Προ(φ)υλακισμοί βουλευτών...

Λοιπόν λένε ότι η Κέρκυρα και οι αγανακτισμένοι της έδειξαν το δρόμο στο θέμα των προπηλακισμών των βουλευτών. Η γνωστή (πια) ιστορία με τους βουλευτές, το εστιατόριο του ομίλου και το καίκι...

Ήμουν εκεί. δεν μπορώ να το αρνηθώ, υπάρχει και το σχετικό βίντεο. Με την ντουντούκα στο χέρι δίνω κάποια συνθήματα. Δεν αισθάνομαι καμιά ανάγκη να δικαιολογηθώ. (αλλά κ.Πρωθυπουργέ, σας διαβεβαιώ, δεν είμαι, ούτε υπήρξα ποτέ, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ...) Η κίνηση μας τότε ήταν καθαρά αυθόρμητη. Έχω ακούσει διάφορα σχόλια εν τω μεταξύ, ως εξής:

Σχόλιο 1:
"Καλά κάνατε και τους ρίξατε πέτρες, κρίμα που δεν πετύχατε κανέναν..." "Μα δεν ρίξαμε!!" "Α, κρίμα, έπερεπε να είχατε ρίξει...."
Σχόλιο 2
"Συγχαρητήρια, αλλά..."  "Ξέρεις δεν ρίξαμε πέτρες..."  " Αμ το'λεγα εγώ αποκλείεται ο Πέτρος να είχε σχέση με κάτι τέτοιο!!"
Σχόλιο 3
"Θέλω να σου σφίξω το χέρι, καλά τους κάνατε..."

Τέλος πάντων για να κλείσω το θέμα αυτό και να πάω στο προκείμενο, πέτρες δεν ρίχτηκαν. Κάποιος έριξε ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι κάποια στιγμή, και μπορεί να γλίστρησε κάνα χαλικάκι από όσους ανέβηκαν στα τείχη για να βλέπουν καλύτερα... Μίλησα όμως με φίλους που ήταν κάτω στον όμιλο για φαγητό και μου είπαν ότι δεν είδαν πέτρα να πέφτει... Ο κ. Βρεττός και οι όμοιοι του φρόντισαν βέβαια να δημιουργήσουν τις χειρότερες εντυπώσεις... Από την άλλη πρέπει να πω ότι νιώσαμε πολύ ωραία όταν μάθαμε για το καίκι και ακόμη καλύτερα όταν είχαμε την ευκαιρία να τραγουδήσουμε εκείνο το αγαπημένο τραγούδι των εκδρομών, από τα σχολικά μας χρόνια, με ανανεωμένο μπρίο... "Ήταν ένα μικρό καράβι, ήταν ένα μικρό καράβι..."

Τις τελευταίες μέρες βέβαια έχουν αυξηθεί οι περιπτώσεις "ενοχλήσεων" και "προπηλακισμών" βουλευτών...

Και βέβαια αρχίζουν και σφίγγουν οι κώλοι...
Μάθαμε κι εμείς λοιπόν ότι η αξιότιμη βουλευτής μας κ. Γκερέκου, διοργάνωνε Φεστιβάλ Τεχνών 4ήμερο και σκεφτήκαμε, σαν γνήσιοι αγανακτισμένοι "μήπως να κάναμε μια έξυπνη δράση?" Ευκαιρία είναι. Ε λοιπόν δεν χρειάστηκε. Μαθαίνω σήμερα ότι έχουν γίνει ήδη ρεζίλι από μόνοι τους...

Προχτές, στην παρουσίαση του φεστιβάλ η κ. Γκερέκου, έκανε την εξής δήλωση: "Πέρα από αυτό, έχει δημιουργηθεί ένα συνολικά έντονο αρνητικό κλίμα, με τα καθημερινά περιστατικά και τις πράξεις βίας κατά προσώπων που σχετίζονται με την πολιτική. Για το εξαιρετικά σημαντικό αυτό θέμα, έχω συγκεκριμένη άποψη, την οποία είμαι πρόθυμη να την καταθέσω δημόσια ανά πάσα στιγμή μου ζητηθεί - αλλά θα παρακαλούσα η στιγμή αυτή, να μην είναι τώρα."

Σήμερα πρώτη μέρα του φεστιβάλ, μαθαίνω ότι έγινε έλεγχος στις τσάντες όλων των παρευρισκομένων και υπήρξε και αρκετά μεγάλη, για τα Κερκυραικά δεδομένα, αστυνομική παρουσία.... Επίσης η κ. Γκερέκου μαθαίνω πως κυκλοφορεί με μπράβους... Ωραία εικόνα!!

Φεστιβάλ τεχνών μετά σωματικής έρευνας και πολιτικοί που φοβούνται να κυκλοφορούν στους δρόμους. Δεν ξέρω για σας αλλά μου θυμίζει άλλες εποχές...

Προσωπικά δεν έχω καμία επιθυμώ να ασκήσω οιαδήποτε βία εναντίον οποιουδήποτε, έστω κι αν αυτοί μας ασκούν την δική τους μορφή βίας εδώ και καιρό. Δεν μπορώ να πω όμως ότι δεν χαίρομαι που αρχίζουν να φοβούνται και λιγάκι. Γιατί μέχρι τώρα πολύ "άτρωτοι" την είχαν δει, και "υπεράνω"...

Ελπίζω πάντως τους μπράβους να μην τους πληρώνουμε πάλι εμείς!! Κι οσο για τους προπηλακισμούς δεν με ενδιαφέρουν, προφυλακισμούς θέλω να δω εγώ!!! (των υπευθύνων βουλευτών κλπ.,εννοείται)

Περισσότερες σκέψεις από την πλατεία...

Κοντεύουν 40 μέρες τώρα που τραβιόμαστε στις πλατείες. Και παρόλο που κάποιοι από μας πρόσφατα πήραμε και γεύση από Σύνταγμα, (πράγμα το οποίο μας "ανανέωσε" το κουράγιο και την αγάπη για την πλατεία) απορίες και δυσκολίες ακόμη υπάρχουν πολλές.

Καταρχήν αναρωτιόμουν πως και πότε μεταλλάχτηκαν οι "Αγανακτισμένοι" σε "Άμεση Δημοκρατία τώρα" και κατά πόσο αυτό εκφράζει τους πάντες η όχι. Και θα απαντήσω όσο μπορώ στον εαυτό μου, ελπίζοντας ότι θα συνεισφέρετε και σεις με τις απόψεις σας.

Καταρχήν η "αλλαγή" σε "Άμεση Δημοκρατία Τώρα"  είχε σαφώς να κάνει με το Democracia Real, ya των ισπανών, αλλά νομίζω ότι ήταν και κάτι που βγήκε κάπως από μόνο του. Όταν μαζεύετε τόσος κόσμος είναι φυσικό να βγει μια ανάγκη για οργάνωση, μια ανάγκη για συσπείρωση, κάτι σαν ένστικτα της άγελης (με την καλή έννοια...) Την Άμεση Δημοκρατία όμως δεν την "ασπάζονται" όλοι. Κάποιοι δεν πιστεύουν ότι είναι εφικτή. Κάποιοι απλά δεν πιστεύουν σε αυτή ως λύση. Και κάποιοι, ελπίζω λίγοι, δεν την δέχονται κάν. Συνεχίζουν όμως να έρχονται είτε γιατί κάποιος τους το είπε να το κάνουν, είτε γιατί ελπίζουν ότι κάτι θα βγει αλλά δεν έχουν τα κότσια να αφήσουν το παρελθόν τους.

Αυτοί οι τελευταίοι είναι οι κομματικά ενταγμένοι που δεν επιθυμούν να αποκηρύξουν την κομματική τους ιδιότητα. Και στο κάτω κάτω κανείς δεν μπορεί να τους αναγκάσει το κάνουν. Έχουν κάνει και κάποιους αγώνες... Για τα εξωκοινοβουλευτικα κόμματα ,μπορώ να το διακιολογήσω. Πολύ από αυτούς έχουν χρόνια στους δρόμους, τους χρειάζεται και λίγο κατανόηση. οι κοινοβουλευτικοί όμως?

Τους απευθύνω μόνο την γνώμη μου. Σέβομαι την πίστη σας, τα ιδανικά σας, σέβομαι όσους από σας πράξατε πάντα ΄συμφωνα με αυτά που πιστεύατε. Δεν έχω όμως κανένα σεβασμό για τη βουλή και τους βουλευτές από όπου κι αν προέρχονται. Είναι πεποίθηση μου πως χρόνια τώρα , στη Βουλή, παίζεται ένα θέατρο το οποίο σκοπό έχει μόνο τον αποπροσανατολισμό όλων μας. Οι πράσινοι τα βάζουν με τους γαλάζιους, οι κόκκινοι και με τους δύο, οι κίτρινο κόκκινοι τα δικά τους. Κι όλα αυτά είναι ένα θέατρο, έτσι ώστε να νομίζετε ότι κάποιοι ασχολούνται με το θέμα σας, ότι σας εκπροσωπούν...
Μην μασάτε ρεεεε.....
μόνο στην πλατεία εκπροσωπείστε... γιατί εκεί είσαστε ο εαυτός σας.
Επίσης εδώ και καιρό ακούγονται και παράπονα:
"δεν έχουμε στόχους..."
"δεν έχουμε οργανωθεί καλά"
"δεν έχουμε οργανωθεί καθόλου" (ΣΣ πιο αληθινό αυτό...)
"δεν θα πετύχουμε τίποτα έτσι"
"κάποιοι την έχουν  δει αρχηγοί"
"κάποιοι καπελώνουν το κίνημα"
"είναι όλα οργανωμένα από τον ΣΥΡΙΖΑ" (αυτό το λένε περισσότερο οι εκτός πλατείας...)
κ.ο.κ ο κατάλογος είναι ατελείωτος...


Εγώ έχω να πω τα εξής: Υπάρχει μια έλλειψη επικοινωνίας. Σε τι οφείλετε? ΄Ωρες-ώρες μου θυμίζουμε κάτι γάμους που είναι στα βράχια και πάνε κατά διαόλου. ξέρετε τι εννοώ, την φάση που ο ένας δεν μιλάει στον άλλον, αλλά οι διάλογοι τρέχουν μέσα στα κεφάλια μας και οι αποφάσεις παίρνονται... κάτι σαν το "αει γαμήσου και συ κι ο γρύλος σου..." κάπως έτσι...
Αυτή τη φάση καλά θα κάνουμε να την ξεπεράσουμε και γρήγορα.
Αυτή τη φάση δεν τη χρειαζόμαστε καθόλου. Είμαστε ακόμη πολύ λίγοι για να έχουμε την πολυτέλεια να "χάνουμε" συμμετοχές...
Σε τι οφείλετε η έλλειψη επικινωνίας λοιπόν. Στο ότι δεν μιλάμε, κουτά! Δεν μιλάμε μεταξύ μας αρκετά. Δεν κοιταζόμαστε στα μάτια αρκετά. Θέλω να θυμίσω σε όλους ότι είναι αδύνατο να συμπαθιόμαστε όλοι μεταξύ μας. Πρέπει όμως να θυμόμαστε ότι είμαστε εδώ για κάποιου κοινούς σκοπούς.

Θέλω εδώ και καιρό να σας πω μια μικρή ιστορία, να σας εμπνεύσω λίγο ομόνοια...

Στην πλατεία συναντιούνται συχνά δύο πρώην σύζυγοι. Αυτή έρχεται μαζί με τον νυν, μεταξύ του οποίου και του πρώην ουκ ολίγα θέματα κι εντάσεις είχαν δημιουργηθεί όταν το ζευγάρι χώρισε. Κι όμως τώρα είναι συναγωνιστές στην πλατεία. Και αυτό τα αλλάζει όλα!! Εκεί που κάποτε ήταν ανταγωνιστές τώρα βλέπουν ότι απλά αγάπησαν την ίδια γυναίκα. Όπως αγαπούν και την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Και αυτές είναι έννοιες που δεν είναι ιδιοκτησίες κανενός και φέρνουν τον κόσμο κοντά. Τώρα στην πλατεία συναντιώνται και κοιτιούνται στα μάτια, δίνουν τα χέρια.

Έχουν κοινό σκοπό!

Σας περιμένω

Μετα από τις δυό μέρες που πέρασα, με φίλους, στο Σύνταγμα, μου έμειναν κάποιες εντυπώσεις και δημιοργήθηκαν κάποια συναισθήματα. Θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας.
Εντυπωσιάστηκα από το εύρος των κοινωνικών ομάδων με παρουσία στην Πλατεία. Από κυρίες μιας κάποιας ηλικίας με συνολάκια καλοκαιρινά και βάψιμο στην τρίχα μέχρι χιπιά, από συνταξιούχους γέρους μέχρι οικογένειες με παιδιά. Καθόμουν κάποια στιγμή να ξαποστάσω από τα χημικά που καίγαν το πρόσωπο μου και γνώρισα έναν ταβερνιάρη από το Μπουρνάζι ενώ δίπλα μου ήταν φοιτητές και άνεργοι...
Αισθανόμουν φόβο στην αρχή αλλά γρήγορα πήρε τη θέση του το θάρρος. Πήρα θάρρος γιατί έβλεπα παντού γύρω μου αλληλεγύη και αδελφοσύνη. Μπορούσες να μπεις σε ποιαδήποτε κουβέντα χωρίς να σε κοιτάξει κανείς λοξά. Κι όταν έπεφταν τα δακρυγόνα βροχή, μπορούσες να είσαι σίγουρος πως αν έπεφτες, θα βρισκόταν κάποιος να σε σηκώσει...
Εντυπωσιάστηκα όμως και από την αγριότητα των ΜΑΤ. Ποτέ δεν τους γούσταρα, μόνο τώρα όμως κατάλαβα πραγματικά γιατί. Αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά χαίρονται για αυτό που κάνουν. Δεν είναι δυνατόν να κάνεις αυτή τη δουλειά με τέτοιο σθένος και ενθουσιασμό αν δεν σου δίνει μεγάλη χαρά... Είναι βάναυσοι εγκληματίες που κρύβονται πίσω από τη νομιμότητα που πιστεύουν ότι τους δίνει ένα εθνόσημο, ένα γκλομπ και μια ασπίδα...
Γυρνώντας πίσω στο νησί, όλα αυτά τα τετριμμένα, τα απλά, τα καθημερινά, αλλά και τόσα άλλα που κάποτε με ευχαριστούσαν, τώρα μου φαίνονται απολύτως ανούσια. Βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Το κράτος μας έχει κηρύξει τον πόλεμο. Κάτι πρέπει να κάνουμε... Δεν μπορούμε να στεκόμαστε απαθείς.

Απευθύνω μια έκκληση προς όλους τους φίλους που τυχόν με διαβάζουν. Ανοίξτε τα μάτια σας. Ενημερωθείτε. Συζητείστε. Ρωτήστε. Ψάξτε μέσα σας. Είναι αυτός ο κόσμος στον οποίο θέλετε να ζήσουν τα παιδιά σας? Κατεβείτε στις πλατείες σας. Οργανωθείτε. Αντισταθείτε.

σας περιμένω στην πλατεία

ΥΓ έχουν υπάρξει αρκετοί που μου είπαν ότι ήρθαν μια φορά στην πλατεία, είδαν κάποιες εντάσεις η κάτι που δεν τους άρεσε και δεν ξαναήρθαν. Λάθος σας φίλοι μου. Το κράτος σας πηδάει χρόνια τώρα κι όμως πληρώνετε και ξανπληρώνετε, χωρίς να παίρνετε ποτέ ένα αντάλλαγμα. Και την πλατεία που προσπαθεί να γεννήσει μια δημοκρατία πραγματική και κοιλοπονάει, την διαγράφετε έτσι εύκολα? Λάθος σας. Φροντίστε να το διορθώσετε. Αυτά που δεν σας αρέσουν στην πλατεία, ελάτε εσείς εκεί να τα αλλάξετε και να τα κάνετε καλύτερα. Σας περιμένω.