Lost in Translation

Θυμάμαι αυτήν την καταπληκτική ταινία και το πόσο με ενθουσίασε. Μια χαμηλών τόνων παραγωγή με τον "κωμικό" Bill Murray και την έξοχη, πρωτοεμφανιζόμενη τότε Scarlett Johansson! Ο Bill δεν μας είχε συνηθίσει σε τόσο ευαίσθητους ρόλους και όσο για την Scarlett τι να πει κανείς... Δεν τη χόρταινα την ταινία, δεν ήθελα να τελειώσει. Μέσα μου κρυφά λαχταρούσα κι εγώ να ζήσω μια τέτοια ρομαντική ιστορία, κι ας μην είχε αίσια κατάληξη το "ρομάντσο" στην ταινία. Οτιδήποτε αρκεί να ένιωθα ξανά αυτά τα έντονα συναισθήματα, την ποίηση να αναβλύζει, την έμπνευση που βρίσκει κανείς για τα πάντα, μέσα σε δυό όμορφα μάτια...

Αναγνωρίζω τώρα πως τότε βρισκόμουν παγιδευμένος μέσα σε μια σχέση η οποία είχε τελματώσει. Μια σχέση ζωής, που όμως δεν είχε πια καθόλου "ζωή" μέσα της. Είμασταν κι οι δυό κατά κάποιον τρόπο στον κόσμο του ο καθένας, και αντί να κοιτάμε προς την ίδια κατεύθυνση, ατενίζαμε διαφορετικούς ορίζοντες. Έτσι λοιπόν βλέποντας το "Lost in translation" ξύπνησαν μέσα μου διάφορες ανάγκες, συναισθηματικές και μη. Ήταν ένα από τα σημάδια. Το ξέραμε άραγε πως μερικά χρόνια αργότερα θα ζούσαμε ξανά όλα αυτά τα υπέροχα, δυνατά αισθήματα και τις συγκινήσεις που συνοδεύουν έναν φρεσκο έρωτα? (Ο καθένας τον δικό του, εννοείτε...)

Η ζωή είναι εξαιρετικά καλή στο να φέρνει τα πανω-κάτω. Στην περίπτωση μου, όχι μόνο ένας έρωτας, αλλά και μια καινούρια οικογένεια, ένα ακόμη παιδί, με όλες τις υπέροχες συγκινήσεις που τα συνοδεύουν! Και την έμπνευση μου βρήκα, και όρεξη για μια ζωή που ώρες μοιάζει να ξεκινά ξανά από την αρχή (Η τουλάχιστον έτσι θα ήθελα να πιστεύω, στα 42 χρονάκια μου...χαχα!)

Μέσα σε όλα αυτά τώρα βρίσκομαι αντιμέτωπος και με μια άλλη οπτική του ίδιου θέματος. Αυτήν του πατέρα που βλέπει το παιδί του να ανοίγει τα φτερά του, για να πετάξει. Να ερωτευτεί, να πονέσει, να χαρεί, να κλάψει, να γελάσει, να ζήσει...

Μου φαίνεται πως βιάζεται. Αλλά ποιός από μας δεν βιαζόταν στην ηλικία του? Ο καθένας για τους λόγους αλλά οι περισσότεροι βιαστήκαμε να πάρουμε οποιαδήποτε απόφαση. Στηριγμένος στην δική μου εμειρία πια, θέλω να πω "μην βιάζεσαι παιδί μου, take yor time.." αλλά ξέρω πως δεν θα με ακούσει, όπως κι εγώ με τη σειρά μου δεν άκουσα κάποτε. Και καλά έκανα! Ποιός ξέρει που θα ήμουν τώρα και αν θα ήταν καλύτερα?

Δεν μετανιώνω για τις επιλογές μου. Αυτή ήταν η ζωή μου ως τώρα, έτσι την έζησα. Γιαυτό και θα διατηρήσω μιαν απόσταση από τον έρωτα του παιδιού μου. Εντάξει μια δυο κουβεντούλες γλυκιές τις έχω πει, φτάνει μου τώρα. Τώρα είναι η σειρά του παιδιού μου. Να βρει το δικό του ποίημα στα μάτια κάποιου άλλου παιδιού...



Βλέποντας ξανά τις σκηνές της ταινίας, δεν μπορούσα παρά να θαυμάσω την φωτογραφία. Κάθε σκηνή σχεδόν μια μικρή ζωγραφιά. θέλω να πω περισσότερα αλλά δεν ξέρω από που να αρχίσω! Όσοι δεν την έχετε δει, δείτε την και όσοι την έχετε δει , δείτε την ξανά!!

Εύχομαι σε όλους τους αναγνώστες μου και φίλους μια καλή χρονιά. Και πάντα ερωτευμένοι!!

Ο τέλειος γονιός...

Πριν από μερικές μέρες μου έστειλε η μητέρα μου ένα ποίημα του Philip Larkin.
Σας το παραθέτω σε δική μου μετάφραση:
Σε γαμάνε, η μαμά και ο μπαμπάς σου.
Ίσως δεν το εννούν, αλλά έτσι κάνουν.
σε γεμίζουν με τα ελαττώματα που είχαν,
και μερικά ακόμα μπας και δε φτάνουν.

Μα κι αυτοί, γαμήθηκαν με τη σειρά τους.
Από ηλίθιους με παλιομοδίτικα καπέλα και πανωφόρια.
Που πότε το παίζαν ψευτο-αυστηροί
και πότε τρωγόταν σαν τα κοκκόρια.

Ο άνθρωπος μοιράζει στον άνθρωπο, μιζέρια
μιζερια σαν τη θάλασσα βαθιά,
βγες από αυτό το κύκλο όσο μπορείς
και μη κάνεις κι εσύ παιδιά...

Και το πρωτότυπο εδώ.

They fuck you up, your mum and dad.
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.

But they were fucked up in their turn
By fools in old-style hats and coats,
Who half the time were soppy-stern
And half at one another's throats.

Man hands on misery to man.
It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
And don't have any kids yourself.

Λοιπόν ο Philip Larkin, ποιητής που έζησε από το 1922 ως το 1985 ,γνωστός ως και ο ποιητής των βρωμόλογων, είναι πολύ αγαπητός στην Αγγλία. Στα ποιήματα έκανε κυρίως κοινωνική κριτική. (Σοβαρή, όχι κουτσομπολιό...)

Δεν συμμερίζομαι τα αισθήματα του σε αυτό το βαθμό. Δεν θα έλεγα ποτέ και σε κανέναν να μην κάνει παιδιά. Και for the record, ούτε και η μάνα μου που μου το έστειλε...

Όμως σκέφτομαι συχνά για τους γονείς, για τους δικούς μας αλλά και για μας ως γονείς, για τους φίλους και γνωστούς...

Βλέπω γονείς που πιστεύουν τόσο ακράδαντα ότι ξέρουν τι είναι αυτό που πρέπει να προσφέρουν στα παιδιά τους και δεν δέχονται άλλη άποψη. Γονείς που χάριν αυτού του "σωστού" που νιώθουν μέσα τους, μοιράζουν τόσο απλόχερα την μιζέρια στην οποία αναφέρθηκε ο ποιητής. Εις βάρος της αγάπης. Και από την άλλη, γονείς που αγαπούν τόσο τα παιδιά τους, η κάποια εικόνα παρανοημένης παιδικής ηλικίας που βλέπουν σε αυτά, ώστε να μην τους αρνούνται τίποτα. Με αποτέλεσμα να μεγαλώνουν και να γίνοται κακομαθημένα κωλόπαιδα συνήθως...

Ποιό είναι άραγε το μυστικό? Τι είναι προτιμότερο? Αγάπη, πειθαρχία, αγαθά, συμβουλές. Πως μπορούμε να είμαστε τόσο σίγουροι ότι ξέρουμε που θα βρίσκεται η ευτυχία των παιδιών μας μελλοντικά σε έναν κόσμο που τόσο γρήγορα αλλάζει? Όταν ακόμη και αυτές οι σταθερές ηθικές αξίες, κάθε άλλο παρά σταθερές αποδεικνύονται. Μην με παρεξηγείτε τα βασικά, θεωρώ, παραμένουν , αλλά κάποια άλλα όχι. Και απόδειξη αυτού βλέπουμε κάθε μέρα, σε αντιπαλότητες παιδιών-γονέων του μοντέρνου με το παλιό. Το χάσμα των γενεών... πότε θα το ξεφορτωθούμε επιτέλους...

Δυστυχώς ο χρόνος πιέζει και θα πρέπει να επανέλθω αύριο...
τα λέμε...