Ελλάδα = καμμένο χαρτί!

Ξέρω πως πάνω από όλα θα στεναχωρήσω τους ξενιτεμένους φίλους μου, που τόσο επιθυμούν να γυρίσουν στην πατρίδα. Μα η αλήθεια είναι αυτή. Η χώρα που λατρεύουνε, η πατρίδα μας είναι ένα "καμμένο χαρτί"...

Την τελευταία εβδομάδα έχουμε και πάλι το πρόβλημα με τα σκουπίδια εδώ στο νησί. Οι κάδοι παντού γεμάτοι, και ο κόσμος συνεχίζει να αφήνει τις σακκούλες του, μικρές και μεγάλες, πάνω η δίπλα στα άλλα, όπου μπορούν. Ο ΧΥΤΑ Τεμπλονίου αποκλεισμένος από τους κάτοικους. Εικόνες τραγικές. Ένα βουνό από σκουπίδια (αλήθεια θυμάστε τις κατολισθήσεις σκουπιδιών στη Βραζιλία...) ένα πρησμένο από τα αέρια ψόφιο γουρούνι, παντού λαμαρίνες, σκουπίδια και πλαστικά. Μια φωτιά καίει κάπου από το 2007. Κάθε πρωί κατά τις 4, ειδικά το καλοκαίρι, μας έρχεται και μας η μπόχα, κι ας ζούμε χιλιόμετρα μακριά.

Τι καταλαβαίνουμε? Ότι δεν ενδιαφέρεται κανείς. Οι υπεύθυνοι κοιμούνται ήσυχοι. Και οι πολίτες? Από τη στιγμή που καταφέρνουν να στοιβάξουν μια σακκούλα ακόμα πάνω στον κάδο, το πρόβλημα φαίνεται να τελειώνει και για αυτούς.

Όλα αυτά είναι απλώς μια ακόμη αισχρή εικόνα ανάμεσα στις πολλές που βλέπουμε αυτοί που ζούμε εδώ και μαρτυρά πως η μεγάλη πλειοψηφία κοιμάται και δεν ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει παραπέρα η τι θα συμβεί αργότερα.

Θα έπρεπε να μαζευτούμε όλοι με τα αμάξια μας να πάμε να αδειάσουμε τα σκουπίδια μας στην Νομαρχία...

Death is not the end....

Δυστυχώς το τραγουδάκι το είχα ήδη βάλει σε προηγούμενη ανάρτηση... και δε λέει να το ξαναβάλω. Θα βρω άλλο. Το σύμπαν συνωμότησε και ο θάνατος μας τριγυρνά αυτόν τον καιρό. Έφυγαν η Kate, ο παππούς, ο Θοδωρής, ο Τζίμης, ο James, καπάκι και η Καίτη σε φρικτές συνθήκες. Την τελευταία δεν την ήξερα προσωπικά, αλλά όμως ήμουν εκεί όταν συνέβη... Την Κυριακή ήταν η κηδεία και εγώ πήγα στο μνημόσυνο της Kate στην Πρέβεζα. Συγχωρούμαι λοιπόν που σκέφτομαι τον θάνατο συνέχεια?

Κάπου σε κάποια προηγούμενη ανάρτηση είχα αναφερθεί σε κάτι που διάβασα σχετικά με μια near death experience. Κάποιος πέθανε (τον χτύπησε κεραυνός) και κατάφεραν να τον επαναφέρουν. Αυτός όμως ένιωθε τόσο καλά, τόσο γαλήνια, που ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ να γυρίσει.Αλλά τελικά δεν ήταν στο χέρι του, και έζησε. Η περιγραφή του συμβάντος από τον ίδιο, ήταν τόσο πειστική που με έκανε να νιώσω πολύ καλύτερα για το θέμα. Είχε αυτό που λέμε πειθώ, conviction και με έπεισε. Και νιώθω πως φοβάμαι τον θάνατο κατιτίς λιγότερο.

Αλλά έχουμε και το θέμα του βίαιου θάνατου. Βρέθηκα μπροστά σε έναν τέτοιο. Η εικόνα ενός εμφανώς άψυχου σώματος, εμφανώς επειδή στην θέση που βρισκόταν δεν ήταν δυνατόν να ζει, είναι σοκαριστική. Πέραν της όποιας φρίκης, αυτό που μου φάνηκε χειρότερο ήταν η οριστικότητα αυτού που βλέπεις. Δεν υπάρχει γυρισμός, δεν υπάρχει ελπίδα, δεν θα υπάρξουν επίμονες προσπάθειες να επαναφέρουν στην ζωή. Γιατί η κατάσταση είναι πέρα από αυτά. Γιατί αυτός ο άνθρωπος που περνούσε τον δρόμο πηγαίνοντας στη δουλειά του, από μια ατυχία, μια απροσεξία και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είναι πια απολύτως νεκρός. Ομολογώ πως αυτός ο θάνατος με φοβίζει. Αν μη τι άλλο για τον πόνο που προκαλεί στους εναπομείναντες ζωντανούς.

Την Κυριακή λοιπόν πήγα και σε ένα μνημόσυνο, στην Πρέβεζα. Ήταν της φίλης μου της Kate που πέθανε από καρκίνο τον νοέμβριο. Όπως έζησε η Kate, σεμνά, έτσι ακριβώς ήταν και στον θάνατο. Ανταλλάξαμε μερικά mail πριν πεθάνει όπου προσπάθησα να την κάνω να νιώσει κάπως καλύτερα. Δεν ήξερα τι να πω αλλά κάτι κατάφερα από ότι μου είπε. Στο μνημόσυνο μετά από την απλή τελετή στο εκκλησάκι, πηγαμε να τα πιούμε στην διπλανή ταβερνούλα. Η Kate, εν ζωή, τις γούσταρε τις μπυρίτσες της, και μεις πιστεύω την τιμήσαμε δεόντως. Είχαμε στο τραπέζι μια φωτογραφία της και μας κοιτούσε που μιλούσαμε και πίναμε. Υπήρχε συγκίνηση αλλά και καλή διάθεση. Ήταν όμορφα και αν μας έβλεπε από καπου πιστεύω να ήταν ευχαριστημένη.

Ακολουθεί ένα τραγουδάκι του καταπληκτικού Elton John. Λέγεται " I think i'm gonna kill myself" και προς θεού δεν υποννοώ κάτι!!! Απλά είναι σχετικό. Δώστε βάση στον percussionίστα ο οποίος παίζει το ντέφι λές και είναι η αποστολή του από το θεό στη γη. Το κομμάτι είναι του 1972, και το βρήκα σε μια λίστα των 7 πιο χαρούμενων τραγουδιών σχετικά με τον θάνατο.

Χωρίς τίτλο

Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας, σήμερα, ενός φρικιαστικού δυστυχήματος. Ένα φορτηγό έριξε κάτω και πάτησε μια 45χρονη μητέρα 2 παιδιών. Εγώ ήμουν πάνω στη μηχανή, περιμένοντας στο διπλανό φανάρι... Άκουσα τους περαστικούς που φώναζαν στον οδηγό να σταματήσει, και γύρισα να δω τι γινόταν. Το, μάλλον άψυχο ήδη, κορμί της γυναικας ήταν κάτω από το φορτηγό, και εκεί που έπρεπε να είναι το κεφάλι της ήταν η ρόδα του φορτηγού.
Άκουσα ύστερα, από άλλους, ότι η γυναίκα πήγε να περάσει με κόκκινο. Ο φορτηγατζής σαφώς δεν την είδε. Είχε πολύ κόσμο, και στην επόμενη ώρα, όσο ήμουν στην πόλη, έβλεπα παντού πρόσωπα χλωμά, παγωμένα... Οι αυτοπτες μάρτυρες ήταν πολλοί.
Δέν θα μπω σε άλλες λεπτομέρειες. Είναι μια εικόνα που ξέρω ότι θα δυσκολευτώ να βγάλω από το μυαλό μου. Κι όμως δεν μπορώ να μην σκεφτώ, οτι κάπου στον κόσμο, όπως για παράδειγμα στη Γάζα, οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με την ωμή πραγματικότητα του βίαιου θάνατου, και δη των οικείων τους, καθημερινά. Και μεις κάνουμε γκρουπ στο facebook, φωνάζουμε από τα blog μας, στέλνουμε mail, κλπ. Ουσία όμως μηδέν. Το "φορτηγό" τσουλάει μερικά μέτρα, δεν το σταματάει κανείς έγκαιρα και σκορπά τον θάνατο...
Πότε θα μαζέψουμε το κουράγιο να κάνουμε όντως κάτι? όταν είναι πολύ αργά?

"How many deaths will it take till we know,
that too many people have died..."