιστεύω σχεδόν κανείς μας δεν ήξερε τι ήθελε. Το μόνο που ξέραμε είναι τι ΔΕΝ θέλαμε! Αλλά ως δια μαγείας, η πρώτη σύναξη δημιούργησε την πρώτη συνέλευση. Ο κόσμος άρχισε να συμμετέχει. Κάποιοι γούσταραν τρελά!! (Ήταν αυτοί που δεν είχαν λεφτά για ψυχοθεραπεία…χαχαχα!!!) Αστειεύομαι… Άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ιδέες. Δεν υπήρχε βέβαα επαρκής οργάνωση γιατί λίγοι από μας, έως και κανείς είχαν πραγματικά τη δυνατότητα να ασχοληθούν όλο το 24ώρο. Για τους περισσότερους από μας η πλατεία ήταν (και είναι) μια ανάγκη. Ανάγκη να αισθανθούμε ότι ΝΑΙ τελικά ίσως μπορεί να αλλάξει ο κόσμος και ΝΑΙ μπορούμε να συμμετέχουμε κι εμείς στην διαδικασία… Σίγουρα ένας λόγος που δυσκολευτήκαμε είναι το γεγονός πως για μας η πλατεία ήταν μια καθαρά απογευματινή ασχολία. Καθημερινή για πολλούς, αλλά όχι με το dedication αυτών που ζουν στο Σύνταγμα τον τελευταίο μήνα σχεδόν…

Λένε πως όταν ο στόχος είναι αρκετά πλατύς δύσκολα δεν τον πετυχαίνεις… Ο στόχος μας λοιπόν ας είναι πλατύς!

Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να είναι κάπως έτσι:

- Οργάνωση ομάδων εργασίας/δράσεων (και γρήγορα γιατί οι εξελίξεις τρέχουν)

- Δράσεις, δράσεις, δράσεις! Και συμμετοχή σε δράσεις άλλων ακόμα!

- Ενημέρωση του υπόλοιπου κόσμου.

- Και το πιο περίπλοκο και δύσκολο από όλα, το στήσιμο ενός εναλλακτικού πολιτεύματος, λειτουργικού, και απόλυτα δημοκρατικού, όπως το θέλουμε…όπως μας αξίζει…

Πλατεία λοιπόν. Ομόρριζα της λ. πλατεία είναι: η πλάτος, πλάτη, πλάτανος, Πλαταιές (πλατιά επιφάνεια), Πλάτων (αρχ. σημ. “αυτός που έχει φαρδιές πλάτες”) κ.ά.

Πλάτος όπως πλατιά είναι η αντίληψη που χρειάζεται, πλάτη όπως αυτή που πρέπει να βέλουμε όλοι για να πετύχουμε, πλάτανος το δέντρο κάτω από το οποίο θα ξαποστάσουμε μετά, Πλαταιές ένα τόπος όπου οι έλληνες έδωσαν μια μεγάλη μάχη. Και Πλάτων αυτός που καλά θα κάναμε να διαβάζαμε όλοι για να μαθαίνουμε πως να λειτουργήσουμε καλύτερα...

Φοβάμαι, φοβάσαι, φοβάται, Φοβόμαστε, φοβόσαστε, ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ!

2011-06-12T16:26:00.001+03:00

Φοβάμαι πως αν δεν κάνω κάτι άμεσα για να βοηθήσω στην ανατροπή και την αλλαγή αυτού του συστήματος που με πνίγει και με ξεζουμίζει, το μέλλον μας θα συνεχίσει να γίνεται απλά ολοένα χειρότερο...

Φοβάσαι πως αν έρθει η ανατροπή, θα βγουν στην επιφάνεια ακραία στοιχεία που θα προσπαθήσουν να βγουν από πάνω, να περάσουν με τη βία τη δική τους ατζέντα, να χρησιμοποιήσουν το λαικό συναίσθημα για να πετύχουν κακό σκοπό.

Φοβάται να κατέβει στην πλατεία γιατί είναι μικρή, και δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς γίνεται, και κάποιος της είπε πως στην πλατεία είναι αριστεροί και δεξιοί και δεν καταλαβαίνει..κι ο πατέρας της αριστεροχέρης είναι, κι είναι καλός άνθρωπος...

Φοβόμαστε να αφήσουμε τη βολή μας. Δυο δόσεις έχουν μείνει στο γαμ....ο και μετά είναι δικό μας. Ιούλιος μπαίνει και θα πάρουμε άδεια, θα πάμε κάνα μπάνιο, ας κάνει την ανατροπή κάποιος άλλος. Πάμε για ένα καφεδάκι τώρα...

Φοβόσαστε να μας κοιτάξετε στα μάτια. Ξέρετε πως είστε μέρος του προβλήματος. Χρόνια τώρα στο ρουσφέτι, στη μίζα, την παράνομη επιχορήγηση. Είσαστε οι γονείς μας, τα αδέρφια και ξαδέρφια μας. Είσαστε οι γείτονες μας. Είσαστε ο ίδιος μας ο εαυτός. Μη φοβόσαστε άλλο, σηκώστε το κεφάλι ψηλά. Μετανιώστε και νιώστε λεύτεροι. Μετανιώστε και συγχωρέστε. Μετανιώστε και βγείτε στο δρόμο ,στην πλατεία. Στην πλατεία υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εσάς. Υπάρχει όρεξη για συζήτηση, υπάρχουν χαμόγελα.

Κι ως γνωστόν τα πολλά χαμόγελα τους κάνουν να ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ!!!

Μου λείπει η πλατεία....!!!

2011-06-08T00:56:00.000+03:00

Πάνε 14 μέρες που πρωτοκατέβηκα στην πλατεία, και έκτοτε δεν έλειψα ούτε μια μέρα... εκτός από σήμερα! Κάτι η κούραση, κάτι η ιδέα να μαγειρέψω κάτι για ένα πικνίκ συμφιλίωσης που λέμε να κάνουμε αύριο... Τελικά έμεινα σπίτι, μαγείρεψα, έφαγα με τα παιδιά. Είχαμε μέρες να το κάνουμε αυτό. Η μεγάλη με έβλεπε στην... τηλεόραση, η μεσαία ερχόταν κι αυτή στη πλατεία κι ο μικρός ρωτούσε τη μαμά του "Που είν' ο μπαμπααααάς..." Είδα και λίγο τηλεόραση! Αρκετή για να θυμώσω και να πω "Μου λείπει η πλατεία!!"

Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω ξανακατέβει στους δρόμους, με εξαίρεση μια εκδήλωση των Κερκυραίων πολιτών εν δράσει πριν κάνα δυό χρόνια. Ποτέ δεν έκανα κάτι στη ζωή μου με τέτοια ευλάβεια, να πηγαίνω κάθε μέρα, εκτός αν εξαιρέσουμε βέβαια το κόλλημα με το ιντερνετ, αλλά κι αυτό εύκολο ήταν, από το καναπέ η την πολυθρόνα. Όχι, η πλατεία, ήθελε λίγο περισσότερη προσπάθεια. Αυτοκίνητο και ποδήλατο, συχνά και τρέιλερ για να κουβαλάω μικροφωνική, μικρόφωνα και πανώ, μπαλαντέζες και κατσαρόλες...

Στην πλατεία ένιωσα για πρώτη φορά ζωντανός μετά από καιρό. Στην πλατεία φώναξα τα πρώτα μου συνθήματα κι ένιωσα την καρδιά μου να πηγαίνει κατιτίς πιο γρήγορα... Στην πλατεία συνειδητοποίησα τι εστί πολίτης ενεργός. Στην πλατεία απέκτησα ελπίδα κι άρχισα να βλέπω πως ίσως υπάρχει δρόμος...

Τώρα βέβαια δρόμος προς τα που? Τις τελευταίες μέρες δεν έχω και πολλή επαφή με τα γεγονότα από πλευράς ειδήσεων, στην πλατεία όμως μαθαίνω διάφορα. Ένα που έχω μάθει πχ είναι το πόσο κολλημένοι είναι οι Έλληνες με τα κόμματα και τις ιδεολογίες τους και πόσο δυσκολεύονται να τις κάνουν πέρα, ακόμη και για ένα τόο ιερό σκοπό, όσο είναι αυτός της πλατείας... Κι εννοώ βέβαια τον σκοπό του ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!

Σε αυτό το σημείο θα ήθλεα να αναφερθώ σε κάποια θέματα που έχουν δημιουργηθεί στη δική μας πλατεία και να πω τη γνώμη μου για αυτά.

Όπως φαντάζομαι ξέρετε, στην πλατεία μας, όπως και σε όλες, υπάρχουν καθε καρυδιάς καρύδια. Από όλο το φάσμα της πολιτικής σκηνής...Από άκρο σε άκρο... Και βέβαια υπάρχουν και αρκετοί ακομμάτιστοι, πραγματικοί η μή...

Θαυμάζω το σθένος με το οποίο κάποιοι ακόμη πιστεύουν πως ο ΔΙΚΟΣ τους βουλευτής, αυτός που ψήφισαν αυτοί η τουλάχιστον ο αρχηγός του κόμματος τους, δεν φέρει τόσο ευθύνη όσοι οι άλλοι, οι πιο "κεντρικοί". Κι η απάντηση είναι έτοιμη σε όποια αντίρηση. "Οι δικοί μας δεν ήταν ποτέ στην εξουσία". Άρα πως να είναι διεφθαρμένοι αφού δεν έφτασαν ποτέ στη πηγή... Αμ έλα ντε....

Πριν κάνα χρόνο διάβασα ένα υπέροχο άρθρο του Νικόλα Βαφειάδη. Περιέγραφε στιγμές που είχε ζήσει μέσα στη βουλή, μια μέρα πριν υπογραφεί το μνημόνιο. Αυτό που μου έμεινε από αυτό το άρθρο περισσότερο ήταν η αίσθηση πως ΟΛΟΙ οι βουλευτές μας κοροιδεύουν. Κι αυτό γιατί ο ρόλος των βουλευτών των μικρών κομμάτων, είναι να είναι απλά το αντίπαλο δέος. Και τον παίζουν αυτόν τον ρόλο καλά. Μέσα στη βουλή και στα παράθυρα δεν έχουν παρά μόνο χολή και αγριάδες για την κυβέρνηση και τη μείζονα αντιπολίτευση. Πίσω από κλειστές πόρτες όμως? Αγκαλίτσες, καφεδάκια και δεν τρέχει μία... Άλλωστε μην ξεχνάμε πως καλά πληρώνονται κι αυτοί. Δεν είναι μόνο οι κακοί που τα παίρνουν χοντρά!

Ω είμαι σίγουρος πως ο κάθε ένας από τους αγαπητούς μας βουλευτές και υπουργούς, με την εξαίρεση ίσως αυτών που μπήκαν λόγω οικογενειακής σχέσης, ξεκίνησε με τις καλύτερες προθέσεις. Ναι σίγουρα ήθελα να αλλάξουν τον κόσμο! Και να τα κάνουν όλα πιο δίκαια... αλλά πολύ γρήγορα φαντάζομαι υπήρξε κάποιος που τους άνοιξε τα μάτια και είπε "Έι που πας, τι τρέχεις, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε, ο λαός κοιμάται... μην τον ξυπνάς. άστον να κοιμάται, είναι καλύτερα έτσι...για όλους μας... "

Γιαυτό αδέρφια μην τσακωνόμαστε μεταξύ μας. Ναι σίγουρα έχουμε διαφορές. Κι εγώ το βρίσκω δύσκολο να συνυπάρξω με έναν ακροδεξιό στου οποίου την "ιδεολογία" δεν βρίσκω τίποτα μα τίποτα που να μου λέει έστω και λίγο. Όμως κατανοώ πως από καπου προέρχεται κι αυτός, κάποιος λόγος υπάρχει που έφτασε αυτός ο άνθρωπος να σκέφτεται έτσι...

Που θα καταλήξει όμως η πλατεία?

Οι δύο Κυριακές που πέρασαν ήταν μια ένδειξη. Οι συγκεντρώσεις στην Αθήνα ήταν γιγάντιες! Έπονται κι άλλες, έρχεται κάποιο crescendo? Για τις 12/6 στοχος το 1.000.000 άνθρωποι. Κάποιοι θα κατέβουν Αθήνα κι από δω. Επομενη ημερομηνία στόχος η 15/6 ημέρα υπογραφής του μεσοπρόθεσμου...

Στη δική μας πλατεία θα έλεγα οι αριθμοί αυξομειώνονται αλλά γενικά κρατούν καλά. Οι φάτσες αρχίζουν και γίνονται γνωστές. Μας λείπει ακόμη μια οικειότητα, μια εμπιστοσύνη στους άλλους. Δεν είναι παράξενο. Μεγαλώσαμε στους καναπέδες και μπροστά από οθόνες. Τους φίλους που ξέραμε από μικροί λίγοι τους βλέπουμε πια. Οι γνώριμίες είναι άγαρμπες, ονόματα ανταλλάσονται και χέρια σφίγγουν, αλλά την άλλη μέρα αναρωτιέσαι από μέσα σου "ποιός είναι αυτός, ο Σπύρος, ο Κώστας, η Έλλη?" Σιγά-σιγά μαθαίνουμε τα ονόματα όμως... Και αρχίζουμε να κοιταζόμαστε στα μάτια.

Στην χειρότερη θα μας μείνει μια γλυκιά γεύση από το δρόμο και μια επιθυμία να μην ξαναφήσουμε τα ιδανικά μας. Να προσπαθήοσυμε να ζήσουμε βάσει αυτών. Να είμαστε περήφανοι για αυτό που είμαστε. Άνθρωποι και όχι ποντίκια...

Μια μέρα θα μιλάμε για την γενιά της πλατείας. Και θα μπορούμε να λέμε "είμασταν κι εμείς εκεί..."

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Πέτρος

Το πρωί "πόρνη", το βράδυ "μαθήτρια"...

2011-05-27T18:38:00.000+03:00

Όχι φίλοι μου δεν βγηκα στο κλαρί ούτε έκανα εγχείρηση αλλαγής φύλου...

Απλά επέλεξα να "παίξω" με τον τίτλο της γνωστής από τα νιάτα μου ταινίας. Παρεπιπτόντως δεν την είχα δει ήμουν μικρός κι ήταν κάτω των 17... (αυτο για όσους θα σπεύσουν με πουν γέρο...)

Αυτές τις μέρες κάπως έτσι αισθάνομαι όμως. Σαν να παίζω σε διπλό ταμπλώ.

Κατά τις 8.30 πιάνω δουλειά, δοξα τω θεω έχω δουλειά κι είναι και δικιά μου. Η τουλάχιστον έτσι λέω στον εαυτό μου μπας και το πιστέψω. Στην πραγματικότητα η δουλειά μου η τουλάχιστον ένα ικανό μέρος της ανήκει στις τράπεζες που με δάνεισαν να την αναπτύξω. Επίσης ανήκει στην εφορία στο ΤΕΒΕ και στο ΙΚΑ. Γιατί σίγουρα αυτοί κερδίζουν περισσότερα από μένα από την εργασία μου... Σημερα πλήρωσα και δυο δόσεις της περαίωσης...

Παρέλειψα να σας πω πως είμαι κι αφεντικό! Χθες το βράδυ όμως φώναζα μεταξύ άλλων ένα σύνθημα που δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά κάτι έλεγε για το πως θα φάμε τα φεντικά σουβλάκι με αλάτι και ρίγανη...

Μετά το δεκάωρο μου, κατεβάινω στην πλατεία. Σήμερα είναι η τρίτη μέρα. Πάντα ήθελα να το κάνω αλλά έπρεπε να πάω 43 για να το καταφέρω. Κι έτσι τώρα είμαι μαθητευόμενος διαδηλωτής και "αγανακτισμένος έλληνας".

Γιαυτό σας λέω,¨"πόρνη" το πρωί και "μαθήτρια το βράδυ". Ωραία όμως είναι στο "σχολείο"!!!!

Πόσο αγανακτισμένοι είμαστε πια στην Κέρκυρα?

2011-05-27T01:10:00.000+03:00

Αγαπητοί φίλοι,
Πριν τρεις μέρες, τέσσερις άνθρωποι, συμπολίτες και συντοπίτες σας, αναρτήσαμε στο FB την εκδήλωση "Αγανακτισμένοι στην Κέρκυρα". Σαφώς κι εμπνευστήκαμε από το γεγονός ότι αντίστοιχες διαδηλώσεις στηνόταν σε όλο το εύρος της ταλαιπωρημένης μας χώρας.
Η γενική ιδέα, ελπίζω να σας είναι γενικώς γνωστή. Μακριά από κόμματα και χρώματα, ειρηνική, φασαριόζικη η όχι, αυτή η διαδήλωση που συνεχίστηκε και σήμερα αλλά θα συνεχιστεί και αύριο, και μεθαύριο και όσο πάρει, αποτελείται από πολλούς ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ανθρώπους με διαφορετικά background και ιδεολογίες. Όσο και αν κάποια πράγματα μας χωρίζουν, πράγμα φυσικό, υπάρχουν και κάποια που μας ενώνουν η μάλλον που ΠΡΕΠΕΙ να μας ενώνουν. Πρέπει να είμαστε ενωμένοι από μια κοινή ιδέα. Το λιγότερο που μπορώ να σκεφτώ είναι το ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ.
Καλούμαστε να πληρώσουμε εμείς, και τα παιδιά μας, και τα εγγόνια μας ακόμη τη νύφη, για ενα πάρτυ που έγινε και στο οποίο δεν είμασταν καν καλεσμένοι. Στο πάρτυ αυτό σερβιρίστηκαν πολλά. Σερβιρίστηκαν υβριδικά Lexus, βίλλες, ταξίδια σε εξωτικά μέρη, γάμοι στο Παρίσι, διαμερίσματα στο Κολωνάκι μέχρι και υποβρύχια έφαγαν!! Το πάρτυ συνεχίστηκε για πολλά χρόνια... αλλά τώρα τελείωσε. Και τους απλήρωτους λογαριασμούς αυτού του πάρτυ, μας ζητάνε να τους πληρώσουμε εμείς!
Θέλω να σας πω δυό πράγματα για μένα. Να με γνωρίσετε καλύτερα.
Είμαι επιχειρηματίας. Έχω 3 παιδιά, το ένα σπουδάζει. Δεν έχω καμία ιδιοκτησία εκτός από τη δουλειά μου και 2 αυτοκίνητα. Από το 1998 που ξεκίνησα την επιχείρηση μου έχω πληρώσει σε φόρους εισοδήματος, περαιώσεις και ΦΠΑ σχεδόν 250.000 ευρώ. Στο δρόμο που διανύω 2 φορές την μέρα για να πάω στη δουλεια και να γυρίσω, είναι ένα νοσοκομείο που έκανε 10 χρόνια να χτιστεί, και καμιά εκατοστή λακκούβες. Τα σκουπίδια μου τα αδειάζουν 1 φορά την βδομάδα, και τους παρακαλάω 1 χρόνο τώρα να μου φέρουν ένα κάδο ανακύκλωσης. Το ΤΕΒΕ μου ζητάει αναδρομικά από 20 χρόνια πριν 27000 ευρώ, λεφτά που λυπάμαι να δώσω γιατί ξέρω πως αντί για σύνταξη θα πάρω από τα 3 το μακρύτερο. Αυτό που πήρε κι ο πατέρας μου δηλαδή μετά από 36 χρόνια εργασίας. Στο πάρτυ ούτε εγώ ήμουν καλεσμένος. Έχω πληρώσει όμως και με το παραπάνω. Το ίδιο και σεις! Δεν θέλω να πληρώσω άλλο!

Μιλώντας μαζί σας αυτές τις μέρες έχω την αίσθηση ότι πολύ από σας είστε κάπως απογοητευμένοι από την όλη ιδέα. Δεν ξέρω τι περιμένατε, περιμένατε κάτι πιο οργανωμένο? Κάτι πιο στοχευμένο? Κάπου εκεί πάει το μυαλό μου.
Αν παρομοιάσουμε την όλη κατάσταση με χιονοστιβάδα, εμείς είμασταν που ρίξαμε την πρώτη χιονομπάλα...

Κάθε κίνηση χρειάζεται ένα μέτρο οργάνωσης. Αλλιώς ο καθένας πάει το δρόμο του. Δυστυχώς η οργάνωση συνεπάγεται επιτροπές, οργανωτές, και αρχηγούς. Εν δυνάμει΄"λύκους" δηλαδή μια και κάποιοι πιστεύουν πως είμαστε πρόβατα...

Εμείς δεν ξεκινήσαμε με την ιδέα να γίνουμε "λύκοι". "Λύκους" ξέρετε καλά που να βρείτε. Εδώ έχει μόνο πρόβατα (έχει και τράγους όμως!!)

Καλώ όλους σας, όσους έχετε κάποια ανησυχία και θέλετε να δείτε κάτι πιο οργανωμένο, να κάνετε ένα βήμα μπροστά και να το πείτε. Ξεχάστε τα ψου-ψου-ψου που ξέρατε στο καφενείο όπου ο καθένας βγάζει το μάτι του αλλουνού με τα κουτσομπολιά. Ότι έχετε να πείτε , πείτε το ανοιχτά.

Για να μην γίνει το μπάχαλο, προτείνω να αυτοοργανωθούμε σε μικρές ομάδες, παρέες ας πούμε και να έχουμε έναν εκπρόσωπο. Αυτός μπορεί να μεταφέρει τις προτάσεις στην υπόλοιπη ομάδα. Χρειαζόμαστε επίσης ανθρώπους με χρόνο και διάθεση, να αναλάβουν κάποια επί μέρους οργανωτικά κομμάτια. ΠΧ μουσική, happenings. Υπάρχει ήδη μια πρόταση για μια θεατρική παράσταση στο δρόμο εδώ, σατυρικού περιεχομένου. Όλα αυτά όμως χρειάζονται άτομα για να υλοποιηθούν. Όσοι πιστεύατε ότι υπήρχε κάποιος κρυφός στρατός από οργανωτές πίσω από μας, ξεχάστε το! Στηριζόμαστε σε σας!

Δεν ξέρω πόσοι το έχουν πάρει χαμπάρι, σίγουρα αυτόι στο Λιστόν και στο Bristol όχι, αλλά μέσα στις επόμενες μέρες έρχονται μεγάλες αλλαγές στην Ελλάδα. Καλό θα ήταν να είμαστε έτοιμοι και ενωμένοι για να τις αντιμετωπίσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Φιλικά, αδερφικά, κοινωνικά με αγάπη για τον συνάνθρωπο μας.

Σχετικά με τις ελληνικές σημαίες. Προσωπικά δεν με απασχολεί καθόλου αν θέλει κάποιος να έρθει με ελληνική σημαία ντυμένος. Ας την ράψει και κουστούμι αν θέλει. Αυτό στο οποίο δεν συμφωνώ είναι αυτό που δυστυχώς τόσο συχνά συνοδεύει τελευταία την Ελληνική σημαία. Τις κραυγές περί μεταναστών και ξένων λαών που επιβουλεύονται την ωραία μας χώρα και τα κοιτάσματα της η τα νησιά της. Αυτά είναι ξεπερασμένα πράγματα. Ανοίξτε τα μάτια σας και δείτε τι συνέβη στις υπόλοιπες χώρες της Νότιας Μεσογείου. Κι εκεί οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι ξεσηκώθηκαν. Κι οι μετανάστες που ήρθαν, ήρθαν γιατί στις χώρες τους δεν υπάρχει αύριο... που να ήξεραν οι κακομοίρηδες ότι ίσως δεν υπάρξει ούτε εδώ... Αυτό όμως είναι στο χέρι μας να το αλλάξουμε. Και η αρχή ήδη γίνεται.

Αύριο (σήμερα πια...) πιο δυναμικά και λίγο πιο οργανωμένα (ίσως)
Σας χαιρετώ "αγωνιστικά"
Πέτρος

Midnight Blues and morning musings...

2011-05-15T09:34:00.000+03:00

Φαντάζομαι θα ήταν γελοίο να παραπονιέμαι που έχω πολλή δουλειά και δεν προλαβαίνω να κάνω μια ανάρτηση στο blog μου... Είναι πάντως γεγονός, από το τέλος του Μάρτη πήξαμε στη δουλειά, η σεζόν άρχισε και ο ελεύθερος χρόνος μειώθηκε σχεδόν στο μηδέν...
Εντάξει κάποια στιγμή σχολάω, δεν λέω, αλλά πιο αργά από πριν και με λιγότερα αποθέματα ενέργειας.

Σταμάτησα και να διαβάζω και πολλές ειδήσεις, και ίσως από μια πλευρά καλύτερα. Κάποιες γυναίκες γύρω μου, ονόματα μη λέμε, μου παραπονιόταν πως το είχα παρακάνει και , όχι, ΔΕΝ θέλουν να ξέρουν άλλες άσχημες ειδήσεις, γιατί δεν τις κάνει να νιώθουν καλά και δεν τους χρειάζεται...

Δεν συμφωνούσα μαζί τους, αλλά αυτόν τον ενάμιση μήνα που εκ των πραγμάτων απείχα από όλο αυτό το πανηγύρι των ελεεινών "νέων" είχα ησυχάσει και γω λίγο.

Μετά ήρθαν τα τελευταία γεγονότα, άρχισα να διαβάζω και γω κάνα νέο παραπάνω πάλι και να'μαι τώρα με midnight blues...

(έναν ύπνο αργότερα... Καλημέρα!!)

Πρωινός καφές, στο χέρι, επίσκεψη σε ένα παλιό στέκι, το zerohedge Πρόκειται για ένα site με underground (και ανώνυμες) οικονομικές πληροφορίες. Από το 2008 μιλάνε για χρεοκοπία της Ελλάδας αυτοί...
Σήμερα βέβαια μιλάνε για την σύλληψη του Ντομινίκ Στρος Καν για σεξουαλική κακοποίηση μιας καμαριέρας σε ξενοδοχείο της Νέα Υόρκης...

Πράγμα που επιβεβαιώνει αυτό που πάντα πίστευα, πως όλοι αυτοί που τις τύχες μας ορίζουν δεν είναι παρά ανθρωπάκια του χειρίστου είδους που βρέθηκαν στη σωστή θέση, τον σωστό χρόνο και τίποτα παραπάνω. Του κ. Στρος Καν δεν του φτάνει που πηδάει όλη την Ελλάδα, θέλει να πηδάει και τις καμαριέρες της Νέας Υόρκης ο... γαμίκουλας!

Από την άλλη, οι δικοί μας G-Pap και λοιποι αρνούνται μανιασμένα το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης. Πράγμα που εκ πείρας σημαίνει ότι επικείται...

Τέλος, διαβάζω και στο capital.gr πως έσκασε πια η φούσκα των ακάλυπτων επιταγών στο χώρο των διαφημιστικών εταιριών. Το γεγονός αυτό βέβαια οφείλεται στην όλη φάση με την κατάρρευση του Alter, για την οποία μπορείται να διαβάσετε κάτι ακόμη εδώ!!

Αυτή η ιστορία με τις μεταχρονολογημένες επιταγές και τα πλαφόν προεξόφλησης των, πάντα με τρόμαζε. Πάντα πίστευα πως θα ήταν ένας καταλυτικός παράγοντας στην ενδεχόμενη κατάρρευση. Βέβαια τα τελευταία 2 χρόνια οι τράπεζες φρόντισαν να περιορίσουν την έκθεση τους σε αυτόν τον κινδυνο αλλά όχι σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Και κλασσικά το έκαναν περισσότερο με αυτούς που τους παίρνει δηλ. τους μικρούς. Οι μεγάλοι συνέχισαν απτοήτοι.

Οι Άγγλοι λένε "the higher you go, the harder you fall..."

Μένει να δούμε το σπλάτς τώρα λέω εγώ...

Αυτά για κυριακή πρωί. Πάω λίγο στην τουαλέτα τώρα γιατί με όλα αυτά μου ήρθε ένα κάτι και μετά μπορεί να πάω να κάνω καμιά δουλειά στον κήπο, η το σκάφος, η να πάμε για μπάνιο. Ο ήλιος έξω λάμπει. Η υπόλοιπη μέρα είναι όλη δική μου!

σας φιλω
Π.

Ohh the times they are a-changin... για μια φορά ακόμη.

2011-03-30T01:18:00.000+03:00

Την ημέρα που έγραψα την προηγούμενη μου ανάρτηση, 11 Μαρτίου 2011, ξεκίνησαν μια σειρά από γεγονότα που έφεραν τα πάνω κάτω στον κόσμο... Σεισμός, τσουναμί, πόλεμος στη Λιβύη, πυρηνικό ατύχημα στην Ιαπωνία, νεκροί χιλιάδες, άστεγοι, πρόσφυγες από την Λιβύη να ξεχύνονται από τα σύνορα, ο αραβικός κόσμος σε αναβρασμό...

Κι εμείς? Εμείς εδώ, με τα δικά μας. Στην Κερατέα για όσους δεν το έχουν καταλάβει γίνεται πόλεμος. σήμερα το μεσημέρι από τα μεγάφωνα της πολιτικής προστασίας της Κερατέας, ακουγόνταν το εξής μήνυμα: "Δεχόμαστε επίθεση, όλοι στα μπλόκα και στην Εθνική οδό, επαναλαμβάνω δεχόμαστε επίθεση..."

Γαμώ την πουτάνα μου, που σκατά ζούμε? Οι λιγοστοί πολιτικοί που είναι αρκετά ηλίθιοι ώστε να τολμήσουν να βγούν από τα σπίτια τους δέχονται επιθέσεις. Βέβαια φροντίζουν να έχουν και την σχετική προστασία μαζί τους, αλλά τι να το κάνεις? Πόσοι από αυτούς τους κρανοφόρους δεν θα ήθελαν να τους έριχναν κι αυτοί ένα γιαούρτι, είμαι σίγουρος...

Οι υποβαθμίσεις διαδέχονται η μια την άλλη. Όσο κι αν αρνούμαι να παρασυρθώ από τις συνομωσιολογικές δίνες του μυαλού μου, είναι απορίας άξιο... Κάθε φορά που η κυβέρνηση πάει να μας παρουσιάσει μια επιτυχία η ελπίδα, έρχονται και μας δίνουν μια σμπρωξιά να πάμε κάτω από το νερό και πάλι...

Σάμπως έχουν κι άδικο. Άβουλοι πια πρώην απατεώνες οι πολιτικοί μας, κάποτε παμφάγα πουλιά τώρα πια χωρίς φτερά... κότες. Ο Χρυσοχοίδης χτες στη ΝΕΤ, δεν ξέρω γιατί, μου φαινόταν σα να ήθελε να βάλει τα κλάμματα. Ο Λοβέρδος λέει να μας πουν όλη την αλήθεια, πόση αλήθεια θα αντέξουμε πια? Κάτι μου λέει πως ξέρουν ότι δεν βγαίνουν τα νούμερα μα δεν βγαίνει κι η θητεία τους... για να χρησιμοποιήσω μια ταιριαστή Αγγλική έκφραση "they will go down in History" ως οι άντρες (και γυναίκες) που διοικούσαν το καράβι που λέγεται Ελλάδα όταν ξώκειλε στην ξέρα της χρεωκοπίας...

Διαισθάνομαι το τέλος να πλησιάζει εδώ και καιρό κι όμως κάποιοι το τραβάνε, το τραβάνε, ως που θα φτάσει? πόσο θα αντέξει ο λαός μέχρι να σπάσουν οι αντοχές και οι φραγμοί? Στην κερατέα ήδη είναι στους δρόμους, ο παππούς κι η γιαγιά, η θεία κι ο θείος, οι γείτονες μας, εμείς για πόσο θα καθόμαστε να μας κοροιδεύουν απ΄τα δελτία με υποσχέσεις ανάπτυξης και "επιστροφής στις αγορές"? Να χέσω μες τις αγορές σας... πότε δεν μου άρεσε καν η ιδέα του χρηματιστηρίου, πότε δεν ήθελα να έχω σχέση. Ναοί του χρήματος... γεμάτοι ανθρώπους ξιπασμένους, λάτρες του χρήματος και της δύναμης που φέρνει...

Έχω μια ενδόμυχη φαντασίωση να ομολογήσω. Εδώ πάνω στο βουνό αντιμετωπίζουμε συχνά διακοπές ρεύματος, ειδικά όταν αστράφτει και βρέχει. Και κάθε φορά που πέφτει το ρεύμα, μέσα μου μια φωνούλα λέει "κι αν δεν ξανάρθει?" Και το λέει χαμογελώντας...

Αν δεν ξανάρθει? Τέρμα. Τέρμα όλα. Τέρμα τα blog βέβαια και κρίμα, αλλά τέρμα και το wwww. Τέρμα και η παιδική πορνογραφία που διακινείται μέσω αυτού. Τέρμα το ψυγείο, αλλά τέρμα και τα ετοιματζίδικα τυποποιημένα προιόντα που περιέχει. Τέρμα και ο αρτοπαρασκευαστής μου αλλά ξέρω να ζυμώνω και με τα χέρια. Τέρμα το PC, η TV, το hifi, και όλη μου η μουσική... Έχω όμως μια κιθάρα κι είμαι σίγουρος θα μάθαινα να παίζω έξτρα γρήγορα για να ακούω την τόσο αγαπητή μου μουσική. Και οι φίλοι που θα ρχοταν για το ζυμωτό μου ψωμί και τα χειροποίητα ζυμαρικά μου, θα έφερναν κι αυτοί τις δικές του κιθάρες, τα μπουζούκια, τους μπαγλαμάδες και τα κλαρίνα τους... και θα γινόμασταν φέσι γύρω από το τζάκι.

Τέρμα κι οι τράπεζες, χωρίς ρεύμα, τέρμα τα δάνεια κι οι τόκοι. Τέρμα τα αυτοκίνητα!! Έχω ποδήλατο όπως κι οι περισσότεροι φίλοι, κι οι εκδρομές μας θα ήταν πολλές μια και χωρίς ρεύμα οι περισσότεροι δεν θα δουλεύαμε, σκλάβοι του ηλεκτρικού, απλά θα σκαλίζαμε τους κήπους μας, η θα ψαρεύαμε, η θα μαζεύαμε χόρτα. Δεν θα ήταν εύκολα. αλλά θα ήταν ωραία. Γιατί η ζωή θα ήταν πιο απλή. Γιατί με μια κίνηση, μια μονοκοντυλιά, όλα μας τα θέλω θα τα σβήναμε και θα έμεναν μόνο λίγα. Θα είχαμε χρόνο για να χαρούμε τα παιδιά μας, να διαβάσουμε κανένα βιβλίο, (που ξαφνικά θα γινόταν σούπερ πολύτιμα μια και θα κάναμε καιρό να ξαναβρούμε τον τρόπο να τυπώνουμε βιβλία χωρίς ρεύμα και DTP...(N. Desk Top Publishing)

Υπάρχει ένα όνομα για αυτούς που σκέφτονται έτσι... Luddites.

Κάντε κλικ στο συνδεσμο και θα δείτε και μια ενδιαφέρουσα συγκυρία ημερομηνιών...

Τέρμα τα κινητά yeahhh!!!!! Αυτό πραγματικά θα ήταν μια μεγάλη επιτυχία... Οι φίλοι μου οι Λουδδίτες αρχικά τα είχαν βάλει με τα μηχανήματα στις κλωστουφαντουργίες, αλλά τη σήμερον ημέρα θα είχαν τόσα να διαλέξουν, δεν θα ήξεραν από που να αρχίσουν!

Η θάλασσα θα γέμιζε ιστιοφόρα. Και δεν θα τη βρωμίζαμε άλλο με λύμματα και πετρέλαια.

Κάπως έτσι, όπως τη Λουδδιτική μου φαντασίωση, φαντασιώνομαι και την αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας... αλλά μια αναδιάρθρωση συντονισμένη από τον λαό. Όπου πχ απευθυνόμαστε στους "δανειστές" μας και τους λέμε "πάρτε αυτά τα ΠΕΝΤΕ και άλλα ΠΕΝΤΕ και ξωφλήσαμε..." Όπου αναδιαρθρώνουμε τις περιουσίες των ολίγων και της Εκκλησίας και τις μοιράζουμε στους μη έχοντες. Όπου αναδιαρθρώνουμε τα χρέη στις τράπεζες ως εξής: Τα σβήνουμε. Τα καίμε. Game over.

Δείτε και το blog της εξαιρετικής κυρίας theorema όπου εκφράζει κι αυτή τη δυσφορία της για την κατάσταση...

Προς το παρόν σας καληνυχτώ...

Heaven or hell?

2011-03-11T01:34:00.000+02:00

Υπάρχει μια ιστορία που διάβασα κάποτε η οποία "παίζει" με μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Στην ιστορία αυτή, ήρωας είναι ένας πεθαμένος. Ο ήρωας μας, εν ζωή υπήρξε, ένας περιπετειώδης τύπος, γυναικάς, δεν άνοιξε βιβλίο ποτέ του, κάπνιζε, έπινε, έπαιζε και ήταν ψιλοαπατεώνας. Στη μετα θάνατο ζωή, βρίσκεται σε ένα δωμάτιο, ένα μικρό σαλονάκι με μια άνετη πολυθρόνα, τσάι στο τραπέζι και μια βιβλιοθήκη γεμάτη reader's digest...για την αιωνιότητα! Η ιδέα είναι ότι ο παράδεισος του ενός μπορεί να είναι η κόλαση του άλλου...

Διαβάζοντας στο blog barefoot mind σκεφτόμουν για την ωριμότητα. Και πως ίσως για κάθε άνθρωπο ωριμότητα είναι κάτι διαφορετικό, όπως ο παράδεισος και η κόλαση. Για κάποιον ας πούμε που είναι ανεύθυνος, δεν σκέφτεται τους άλλους, η ζει εις βάρος άλλων, ωριμότητα θα ήταν να σοβαρευτεί και να αποκτήσει αίσθηση ευθύνης, συνείδηση και να μην επιβαρύνει τους άλλους. Από την άλλη όμως αν κάποιος είναι υπερβολικά σοβαρός και δεν αφήνει χώρο στη ζωή του για τρέλα, γέλιο, διασκέδαση και χαρά, ωριμότητα θα ήταν να βάλει ένα χαζό καπέλο, να πιει και δυο ποτηράκια παραπάνω και να αφήσει τον εαυτό του λίγο ελεύθερο να χαρεί...

Στο φινάλε νομίζω αυτό που λέω είναι ότι το "παν μέτρον άριστον". Και ωριμότητα είναι να το συνειδητοποιείς και να το κάνεις βίωμα της ζωής σου. Να πράττεις ανάλογα. Να ξέρεις πότε πρέπει να είσαι σοβαρός και πότε όχι, και να προχωράς ανάλογα.

Παράδεισος είναι εκεί που:

1. Οι αστυνομικοί είναι Άγγλοι.
2. Οι μάγειρες είναι Γάλλοι.
3. Οι μηχανικοί είναι Γερμανοί.
4. Οι εραστές είναι Έλληνες.
5. Οργανωτές είναι οι Ελβετοί.

Κόλαση είναι εκεί που:

1. Οι μάγειρες είναι Άγγλοι.
2. Οι μηχανικοί είναι Γάλλοι.
3. Οι εραστές είναι Ελβετοί.
4. Οι αστυνομικοί είναι Γερμανοί.
5. Οργανωτές είναι Έλληνες.

Άσχετα? τίποτα δεν είναι άσχετο... !!χαχαχα!!!

Πείτε όμως ο δικός σας παράδεισος ποιός θα ήταν? και ποια η κόλαση? και θα σας πω κι εγώ....

Wasted...

2011-02-28T23:14:00.001+02:00

Όποιος έχει δει drug movies η γνωριζει λίγο από τις εκφράσεις της drug culture, θα ξέρει την έκφραση "wasted". Η λέξη καθεαυτού σημαίνει "σπατάλη". Σε σχέση με τα drugs σημαίνει τελείως μαστουρωμένος, wasted, χωρίς επαφή με το περιβάλλον... σπαταλημένος?

θυμάμαι στα νιάτα μου να ακούω από κάποιους πως τα drugs ήταν αυτά που διέλυσαν κάθε ελπίδα να ξεκινήσει κάποια επανάσταση από τα τότε κινήματα (flower power κλπ.) Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία συνομωσίας, η εξουσία η ίδια, επέτρεπε την ελεγχόμενη ροή ναρκωτικών στον πλυθησμό, κρατώντας έτσι μια πλειοψηφία από πιθανούς επαναστάτες μαστουρωμένους στα σπίτια τους... και όχι στους δρόμους όπου θα μπορούσαν να κάνουν ζημιά!

Fast Forward στο σήμερα, όχι πως τα ναρκωτικα αποτελούν μικρότερο πρόβλημα, αν μη τι άλλο είναι και χειρότερα... Αλλά υπάρχουν κι άλλα.

Χτες το βράδυ βγήκα με κάτι φίλους. Ήπιαμε τις μπυρίτσες μας και κάναμε κουβεντούλα, καθόλα εποικοδομητική, ευχάριστη. Πιάσμαε βέβαια και τα ανησυχητικά νέα από την Λιβύη και άλλα διεθνή θέματα...
Κάποια στιγμή ήρθαν στην παρέα μας δυο νεαρά παιδιά 18 και 20 χρονών. Η κουβέντα συνεχίστηκε πιο light, ώσπου οι δύο (μεγαλύτεροι) φίλοι μου έφυγαν. Μην έχοντας κάτι άλλο να κάνω άρχισα να ακούω την κουβέντα των δυο νεαρών. Δεν μιλούσαν για τίποτε άλλο, εκτός από τα online παιχνίδια με τα οποία ασχολούνται ανελλιπώς... Στεναχωρήθηκα. Και σκέφτηκα μια ακόμη χρήση για τη λέξη wasted... Γιατί πραγματικά όλα αυτά τα υπέροχα, νεανικά, έξυπνα, δυνατά μυαλά είναι wasted. Wasted resources.

Ο κόσμος γύρω τους αλλάζει ραγδαία. Οι επαναστάσεις στίς χώρες της Αφρικής διαδέχονται η μια την άλλη. Δικτάτορες πέφτουν, στη χώρα μας η κρίση βαθαίνει, όλοι αναγκαζόμαστε να αναθεωρήσουμε τον μέχρι τώρα τρόπο ζωής μας. Προβλήματα υπάρχουν πολλά, αλλά και από την άλλη υπάρχει μια μυρωδιά αλλαγής στον αέρα... Και όλα αυτά τα νέα παιδιά τι κάνουν? Ασχολούνται με παιχνίδια όπως το World of Warcraft, Guild Wars, Lineage και άλλα πολλά. Χαρακτηριστικά τον Οκτώβριο του 2010, το World of Warcraft είχε 12 εκατομμύρια suscribers. Πολλά από αυτά τα παιδιά περνούν κυριολεκτικά ώρες online παίζοντας αυτά τα παιχνίδια... Χαρακτηριστικό είναι άλλωστε και το γεγονός πως υπάρχουν και σχετικές διαφημίσεις από το saferinternet.gr δείτε μερικές από αυτές:

Θα είμαι ειλικρινής, παιχνίδια στο web παίζω κι εγώ, πότε-πότε... αλλά όχι συχνά και όχι για πολλή ώρα. Συνήθως είναι κάτι απλό που ξεκουράζει το μυαλό, η virtual sailing που έχω κι ένα κόλλημα...χαχα αλλά όχι και με τις ώρες!!!

Πως αντιμετωπίζεται όμως κάτι τέτοιο? Τα παιδιά μας γίνονται όλοένα λιγότερο κοινωνκοποιημένα και εξωστρεφή. Ας τους δώσουμε εμείς το καλό παράδειγμα. Ας βγούμε κι εμείς περισσότερο από τα σπίτια μας κι ας δημιουργήσουμε ξανά αυτό τον κοινωνικό ιστό που τόσο έχει φθαρεί.

Υπάρχει ανάγκη για συνοχή... για να έχουμε λιγότερα wasted μυαλά και resources...

Επιλογές...

2011-01-24T23:31:00.000+02:00

Η ανάρτηση μου αυτή είναι κατά ένα μέρος συνέχεια αυτής. Οφείλω τη συνέχεια αυτή σε έναν φίλο, που κάτι με ρώτησε σχολιάζοντας...

Που είχα μείνει? ... είχα μείνει σε κάποια σχόλια σχετικά με την ελληνική πολιτική πραγματικότητα και το πως οι πλούσιοι συνεχίζουν να πλουτίζουν και οι φτωχοί να φτωχαίνουν...

Μάλιστα έτυχε να ακούσω και ένα πολύ σχετικό θέμα στο ραδιόφωνο τις προάλλες. Μιλούσαν για το Παγκόσμιο Τείχος.

Κλικάρετε το λινκ για την φουλ ιστορία, αλλά η παράγραφος που έπιασε την προσοχή μου είναι η εξής:

"Το 1971, εντός του Τείχους αυτού ζούσε το 28% της ανθρωπότητας στο οποίο αντιστοιχούσε το 59% του παγκόσμιου εισοδήματος. Σήμερα, στην ίδια μεριά του Τείχους, την «δική» μας, ζει μόνο το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού. Όμως, αυτό το 15% της ανθρωπότητας μοιραζόμαστε το 74% του εισοδήματος του πλανήτη. Το υπόλοιπο 85% των ανθρώπων ζει με το 16% του παγκόσμιου εισοδήματος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι «εντός των τειχών» εξαπολύουμε εναντίον των «εκτός των τειχών» τον ένα πόλεμο μετά τον άλλον, άμεσα (Ιράκ, Αφγανιστάν) ή έμμεσα (Κονγκό, Σιέρρα Λεόνε), με αποτέλεσμα εκατομμύρια άνθρωποι να αναγκάζονται να μεταναστεύσουν για να επιβιώσουν."

Αυτά και άλλα παρόμοια (και αισχρά...) ακούμε κάθε μέρα. Ειδικά όλοι όσοι ασχολούμαστε με το διαδίκτυο, το blogging, ψιλοαριστερίζουμε η τέλος πάντων έχουμε ανοιχτό μυαλό, έχουμε μαζέψει ήδη τεράστιο αρχείο από τέτοιες συνομωσιολογίες, αποκαλύψεις και λυπηρές ιστορίες σχετικά με τις αδικίες που παίζονται είτε στην πλάτη μας είτε, συχνότερα, στις πλάτες αυτών που είναι πιο αδύναμοι κι ευάλωτοι ακόμη κι από μας...

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, πριν χρόνια να κλαίω βλέποντας τα παιδιά της Σερβίας να βομαβαρδίζονται, να μένουν ορφανά, ακρωτηριασμένα, νεκρά. Εκείνη την εποχή ένας φίλος μου, έκανε βόλτες τους πιλότους των μαχητικών στο Ιόνιο, με το σκάφος του. Ήταν, βλέπετε, η δουλειά του. Δεν τον έκρινα. Το συζητήσαμε όμως και με παρότρυνε να μην επηρρεάζομαι τόσο από κάτι που δεν μπορώ να αλλάξω. Μέχρι και το κάρμα μου προέβαλλε ως "δυτικός βουδιστής" . Πίστευε πως ήταν το "κάρμα" των παιδιών αυτών να πεθάνουν έτσι... Αν και σέβομαι τον βουδισμό αρκετά, εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε απλά σαν μια φτηνή και βολική δικαιολογία...

Ο κάθε άνθρωπος βλέπει τα πράγματα από τη σκοπιά του. Όλοι μας, άλλος πολύ και άλλος λίγος έχουμε "παίξει" το "Παιχνίδι". Άλλος πολύ κι άλλος λίγο. Οι περισσότεροι συνεχίζουμε να το παίζουμε καθημερινά. Που θέλω να καταλήξω? Χμμμ..

Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που ψοφάνε για συνομωσίες. Άλλοι που ψοφάνε για clubbing και γκόμενες, αλλοι για γρήγορα αυτοκίνητα, για ρούχα, για εφέ.΄Αλλοι πάλι ψοφάνε για καναπέ και chat η για απλή, ήρεμη οικογενειακή ζωή. Κι άλλοι ψοφάνε για επανάσταση....

Πρόσφατα "έμπλεξα" (με την καλύτερη δυνατή έννοια) με μια ομάδα αστικών ακτιβιστών, τους Kantounistas. Αντίστοιχες ομάδες έχουν ξεπεταχτεί σε όλη την Ελλάδα. Διαβάζοντας σε διάφορα blog, έχω προσέξει πως υπάρχει ένας σνομπισμός από τον χώρο των πιο ακραίων επαναστατών προς αυτή τη μορφή ήπιας "επανάστασης". Η ομάδα μας, όπως όλες, έχει επιλέξει κατά βάση να είναι ακομμάτιστη. Και να δρα για να φέρει στο "φως" μια εναλλακτική αλλά πολύ γνωστή πρόταση. Ότι αν θες να αλλάξεις κάτι, ξεκίνα πρώτος εσύ. Και όσοι είναι θα ακολουθήσουν. Πολλοί από μας το έχουν κάνει σε μεγαλύτερο η μικρότερο βαθμό στη ζωή τους. Και κάποιοι μετά από χρόνια προσπάθειας μπορεί και να έχασαν το κουράγιο τους.Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι δύσκολο να χάσεις το κουράγιο σου εδώ. Δεν χρειάζεται να δώσω εξηγήσεις για αυτό , ξέρετε τι παίζετε, τι αντιμετωπίζουμε καθημερινά στη ζωή μας στο Ελλαδιστάν.

Και εγώ όλα αυτά τα χρόνια, μπορεί να μην έπεσα στον πάτο, αλλά υπήρξα αδρανής. Άφησα να συμβαίνουν πράγματα γύρω μου και δεν προσπάθησα να τα αλλάξω. Το γεγονός όμως ότι βρήκα, σε ανύποπτο χρόνο κάποια (αρκετά) άλλα άτομα τα οποία αισθάνονται παρόμοια με μένα, μοιράζονται τις ανησυχίες μου κι εγώ τις δικές τους, μου δίνει κουράγιο. Μου δίνει θάρρος να ξεκινήσω έστω και τώρα την δική μου επανάσταση...

Αν ξαφνικά ξεσπούσε μια πραγματική επανάσταση τι θα κάνατε? Τι θα κάναμε? Κάποιοι από μας έχουμε παιδιά, οι περισσότεροι δουλειές, υποχρεώσεις, δάνεια, πιστωτικές κάρτες, γονείς, αυτοκίνητα, σπίτια, περιουσία. Τι θα κάναμε? Αλήθεια τώρα. Είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε? Οι περισσότεροι όχι. Αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο μπορούμε να κατηγορηθούμε όμως. Οι πιο ψυλλιασμένοι μπορεί να νομίζουν ότι είναι προετοιμασμένοι, οι περισσότεροι όμως, καθημερινοί άνθρωποι, απλά δεν θέλουν να το σκέφτονται. Μπορούμε να τους κατηγορήσουμε? Όχι. Γιατί απλά δεν φταίνε αυτοί. Η κοινωνία μας είναι πολύ περίπλοκη για να μπορέσουμε έτσι, άσπρο-μαύρο, να τραβήξουμε μια γραμμμή και να πούμε εσύ μέσα ,εσύ έξω.

Γιαυτό ας καλωσορίσουμε αυτή την μικρή επανάσταση που ακούει στο όνομα αστικός ακτιβισμός. Είναι σαφώς καλύτερο από το να καθόμαστε μπροστά σε μια τηλεόραση, αποβλακωμένοι βλέποντας "παρατράγουδα" η big brother και περιμένοντας ποτέ θα έρθει η σειρά μας να πάμε κι εμείς... Η να κρατάμε λάβαρο μια επανάσταση που υπάρχει μόνο στο μυαλό μας...

Οι αφελείς (?) πολιτικές μου αναζητήσεις...

2011-01-16T01:42:00.000+02:00

Πάνε κατι χρόνια τώρα από όταν ήμουν στη Β' Λυκείου. Ήταν κάπου γύρω στο 1984. Το σπίτι μας δεν ήταν ένα ιδιαίτερο πολιτικοποιημένο σπίτι. Ο πατέρας μου φιλικά προσκείμενος στον χώρο του Κέντρου, στις διάφορες εκφάνσεις του, αλλά ποτέ οργανωμένος η φανατικός υποστηρικτής κάποιου. Η μάνα μου πάλι, αγγλίδα, ψιλοφιλοβασιλικιά, to coin an expression, με αυτόν τον συντηρητικό μεν αλλά ουσιαστικά παραδοσιακό δε, εγγλέζικο τρόπο... που το κάνει να φαίνεται τόσο φυσικό!

Μερικά χρόνια πριν είχα μυηθεί στους δρόμους της rock μουσικής. Ένας ψηλός, πορωμένος ροκάς γείτονας μας, μαζί με τα γερμανικά ιδιαίτερα που μου παρέδιδε, μου έμαθε και για τους Queen, τους Pink Floyd, τον Syd Barrett και ένα σωρό άλλους. Ένας υπέροχος κόσμος γεμάτος διαφορετική μουσική, γεμάτος νόημα (σαν μισός Άγγλος καταλάβαινα τους στίχους...) ανοιγόταν μπροστά μου. Μέσα σε όλα αυτά υπήρχαν και κάποια πολιτικοκοινωνικά μηνύματα. Το Woodstock, η προσπάθεια για ειρήνη, ο πόλεμος στο Βιετνάμ (ας είχε τελειώσει) και άλλα πολλά ήταν θέματα που μας απασχολούσαν. Φτάνοντας στη Β' Λυκείου, μέσω μιας καινούριας γνωριμίας έμελλε να μάθω και κάποια πράγματα τα οποία ως τότε αγνοούσα. Στην Αθήνα λέει, γινόταν καταλήψεις, όπως πχ αυτή της Βαλτετσίου, οι μπάτσοι μάζευαν κόσμο για εξακριβώσεις, έπεφτε ξύλο, βασανιστήρια κλπ. Υποτίθεται μετρούσαμε ήδη 3 χρόνια από την "αλλαγή" το 1981. Υποτίθεται ότι μετρούσαμε ήδη 10 χρόνια από το τέλος της χούντας! Και όμως...παραμύθια!

Τέλος πάντων μετά από "ενημέρωση" και μπόλικο διάβασμα (Κροπότκιν, Μπακούνιν κλπ) αποφάσισα πως με εξέφραζε η ιδέα να γίνω αναρχικός.

Την απόφαση μου ακολούθησε η σχετική άρνηση κουρέματος των μαλλιών, τα ξεβάμμενα και ζωγραφισμένα τζην, δερματινα βραχιολάκια και το ανάλογο βαρύ και στοχαστικό περπάτημα...

Δυστυχώς η ευτυχώς, η ζωή του αναρχικού στην Κέρκυρα, τουλάχιστον τότε, δεν είχε τίποτα το διαφορετικό από τη ζωή όλων των άλλων. Η ζωή στο νησί κυλούσε νωχελικά, χωρίς διαδηλώσεις, χωρίς καταλήψεις, χωρίς ευκαιρίες για αναρχική έκφραση...

Την βαρεμάρα αυτή ήρθε να σπάσει μια συζήτηση στο σπίτι μου, κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού φαγητού. Δεν θυμάμαι ακριβώς πως ήρθε η κουβέντα, αλλά μπορεί να ήταν και τίποτε εκλογές κοντά, κι έλεγε ο πατέρας μου τις σκέψεις του σχετικά, οπότε γυρνάει και με ρωτάει, "εσύ τι σκέφτεσαι πολιτικά Πήτερ?" Οπότε εγώ πετάω το φοβερό:

"Εγώ είμαι αναρχικός!"

Υπάρχει μια πολύ ωραία αγγλική λέξη που εκφράζει το πως το είπα, και είναι η λέξη blurted...

Κλάμα η μάνα μου, σοκ ο πατέρας μου, γέλια η αδερφή μου...

Είδα κι έπαθα να εξηγήσω στη μητέρα μου πως αναρχικός δεν είναι αυτός που πετάει βόμβες μολότωφ και κατεβάζει βιτρίνες, αυτοί, τις έλεγα, είναι "αναρχούμενοι" και όχι αναρχικοί! Δεν χαμπάριαζε. Στην Αγγλία δεν υπάρχουν τέτοιες λεπτές διαφοροποιήσεις. Anarchist! Το είπαν και οι Sex Pistols, κάνει ομοιοκαταληξία και με το antichrist, πάει τελείωσες, σε σταμπάρανε.. Μην ξεχνάμε ότι αυτός του οποίου το μοίωμα καίνε στις 5 Νοέμβρη αναρχικός ήτανε...

Ευτυχώς οι σχέσεις μου με τη μάνα μου ήταν τέτοιες ώστε να υπάρξει σύντομα κάποια εκεχειρία...

Για καλή μου τύχη εκείνη την εποχή προβαλλόταν μια εκπομπή το "Παρασκήνιο" και είχε για πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση, συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη. Ο Καστοριάδης ήταν μεγάλος στοχαστής και φιλόσοφος και ήρωας του ελληνικού αυτόνομου χώρου. Την εκπομπή εγώ δεν την είδα. Την είδε όμως η μάνα μου! Και όταν γύρισα σπίτι εκείνη τη μέρα με ρώτησε αν ήξερα κάποιον Κορνήλιο Καστοριάδη. "Ναι" της λέω, και τι μου λέει?

"Άμα είσαι αναρχικός σαν κι αυτόν, τότε εντάξει, συμφωνώ κι εγώ!"

Η σχετική εκπομπή του Παρασκήνιου για όσουν ενδιαφέρονται να τη δουν.

Στην κατάληψη της Βαλτετσίου κυκλοφορούσε και ο Νικόλας Άσιμος. Κάποιες σχετικές φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ.

Επιγραμματικά και προς ενημέρωση των μικρότερων θα ήθελα να πω τα εξής:

Με το τέλος της χούντας δεν άλλαξαν ουσιαστικά πολλά. Απλά το δικτατορικό καθεστώς, το οποίο αντιμετώπιζε μείζον θέμα αξιοπιστίας και αποδοχής "άλλαξε" και ενδύθηκε πολιτικήν ενδυμασίαν. Ο Καραμανλής ήταν μια μαριονέτα κοινής αποδοχής και με καλή εικόνα στο λαό. Ο Αβέρωφ, ο Μητσοτάκης και πλήθος άλλων πολιτικών του χώρου, υπήρξαν όλοι παρασκηνιακά και μη συνεργάτες της χούντας. Μην κοροιδευόμαστε λοιπόν. Δεν είχε αλλάξει τίποτε ουσιαστικά. Οι μπάτσοι ήταν οι ίδιοι, τις ίδιες τακτικές εκφοβισμού ακολουθούσαν... Το ξέρετε πως ακόμη και μετά το 1981 έκαναν φάλαγγα? (Βασανιστήριο με χτυπήματα στα πόδια) Επί ΠΑΣΟΚ!

30 χρόνια μετά από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Ένα όμως σίγουρα δεν έχει αλλάξει... οι πλούσιοι ως συνήθως κυβερνάνε τους φτωχούς! And the poor keep getting poorer...

αντε γειά.....

I'm in the mood...for some of your bicycle...!

2011-01-06T17:44:00.000+02:00

Την πρώτη φορά απλά πίστεψα ότι ήταν σύμπτωση. Είχα μόλις αγοράσει την πρώτη μου μοτοσυκλέτα. Μια μαύρη BMW R25/3 του 1952. την πήρα από έναν φίλο, που έμελλε να γίνει και κουμπάρος μου. Ήταν κάπου γύρω στο '91 η '92 αν θυμάμαι καλά. Η Μπέμπα ήταν μεγαλύτερη μου, αλλά δεν είναι κακό η πρώτη σου να είναι μεγαλύτερη... Τις επόμενες μέρες κι εβδομάδες αφού την απέκτησα, έβλεπα ξαφνικά όλο και περισσότερες σαν κι αυτήν στον δρόμο...
Αργότερα το '95, απέκτησα το πρώτο μου αυτοκίνητο. Έναν κόκκινο Σκαραβαίο με ασπρες ζάντες και φαρδιά λάστιχα. Όταν τον πρωτοείδα να φτάνει στο ραντεβού που είχαμε για να τον δω, η καρδιά μου σκίρτησε. Ήξερα πως έπρεπε να βρεθώ πίσω από αυτό το τιμόνι και γρήγορα... Ο Λευτεράκης (τον βγάλαμε έτσι γιατί μας χάρισε την ελευθερία μας...) δεν ήταν απλά ένα αυτοκίνητο. Είχε χαρακτήρα! Χρόνια αργότερα που θα αγόραζα άλλο, πιο πρακτικό αμάξι, και σκεφτόμουν να τον πουλήσω, άλλαζα γνώμη κάθε φορά που έπιανα το τιμόνι του στα χέρια μου... Αλλά ξεφεύγω από το θέμα. Τις επόμενες μέρες, αφού τον απέκτησα, άρχισα να βλέπω παντού Σκαραβαίους...
Το μοτίβο αυτό συνεχίστηκε. Πήρα ένα Fiat Panda, αυξήθηκαν τα Fiat Panda που έβλεπα στο δρόμο. Πήρα ένα Suzuki V-Strom, παντού έβλεπα V-Strom μετά... Με το Renault Kangoo to ίδιο. Παρόλ αυτά δεν μπορούσα να δω αυτό που τόσο ξεκάθαρα ήταν μπροστά στη μάτια μου. Θα μου έπαιρνε μερικά χρόνια ακόμα...
Η επόμενη μοτοσυκλετιστική μου αγορά, ήταν ένα λάθος. Ίσως να το αποδεικνύει και το γεγονός πως παρόλο που αγόρασα αυτό το υπέροχο ,μπλέ ελεκτρίκ, αεροδυναμικό, δημιούργημα της αγγλικής μοτοβιομηχανίας που ακούει στο όνομα Sprin ST1050 (ναι 1050 κυβικά...) στους 9 μήνες που το καβαλλούσα δεν είδα ποτέ άλλο όμοιο... Μόλις κατάλαβα ότι δεν ήταν για μένα την έδωσα. Την ίδια μέρα αγόρασα ένα traveller της Ideal. Ποδήλατο. Πάει καιρός από τότε. Στην αρχή δεν το κυκλοφορούσα πολύ, αλλά τον τελευταίο χρόνο πολύ περισσότερο. Και βλέπω αυτό που έβλεπα παλιά. Ξαφνικά βλέπω παντού ποδήλατα! Κάθε μέρα και περισσότερα. Προχτές εκεί που πήγαινα μου ήρθε κατακούτελα η λύση! Αφού σταμάτησα σε ένα παγκάκι ,εκεί απέναντι από το ταχυδρομείο και τη σημείωσα να μην την ξεχάσω...

Η λύση είναι απλή. Αν θέλουμε να γεμίσει ο κόσμος από αυτά που μας αρέσουν,είναι απλό,θα τα κάνουμε εμείς και θα γίνει!

Εγώ πάντως από δω και στο εξής, θα κάνω ακόμη περισσότερο ποδήλατο, θα χαμογελάω περισσότερο, θα σηκωθώ από την καρέκλα μου περισσότερο και αν όλα πάνε όπως υπολογίζω, σύντομα θα κάνετε το ίδιο κι εσείς...

Ανησυχητικά γεγονότα συμβαίνουν στην Κέρκυρα...

2010-12-19T20:06:00.000+02:00

Σήμερα το πρωί (12 η ώρα δηλαδή, αυτό είναι το πρωί για τον Κερκυραίο, ειδικά τις Κυριακές..χαχα!!) εθεάθη στην κεντρική πλατεία της Κέρκυρας, ονόματι Σαρόκο, μια μικρή, πλην δραστήρια ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι μέσα σε μια ωρίτσα και 20 λεπτά, μάζεψαν σχεδόν όλα τα σκουπίδια τα οποία βρίσκοταν απλωμένα παντού στην πλατεία.

Εξοπλισμένοι με σακκούλες, σκούπες, ένα φτυάρι και λίγη (όχι πολλή...) καλή θέληση, κατάφεραν να συνεφέρουν λίγο ένα χώρο, από τον οποίον περνά ο περισσότερος κόσμος που επισκέπτεται το εμπορικό κέντρο της πόλης. Είχε λίγο κόσμο το πρωί, μια και τα μαγαζιά ήταν ανοιχτά, τηρώντας το εορταστικό ωράριο... Οι περαστικοί έριξαν μερικές κλεφτιές ματιές αλλά κανείς δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία.

Κάποια στιγμή σηκώθηκε κι ένας μετανάστης από το παγκάκι, ήρθε κοντά στις σακκούλες κι έριξε στα κλεφτά ένα σκουπιδάκι μέσα, καλημερίζοντας την κοπέλα που σκούπιζε τα φύλλα δίπλα.

Μάζεψαν τις σακκούλες τους μια μεγάλη στοίβα στη μέση της πλατείας κι έβγαλαν μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες. Μετά τις φόρτωσαν σε ένα αυτοκίνητο κι ένα τρέιλερ και τις πήραν στον ΧΥΤΑ Τεμπλονίου.

Εκεί είχαν την ευκαιρία να δουν το αποτέλεσμα της έλευσης του ανθρώπου επάνω στη γη, σε όλο του το μεγαλείο... αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα, πολύ μεγάλη! Μεγάλη όσο τα βουνά από σκουπίδια στον ΧΥΤΑ...

Ποιοί ήταν αυτοί οι άνθρωποι?

Δεν έχει σημασία. Αρκεί να πούμε πως είναι άνθρωποι σαν κι εσάς. Απλοί άνθρωποι που καπνίζουν η όχι, που έχουν παιδιά η δεν έχουν, που καβαλάνε ποδήλατο (άλλος πολύ κι άλλος λιγότερο...) που μπορεί να έχουν πετάξει και κανένα σκουπίδι κάτου στη ζωή τους (αλλά μπορεί και όχι...δεν ξέρω σίγουρα!) Απλοί άνθρωποι, όχι τέλειοι, αλλά όμορφοι. Απλοί άνθρωποι που τους ενώνει ένα πράγμα. Ότι βαρέθηκαν να είναι μέρος του προβλήματος και προτιμούν να γίνουν μέρος της λύσης.

Μπορείς κι εσύ να γίνεις ένα από αυτούς. Το μόνο που απαιτείται είναι να χαμογελάς!

Zap!

2010-11-28T01:51:00.000+02:00

Μες την τσέπη μου έχω ένα gadget. Είναι σαν τηλεκοντρόλ. Είναι μαύρο κι έχει μόνο ένα κουμπί. Το gadget μου αυτό σκοτώνει κινητά. Τα σκοτώνει και τα μεταμορφώνει σε κάτι άλλο.

Της κυρίας που οδηγάει το αυτοκίνητο που μόλις πέρασε, το σκότωσε και το μεταμόρφωσε σε κόλλα. Να μη βγάζει τα χέρια της από το τιμόνι...
Το ίδιο και του φορτηγατζή που μόλις και μετά βίας απέφυγε το λεωφορείο.
Όταν τα κινητά που σημαδεύω τα κρατούν τα παιδιά, τα μεταμορφώνει σε γλυφιτζούρια, κι άμα είναι καλοκαίρι παγωτά.

Το κινητό που χρησιμοποιεί ο Β. για να ανταλάσσει μυνήματα με την γκομενίτσα κρυφά από τη Μ. το σκότωσε και το μεταμόρφωσε σε ένα μπουκέτο λουλούδια. Να της το δώσει να χαρεί κι αυτή. Να θυμηθεί κι αυτός πως ήταν να την αγαπάει και να τον αγαπάει κι εκείνη.

Στις συναυλίες το διασκεδάζω πολύ. Όσοι στέλνουν μυνήματα αντί να ΑΚΟΥΝ και να ΒΛΕΠΟΥΝ, τα σκοτώνει και τα μεταμορφώνει σε χαρτί και μολύβια. Κι όσοι βλέπουν τη συναυλία μέσα από την οθόνη του κινητού τους, τα σκοτώνει και τα μεταμορφώνει σε εκείνα τα μικρά κυάλια που είχαν παλιά στην όπερα για να βλέπουν αυτoί που κάθονταν στα θεωρεία! Να δεις για πόσο τα βάζουν στην τσέπη τους και δεν τα ξαναβγάζουν.

Προχτές είδα κι ένα φίλο που πήγαινε με τη μηχανή και μιλούσε στο κινητό. Το δικό του το σκότωσε και το μεταμόρφωσε σε κράνος. Μην πέσει και χτυπήσει. Και πως θα ξαναφιλήσει την κορούλα του αν πέσει και πάθει τίποτα...

Τα μισώ τα κινητά. Έχουν καταλάβει τη ζωή μας. Δεν φτάνει που χτυπούν σε κάθε στιγμή, ούτε στην τουαλέτα δεν μπορείς να ησυχάσεις. Σε βρίσκουν όλοι παντού. Δεν μπορείς να έχεις μια στιγμή ηρεμίας. Και σου δημιουργούν προβλήματα με κάθε τρόπο. Στη σχέση σου, είτε σαν όργανο κρυφής επικοινωνίας η σαν στόχος για τις χειρότερες ζήλιες. Όταν χαλάνε. Όταν ψήνεσαι πως πρέπει να πάρεις καινούριο. Όταν σου προσφέρουν επιδότηση συσκευής και μπαίνεις στο τριπ της επιλογής. Με κάμερα η χωρίς, με ίντερνετ η όχι. Mp3 player, radio μόνο σουβλάκια δεν ψήνουν κι αυτό επειδή δεν θα χώραγαν μέσα.

Η ζωή μου ήταν καλύτερη χωρίς κινητό.
Όπως ήταν καλύτερη χωρίς τσιγάρο.

Κι όμως και τα δύο μου τα χώνουν στα μούτρα από παντού.

Βαρέθηκα.