Ο θείος μου, όταν ήμουν μικρός με άφηνε να παίζω στο μηχανουργείο του. (Για φανταστείτε κάτι τέτοιο σήμερα...χαχαχα!) Τότε μέναμε όλοι μαζί στα προσφυγικά του Πειραιά, σε ένα σπίτι χαμηλό, πιο χαμηλό κι από το δρόμο, που πλημμύριζε στις θεομηνίες... Είχε μια μεγάλη αυλή. Η τουλάχιστον εμένα τότε μου φαινόταν μεγάλη... Από τη μια μεριά ήταν το σπίτι, από την άλλη το πλυσταριό και η τουαλέτα. Κατουριόσουν το βράδυ? Έβγαινες έξω για πιπί... Στο μπροτά μέρος είχε ο θείος το μηχανουργείο. Έφτιαχνε διάφορα, κυρίως καλούπια κοπτικά αλλά και διάφορες δικές του εφευρέσεις και πατέντες. Είχε μέσα μια φρέζα, μια πλάνη, ένα τόρνο. Όλα μεγάλα μηχανήματα, θηρία! Έπαιρναν το μέταλλο και το έκαναν ότι ήθελαν αφήνοντας πίσω τους μικρά, κατσαρά, μεταλλικά απομεινάρια... Είχε κι ένα δράπανο κολωνάτο. Με άφηνε να ανοίγω τρύπες σε ξύλα κλπ. γιατί ήταν κάπως πιο ασφαλές. Μου έβαλε και μια μεγγένη να την έχω δικιά μου στην άκρη του πάγκου. Πήγαινα στο μαγαζί του κυρ Κώστα κι αγόραζα καραμέλες με μια δεκάρα τρύπια, τότε. Τις έβαζα στη μέγγενη και τις ζούπαγα μέχρι που βγαίναν τα σωθικά τους έξω, σαν οδοντόκρεμα από σωληνάριο...
Πριν αποκτήσει το δικό του μηχανουργείο, δούλευε σε ένα εργοστάσιο. Μηχανουργός κι εκεί αλλά εργάτης. Ήταν καλός μάστορας, ικανός και σωστός. Ότι έφτιαχνε το έκανε με μεράκι. Τα αφεντικά του έκαναν το βίο αβίωτο. Μια μέρα δεν άντεξε άλλο και αναφώνησε "Κάτι ηξερε κι ο Χίτλερ που σας έκανε σαπούνι!" Βλέπετε ήταν Εβραίοι...
Ο θείος μου ήταν αριστερός. Ήταν και καλός άνθρωπος. Δεν πιστεύω ότι εύκολα θα ξεστόμιζε τέτοια βαριά κουβέντα...
Ομοίως κι εγώ δεν θα μπορούσα να πω κάτι τέτοιο ποτέ. Όμως η συμπεριφορά του Ισραήλ ως κράτος, και πολλών εκ των πολιτών του, που υποστηρίζουν αυτές τις συμπεριφορές, εξωθούν ακόμη και τους πιο ήπιους από μας σε τέτοιες σκέψεις, αν όχι δηλώσεις. Το Ισραήλ φαίνεται να πήρε απόφαση ότι θέλει όλοι να το μισήσουν.
Δεν είναι όλοι οι Ισραηλινοί μαλάκες. Πολλοί δεν συμφωνούν με την στάση της κυβέρνησης τους και κάνουν ότι μπορούν για να την αλλάξουν. Σαφώς όμως από ότι φαίνεται δεν είναι αρκετοί.
Εχτές οι ισραηλινοί επιτέθηκαν στο στόλο που προσπαθούσε να σπάσει τον αποκλεισμό της λωρίδας της Γάζας. Καπετάνιος σε ένα από τα σκάφη ήταν κι ένας φίλος μας. Μετά την αρχική ταραχή και ανησυχία, μάθαμε μόλις πριν από λίγο ότι είναι καλά και επιστρεφεί σύντομα. Μπορούμε να αναπνεύσουμε γιατί ο φίλος μας είναι καλά. Το γεγονός όμως παραμένει πως κάποιοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Κάποιες μάνες δεν θα καλωσορίσουν τα παιδιά τους πίσω, παρά μόνο σε ένα κουτί. Κάποιοι δεν ξαναδούν τους συντρόφους τους. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν και δυσκοελυόμαστε να τα δεχτούμε. Πόσο πιο δύσκολο να τα δεχτείς όταν είναι αποτέλεσμα τέτοιας άσκοπης βίας.
Γιαυτό λοιπόν δεν δυσκολεύομαι και γω καθόλου πια να πώ: Fuck you Israel!!
Δευτέρα, Μαΐου 31, 2010
Σάββατο, Μαΐου 29, 2010
Αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα, τελικά τι είναι?
Στη Β' Λυκείου είχα ένα καθηγητή μαθηματικών με ένα ξύλινο χέρι. Ήταν περίεργος τύπος αλλά μου ήταν συμπαθής και νομίζω πως με συμπαθούσε κι αυτός. Είχε μια από κείνες τις βραχνές, στριγγές φωνές που σε κάνουν να νομίζεις ότι πρόκειται για ΠΟΛΥ στριμμένο άνθρωπο, κάτι σαν εισαγγελέας σε παλιά ελληνική ταινία, αλλά δεν ήταν καθόλου. Ήταν αυτό που λέμε εκκεντρικός... Μου είχε βγάλει και παρατσούκλι. Με έλεγε Σίμο. Ο "Σίμος ο υπαρξιστής". Τότε δεν υπήρχε to internet και δεν ήταν τόσο εύκολο να μάθει κανείς πληροφορίες για κάτι η κάποιον. Και να που χρόνια αργότερα το θυμήθηκα και το έψαξα και έμαθα ποιός ήταν ο "Σίμος ο υπαρξιστής". Και τώρα που ξέρω αναγνωρίζω ότι το παρατσούκλι ήταν κομπλιμέντο... οπότε σίγουρα με συμπαθούσε...χαχα!
Ξεφεύγω όμως από το θέμα...
Το άλλο παρατσούκλι που μου είχε ήταν "κουλτουροφιλόσοφος". Και αυτό το θυμήθηκα επειδή έχω διάθεση να κουλτουροφιλοσοφήσω...
Ποιά είναι τα ένστικτα μας? Βασικά είναι δύο, η αυτοσυντήρηση (φαί, νερό, ύπνος) η αναπαραγωγή (σεξ). Οτιδήποτε άλλο πιο εξειδικευμένο, ξεκινά από αυτά τα δύο.
Δείτε όμως πόσο πολύπλοκη είναι η ζωή γύρω μας. Πόση προσπάθεια, πόσος χρόνος, πόσοι φυσικοί πόροι, φαιά ουσία και εργατοώρες βρίσκονται πίσω από το καθετί που φοράμε, οδηγούμε, πληκτρολογούμε, διαβάζουμε και τρώμε? Ακόμη και τα βασικότερα ένστικτα μας, έχουμε καταφέρει να τα θάψουμε κάτω από δεκάδες στρώματα φτιαχτής επιτήδευσης...
Τα ζώα δεν εχουν αυτή τη δυνατότητα. Γιατί οι εγκεφαλοι τους και τα σώματα τους δεν έχουν την δυνατότητα να εφευρέσουν και να δημιουργήσουν. το συμπέρασμα δηλ είναι πως η διαφορά μας είναι μερικά γραμμάρια εγκεφάλου και οι αντίχειρες...
Μάλλον έχω ξεφύγει λίγο γιατί ο λόγος που είχα όλες αυτές τις σκέψεις ήταν ο εξής:
Στεναχωριέμαι που υπάρχουν τόσοι άνθρωποι/ζώα που δεν μπορούν να επιβληθούν στα βασικά τους ένστικτα για το κοινό καλό η το καλό κάποιου άλλου.Η έστω για να είναι σωστοί... Άνθρωποι/ζώα που εκμεταλλεύονται την θέση τους για να πάρουν αυτό που θέλουν από κάποιον πιο αδύναμο. Είτε αυτό είναι το σεξ, είτε το χρήμα.
Αυτοί που επιβάλλουν τις σεξουαλικές τους ορμές σε κάποιον, έχουν τόσο δυνατό το γενετήσιο ένστικτο που δεν μπορούν να το κάμψουν προκειμένου να είναι σωστοί, ηθικοί?
Και ποιο ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι αυτό που σπρώχνει τόσους να μαζεύουν χρήμα, σπίτια, βίλλες, αυτοκίνητα και ότι άλλο πολύτιμο... εις βάρος άλλων που πεινάνε?
Και για να το πάω ένα βήμα παραπέρα όλοι αυτοί που μας γαμούσαν κι εμάς και τη χώρα μας τόσα χρόνια, πιο γαμημένο ένστικτο εξυπηρετούσαν? (Ναι κι εγώ φοβάμαι πως συνεχίζουν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα)
Αν θεωρήσουμε πως ΑΝΘΡΩΠΟΣ είναι αυτός που μπορεί να επιβληθεί στα ένστικτα του προκειμένου να είναι σωστός απέναντι στους άλλους τότε φοβάμαι πως ΑΝΘΡΩΠΟΙ είναι λίγοι...
ΥΓ. Ο Σίμος ο υπαρξιστής (η αλλιώς και Σίμος Τσαπνίδης) ήταν ένας τσαγκάρης που μετέτρεψε το μαγαζί του(?) σε στέκι υπαρξιστών τη δεκαετία του '50 ονομάζοντας το "Ιπταμένη Παράγκα" Ήταν ένας φευγάτος τύπος, ίσως ο πρώτος έλληνας beatnik (πρόδρομοι των χίπις για τους μικρούς...) Το '56 η αστυνομία έκλεισε την παράγκα και ο Σίμος έφυγε για να γυρίσει την ευρώπη με ωτοστόπ. Έλαβε μέρος σε αντιχουντικές οργανώσεις και διαμαρτυρίες και άφησε την σφραγίδα του , με τον τρόπο του, σε ενα μεγάλο μέρος αυτού που λέμε "Ελληνικό Ροκ" . Πέθανε το 1999. Λυπάμαι που δεν τον γνώρισα.
Όσοι ενδιαφέρεστε αξίζει να ψάξετε για αυτόν, κι αν βρεθείτε στο blog του purple overdose διαβάστε το κι αυτό αξίζει...
papapete over and out για σήμερα...
Ξεφεύγω όμως από το θέμα...
Το άλλο παρατσούκλι που μου είχε ήταν "κουλτουροφιλόσοφος". Και αυτό το θυμήθηκα επειδή έχω διάθεση να κουλτουροφιλοσοφήσω...
Ποιά είναι τα ένστικτα μας? Βασικά είναι δύο, η αυτοσυντήρηση (φαί, νερό, ύπνος) η αναπαραγωγή (σεξ). Οτιδήποτε άλλο πιο εξειδικευμένο, ξεκινά από αυτά τα δύο.
Δείτε όμως πόσο πολύπλοκη είναι η ζωή γύρω μας. Πόση προσπάθεια, πόσος χρόνος, πόσοι φυσικοί πόροι, φαιά ουσία και εργατοώρες βρίσκονται πίσω από το καθετί που φοράμε, οδηγούμε, πληκτρολογούμε, διαβάζουμε και τρώμε? Ακόμη και τα βασικότερα ένστικτα μας, έχουμε καταφέρει να τα θάψουμε κάτω από δεκάδες στρώματα φτιαχτής επιτήδευσης...
Τα ζώα δεν εχουν αυτή τη δυνατότητα. Γιατί οι εγκεφαλοι τους και τα σώματα τους δεν έχουν την δυνατότητα να εφευρέσουν και να δημιουργήσουν. το συμπέρασμα δηλ είναι πως η διαφορά μας είναι μερικά γραμμάρια εγκεφάλου και οι αντίχειρες...
Μάλλον έχω ξεφύγει λίγο γιατί ο λόγος που είχα όλες αυτές τις σκέψεις ήταν ο εξής:
Στεναχωριέμαι που υπάρχουν τόσοι άνθρωποι/ζώα που δεν μπορούν να επιβληθούν στα βασικά τους ένστικτα για το κοινό καλό η το καλό κάποιου άλλου.Η έστω για να είναι σωστοί... Άνθρωποι/ζώα που εκμεταλλεύονται την θέση τους για να πάρουν αυτό που θέλουν από κάποιον πιο αδύναμο. Είτε αυτό είναι το σεξ, είτε το χρήμα.
Αυτοί που επιβάλλουν τις σεξουαλικές τους ορμές σε κάποιον, έχουν τόσο δυνατό το γενετήσιο ένστικτο που δεν μπορούν να το κάμψουν προκειμένου να είναι σωστοί, ηθικοί?
Και ποιο ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι αυτό που σπρώχνει τόσους να μαζεύουν χρήμα, σπίτια, βίλλες, αυτοκίνητα και ότι άλλο πολύτιμο... εις βάρος άλλων που πεινάνε?
Και για να το πάω ένα βήμα παραπέρα όλοι αυτοί που μας γαμούσαν κι εμάς και τη χώρα μας τόσα χρόνια, πιο γαμημένο ένστικτο εξυπηρετούσαν? (Ναι κι εγώ φοβάμαι πως συνεχίζουν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα)
Αν θεωρήσουμε πως ΑΝΘΡΩΠΟΣ είναι αυτός που μπορεί να επιβληθεί στα ένστικτα του προκειμένου να είναι σωστός απέναντι στους άλλους τότε φοβάμαι πως ΑΝΘΡΩΠΟΙ είναι λίγοι...
ΥΓ. Ο Σίμος ο υπαρξιστής (η αλλιώς και Σίμος Τσαπνίδης) ήταν ένας τσαγκάρης που μετέτρεψε το μαγαζί του(?) σε στέκι υπαρξιστών τη δεκαετία του '50 ονομάζοντας το "Ιπταμένη Παράγκα" Ήταν ένας φευγάτος τύπος, ίσως ο πρώτος έλληνας beatnik (πρόδρομοι των χίπις για τους μικρούς...) Το '56 η αστυνομία έκλεισε την παράγκα και ο Σίμος έφυγε για να γυρίσει την ευρώπη με ωτοστόπ. Έλαβε μέρος σε αντιχουντικές οργανώσεις και διαμαρτυρίες και άφησε την σφραγίδα του , με τον τρόπο του, σε ενα μεγάλο μέρος αυτού που λέμε "Ελληνικό Ροκ" . Πέθανε το 1999. Λυπάμαι που δεν τον γνώρισα.
Όσοι ενδιαφέρεστε αξίζει να ψάξετε για αυτόν, κι αν βρεθείτε στο blog του purple overdose διαβάστε το κι αυτό αξίζει...
papapete over and out για σήμερα...
Παρασκευή, Μαΐου 28, 2010
Εγώ και οι γκόμενες...
Κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '80, έμπαινα στην εφηβεία... Πρώτοι έρωτες, πρώτα σκιρτήματα, με rock μουσικό background...Deep Purple, Rainbow, Scorpions. Από την άλλη σε τουριστικό νησί μεγάλωνα και σε εποχές που υπήρχε μια disco σε κάθε γωνιά, ειδικά τα καλοκαίρια...
Στις παρέες μου υπήρχε μια δόση θαυμασμού για μένα που μιλούσα άπταιστα αγγλικά και σαφώς θα ήμουν σε πλεονεκτική θέση, όταν θα έρχοταν το καλοκαίρι και το νησί θα γέμιζε με νεαρές, Αγγλίδες τουρίστριες (διψασμένες για σ..... που έλεγε και ο Πανούσης!) Όλοι με ήθελαν στην παρέα τους. Οι γλωσσικές μου ικανότητες ήταν βεβαιο πως θα έφερναν το επιθυμητό αποτέλεσμα και θα βοηθούσα βέβαια και τους φίλους μου να "καμακώσουν" κάποιο λαβράκι...
Αμ' έλα που έκαναν λάθος. Ναι σίγουρα μπορύσα να τους μιλήσω. Και αυτό έκανα. Όλη νύχτα! Ατελείωτες συζητήσεις για την ζωή εδώ, το πως περνάμε, συγκρίσεις της ζωής εδω κι εκεί, την ιστορία της ζωής μου κλπ.κλπ.κλπ. Δεν είχαν υπολογίσει σε 2 πράγματα. Πρώτον μου άρεσε να κουβεντιάζω (και ειδικά με γυναίκες...) και δεύτερον το "καμάκι" δεν το είχα μέσα μου...
Μετά από 2-3 χρόνια, όπου όλοι μου οι φίλοι μετρούσαν τις ερωτικές τους συνευρέσεις με τουρίστριες τουλάχιστον στις δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες (οι πιο... πετυχημένοι...) παρέμενα σε πείσμα των καιρών, παρθένος, και χωρίς να διαφαίνεται φως στο τούνελ...
Μουσικό διάλειμμα
Όχι ότι δεν προσπαθούσα. Αλλά όχι με τουρίστριες. Γειτόνισσες, συμμαθήτριες, φίλες της αδερφής μου, αδερφές των φίλων μου... Έκλεβα κάνα φιλί, παίζαμε και μπουκάλα τότε η πυθία, κάνα πιασιματάκι αν ήμουν τυχερός. αλλά όταν ζητούσα "σχέση" έπαιρνα σχεδόν πάντα μια στάνταρ απάντηση. Μέ έβλεπαν σαν φίλο.Ήμουν καλό παιδί αλλά... Αναγνωρίζω τώρα ότι απλά δεν είχα συμπεριφορά alpha male. Δεν ήμουν κακός ,ούτε επιθετικός, δεν χούφτωνα, δεν ήμουν μουρντάρης, δεν ήμουν επικίνδυνος... Με άλλα λόγια ήμουν άκακος. Και το "άκακος" δν είναι επίθετο που αρμόζει σε υποψήφιο γκόμενο. "Άκακους" ψάχνουν οι γυναίκες πολύυυυ αργότερα στη ζωή τους, όταν έχουν καεί μερικές φορές! αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
Το σχετικό κομμάτι...
Προς το τέλος της εφηβείας μου, βγήκε και μια φήμη ότι ήμουν gay, δεν ξέρω γιατί, ίσως έφταιγαν τα φουλάρια και τα βαμμένα αλά eighties μαλλιά... δεν ήταν αλήθεια αλλά είναι κάτι που με κυνηγάει... η νέα μου σύντροφος κάτι υποψιάζεται... λέει πως το γεγονός ότι ξέρω χρώματα όπως το σομόν, το γκρανά και το κροκί με καθιστά ύποπτο... Το χειρότερο είναι πως μου συνέβει και κάτι σχετικό πρόσφατα... αλλά περισσότερα για αυτό παρακάτω!
Αργότερα γνώρισα μια κοπέλα, ερωτευτήκαμε και αργότερα παντρευτήκαμε και κάναμε παιδιά. Κατά τη διάρκεια της 19χρονης αυτής σχέσης, δεν είχα ποτέ γκόμενα. Δεν ήταν ότι δεν ήθελα, το είχα σκεφτεί, ομολογώ, μερικές φορές, αλλά δεν το κατάφερνα. Η συνείδηση μου αλλά και οι συνειδήσεις των υποψήφιων απιστιών μου, συνωμοτούσαν ώστε να μην υπάρξει θέμα...
Μετά χώρισα, ξαναπαντρεύτηκα, έκανα κι άλλο παιδί...
Τώρα ξέρετε πως είναι, μετά από τη γέννηση ενός παιδιού, η σχέση περνά δυσκολίες, χρειαζόμουν λίγο προσοχή, ο έρωτας είχε ατονήσει. Η καρδιά ζητά ένα καινούριο σκίρτημα...
Την είδα μια μέρα στην μαρίνα. Στεκόταν κοντά στο φράχτη, κουκουλωμένη, αλλά διέκρινα άμεσα στο τρόπο που στεκόταν, αγέρωχη, πως επρόκειτο για ένα αστέρι.
Ψηλή, λεπτή, αλλά με υπέροχες καμπύλες σε όλα τα σωστά μέρη. Δεν είναι πιτσιρίκα, μου ρίχνει και δυό χρονάκια... Αλλά είναι έμπειρη και ώριμη...Για 500 ευρώ την έκανα δική μου. Το πρόβλημα είναι ως μετά την συμφωνία ανακάλυψα πως η "γκόμενα" μου ήταν "γκόμενος"... βλέπετε οι Gερμανοί τα σκάφη τους δεν τα λένε she. Τα λένε he....
axaxaxa!!
Φίλοι μου πήρα σκάφος! Δεν έχω φωτό ακόμα του ιδίου, αλλά μοιάζει πολύ με αυτό:
Βρήκα κάπου κι ένα ποίημα που έγραψε κάποιος για το King's Cruiser 28...
KING'S CRUISER,
Twenty-eight feet of wooden boat
takes me away three days a week from reality
to a world of salt water, waves, sails and sea.
You baptize me from death to life, and smooth the lines.
Furrows on my brow
fall
from my face,
find their place
in your wake.
σας χαιρετώ!!
Στις παρέες μου υπήρχε μια δόση θαυμασμού για μένα που μιλούσα άπταιστα αγγλικά και σαφώς θα ήμουν σε πλεονεκτική θέση, όταν θα έρχοταν το καλοκαίρι και το νησί θα γέμιζε με νεαρές, Αγγλίδες τουρίστριες (διψασμένες για σ..... που έλεγε και ο Πανούσης!) Όλοι με ήθελαν στην παρέα τους. Οι γλωσσικές μου ικανότητες ήταν βεβαιο πως θα έφερναν το επιθυμητό αποτέλεσμα και θα βοηθούσα βέβαια και τους φίλους μου να "καμακώσουν" κάποιο λαβράκι...
Αμ' έλα που έκαναν λάθος. Ναι σίγουρα μπορύσα να τους μιλήσω. Και αυτό έκανα. Όλη νύχτα! Ατελείωτες συζητήσεις για την ζωή εδώ, το πως περνάμε, συγκρίσεις της ζωής εδω κι εκεί, την ιστορία της ζωής μου κλπ.κλπ.κλπ. Δεν είχαν υπολογίσει σε 2 πράγματα. Πρώτον μου άρεσε να κουβεντιάζω (και ειδικά με γυναίκες...) και δεύτερον το "καμάκι" δεν το είχα μέσα μου...
Μετά από 2-3 χρόνια, όπου όλοι μου οι φίλοι μετρούσαν τις ερωτικές τους συνευρέσεις με τουρίστριες τουλάχιστον στις δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες (οι πιο... πετυχημένοι...) παρέμενα σε πείσμα των καιρών, παρθένος, και χωρίς να διαφαίνεται φως στο τούνελ...
Μουσικό διάλειμμα
Όχι ότι δεν προσπαθούσα. Αλλά όχι με τουρίστριες. Γειτόνισσες, συμμαθήτριες, φίλες της αδερφής μου, αδερφές των φίλων μου... Έκλεβα κάνα φιλί, παίζαμε και μπουκάλα τότε η πυθία, κάνα πιασιματάκι αν ήμουν τυχερός. αλλά όταν ζητούσα "σχέση" έπαιρνα σχεδόν πάντα μια στάνταρ απάντηση. Μέ έβλεπαν σαν φίλο.Ήμουν καλό παιδί αλλά... Αναγνωρίζω τώρα ότι απλά δεν είχα συμπεριφορά alpha male. Δεν ήμουν κακός ,ούτε επιθετικός, δεν χούφτωνα, δεν ήμουν μουρντάρης, δεν ήμουν επικίνδυνος... Με άλλα λόγια ήμουν άκακος. Και το "άκακος" δν είναι επίθετο που αρμόζει σε υποψήφιο γκόμενο. "Άκακους" ψάχνουν οι γυναίκες πολύυυυ αργότερα στη ζωή τους, όταν έχουν καεί μερικές φορές! αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
Το σχετικό κομμάτι...
Προς το τέλος της εφηβείας μου, βγήκε και μια φήμη ότι ήμουν gay, δεν ξέρω γιατί, ίσως έφταιγαν τα φουλάρια και τα βαμμένα αλά eighties μαλλιά... δεν ήταν αλήθεια αλλά είναι κάτι που με κυνηγάει... η νέα μου σύντροφος κάτι υποψιάζεται... λέει πως το γεγονός ότι ξέρω χρώματα όπως το σομόν, το γκρανά και το κροκί με καθιστά ύποπτο... Το χειρότερο είναι πως μου συνέβει και κάτι σχετικό πρόσφατα... αλλά περισσότερα για αυτό παρακάτω!
Αργότερα γνώρισα μια κοπέλα, ερωτευτήκαμε και αργότερα παντρευτήκαμε και κάναμε παιδιά. Κατά τη διάρκεια της 19χρονης αυτής σχέσης, δεν είχα ποτέ γκόμενα. Δεν ήταν ότι δεν ήθελα, το είχα σκεφτεί, ομολογώ, μερικές φορές, αλλά δεν το κατάφερνα. Η συνείδηση μου αλλά και οι συνειδήσεις των υποψήφιων απιστιών μου, συνωμοτούσαν ώστε να μην υπάρξει θέμα...
Μετά χώρισα, ξαναπαντρεύτηκα, έκανα κι άλλο παιδί...
Τώρα ξέρετε πως είναι, μετά από τη γέννηση ενός παιδιού, η σχέση περνά δυσκολίες, χρειαζόμουν λίγο προσοχή, ο έρωτας είχε ατονήσει. Η καρδιά ζητά ένα καινούριο σκίρτημα...
Την είδα μια μέρα στην μαρίνα. Στεκόταν κοντά στο φράχτη, κουκουλωμένη, αλλά διέκρινα άμεσα στο τρόπο που στεκόταν, αγέρωχη, πως επρόκειτο για ένα αστέρι.
Ψηλή, λεπτή, αλλά με υπέροχες καμπύλες σε όλα τα σωστά μέρη. Δεν είναι πιτσιρίκα, μου ρίχνει και δυό χρονάκια... Αλλά είναι έμπειρη και ώριμη...Για 500 ευρώ την έκανα δική μου. Το πρόβλημα είναι ως μετά την συμφωνία ανακάλυψα πως η "γκόμενα" μου ήταν "γκόμενος"... βλέπετε οι Gερμανοί τα σκάφη τους δεν τα λένε she. Τα λένε he....
axaxaxa!!
Φίλοι μου πήρα σκάφος! Δεν έχω φωτό ακόμα του ιδίου, αλλά μοιάζει πολύ με αυτό:
Βρήκα κάπου κι ένα ποίημα που έγραψε κάποιος για το King's Cruiser 28...
KING'S CRUISER,
Twenty-eight feet of wooden boat
takes me away three days a week from reality
to a world of salt water, waves, sails and sea.
You baptize me from death to life, and smooth the lines.
Furrows on my brow
fall
from my face,
find their place
in your wake.
σας χαιρετώ!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)