Ο Εθνικισμός κι εγώ. Μια ιστορία μίσους.

Θυμάμαι πριν από 7 χρόνια περίπου είχα πάει στην γιορτή που έστησαν στον παιδικό σταθμό της κόρης μου για την 28η Οκτωβρίου. Μέρες πριν η μικρή , που ήταν και τσαούσα πρώτης τάξης, μας είχε ζαλίσει με τραγουδάκια για τον Μουσολλίνι, τα φουσάτα, το κορόιδο, τον Ντούτσε... Εκείνη την χρονιά, στον παιδικό σταθμό πήγαινε κι ένας πιτσιρικάς, ξένος, Αυστριακής καταγωγής.Η μάνα του και ο θετός του πατέρας είχαν αποφασίσει να ζήσουν στην Ελλάδα. Ο μικρός πήγαινε στον σταθμό, σαν ένα πρώτο βήμα στο να μάθει την γλώσσα. Ήταν ενδιαφέρον να βλέπεις αυτόν τον κατάξανθο πιτσιρικά με τα γαλανά μάτια, τυπικό δείγμα της Άρειας φυλής να τραγουδάει με την γερμανική του προφορά (και με μπρίο, όχι αστεία!) όλα αυτά τα τραγούδια κατά των Γερμανών, των Ιταλών κλπ. Με έκανε να σκεφτώ...
Παρεπιπτόντως το όνομα του ήταν το ελληνικότατο Ιερώνυμος αν και στην πολύ πιο funky ξενική του μορφή Geronimo...




Τώρα ως γνωστόν στην παρέλαση στη Θεσσαλονίκη, ξεφτιλιστήκαμε για μια ακόμη φορά παγκοσμίως λόγω κάποιων εθνικιστικών ηλιθίων της ΜΥΑ (Μονάδα Υποβρύχιων Αποστολών) που τραγουδούσαν αντιαλλοδαπά τραγουδάκια.
Και είχαν και το θράσος να πουν ότι κάθε χρόνο τα τραγουδάνε και πότε δεν τους είπε κανείς τίποτα... Έχουν όμως δίκιο σε αυτό, έτσι είναι!!

Άλλο ένα παράδειγμα των αλλαγών που χρειάζεται να κάνει η Ελλάδα (και οι Έλληνες!) για να εναρμονιστούμε με τα Ευρωπαικά δεδομένα.

Είναι γεγονός πως μια ξενοφοβία την έχουμε. Θυμάμαι ιστορία με την μακαρίτισσα τη γιαγιά μου να φωνάζει "Ο αράπης, ο αράπης!!!" όταν κάποιος Πακιστανός χτύπησε την πόρτα, να ρωτήσει για το δωμάτιο που νοικιαζόταν...

Δεν είμαστε όμως οι μόνοι στον κόσμο που είναι έτσι. Η ξενοφοβία μπορεί και να είναι στην φύση του ανθρώπου. Κακά τα ψέματα, και οι Τούρκοι μας βλέπουν κάπως και οι Σκοπιανοί και οι Αλβανοί...

Μήπως και στην "Ευρώπη" όλοι οι Eυρωπαίοι τους αγαπάνε όλους? Δυστυχώς κάποιοι λίγοι, εθνικιστές, υπάρχουν παντού. Σε κάθε χώρα υπάρχουν και κάποιοι.

Τώρα που το σκέφτομαι περισσότερο, το πρόβλημα που δημιουργήθηκε με την ΜΥΑ δεν είναι η ύπαρξη εθνικιστικών στοιχείων. Είναι που σε μια δημόσια υπηρεσία, βρίσκονται άτομα που δεν έχουν τη στοιχειώδη παιδεία να καταλάβουν ότι όταν βρίσκεσαι σε μια θέση ευθύνης, όταν είσαι "δημόσιος υπάλληλος" οφείλεις να είσαι ΚΥΡΙΟΣ και να συμπεριφέρεσαι σαν ΚΥΡΙΟΣ γιατί πρέπει να δώσεις και ένα καλό παράδειγμα...

Θες να είσαι εθνικιστής? Θες να πιστεύεις ότι όλοι οι άλλοι λαοί εποφθαλμιούν την πατρίδα σου, η την ζωή σου ακόμα? Πρόβλημα σου. Και κράτα το για τον εαυτό σου...

Εγώ προσωπικά δεν έχω τίποτα να χωρίσω ούτε με Τούρκο ούτε με Αλβανό ούτε με Σκοπιανό. Αντίθετα φοβάμαι το χρήμα. Το χρήμα και τους πρεσβευτές του που θέλουν να τα σβήσουν όλα στο όνομα του κέρδους. Και το χρήμα δεν έχει πατρίδα... γιαυτό χώνεται παντού!

Γονείς και κηδεμόνες...

Λοιπόν πριν μπω στο σημερινό θέμα, να σχολιάσω κάτι που άκουσα το πρωί στο ραδιόφωνο. Θα δοθούν λέει θέσεις στο δημόσιο στους συγγενείς όσον χάθηκαν στις φωτιές της Πελοποννήσου πέρσι. Από μια πλευρά δε λέω καλό να βοηθηθούν οι άνθρωποι, αλλά από την άλλη φωνάζουν όλοι όχι πια άλλους δημόσιους υπαλλήλους και πως πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε ένα έθνος επίδοξων δημόσιων υπαλλήλων (που μεταφράζεται ουσιαστικά σε επίδοξους time και money wasters) Και έχουμε το κράτος το οποίο λανσάρει σαν λύση η και επιβράβευση σε κάθε είδους καλό η κακό μια θέση στο δημόσιο. Πως θα αλλάξουν έτσι τα πράγματα? Δεν θα αλλάξουν...

Κερδίζεις μετάλλιο, θέση στο δημόσιο. Χάνεις τον άνθρωπο σου σε φωτιά, θέση στο δημόσιο. Εδώ ξέρω κάποιον ο οποίος από συμμετοχή σε εθνική ομάδα κέρδισε θέση στο συγκοινωνιών και δουλεύει 3 ωρες την ημέρα.... Τι είναι αυτά τα πράγματα?

α και να καταργηθεί η μονιμότητα παρακαλώ, έχει καταντήσει κοροιδία...

Λοιπόν στο θέμα μου. Πήγα χρες στη συνάντηση του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του 1ου ΕΠΑΛ Κέρκυρας. Αν δεν κάνω λάθος στο σχολείο φοιτούν περί τα 700 παιδιά. Πόσοι γονείς λέτε ήρθαν?

Αν είμασταν δέκα ήταν ζήτημα... Ενημερωθήκαμε για κάποια ζητήματα του σχολείου και μας ζητήθηκε από τον συμπαθέστατο λυκειάρχη να ορίσουμε κάποιο διοικητικό συμβούλιο. Χωρίς εκλογές! Όχι ότι έχει άδικο άνθρωπος αφού είμαστε τόσο λίγοι θα ήταν σχετικά εύκολο...

Κρίμα δεν είναι? Πρόσφατα έγινα και γραμματέας του συλλόγου του δημοτικού που πάει η μικρότερη κόρη μου. Και κει μπήκα γιατί δεν υπήρχαν αρκετά άτομα... Από 140 παιδιά 7 γονείς εμφανίστηκαν. Πρέπει βέβαια να παραδεχτώ πως για πολύ καιρό (βλέπε χρόνια) ήμουν και εγώ ένας από αυτούς τους αφανείς γονείς. Γιατί συμβαίνει αυτό?

Γιατί δεν νοιαζόμαστε αρκετά?
Λόγω ωχαδερφισμού? (βλέπε ζαμανφουτισμός...χαχαχα)
λόγω του ότι έχουμε ένα σωρό άλλα προβλήματα και δεν προλαβαίνουμε?

Υπάρχουν σίγουρα και άλλοι λόγοι. Στο δημοτικό ας πούμε μεγάλο μέρος των παιδιών είναι Αλβανοί η Βορειοηπειρώτες. Μήπως οι γονείς τους νιώθουν λίγο απέξω και δυσκολεύονται?
Ίσως.

Κάθε φορά που αναρωτιέμαι για όλα αυτά, ο νους μου πάει σε ένα τραγούδι. Σας παραθέτω τους στίχους έτσι για να το θυμηθείτε...


Στίχοι: Ισαάκ Σούσης
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας

Όλη μου τη ζωή, κρυβόμουνα γιατί
το 'θελα μα φοβόμουνα να φύγω.
Κάποτε αγάπη έλεγα αυτή την ενοχή
μα τώρα μ' εκδικείται λίγο-λίγο.

Όλη μου τη ζωή μού 'βγαινε η ψυχή
κάτι να θυμηθώ, κάτι ν' αρχίσω.
Να 'ναι καλοί οι φίλοι κι οι λογαριασμοί
και να μη χρειαστεί να τα σκαλίσω,
κάτι να θυμηθώ κάτι ν' αρχίσω.

Μου 'μάθαν να μισώ, ν' αρκούμαι στο μισό
να χάνω, να κερδίζω, να ποντάρω.
Να παίρνω διαταγές, να σπάω επιταγές,
σε κάθε ευκαιρία να κορνάρω.

Να σφίγγω τα λουριά, με τόση μαστοριά,
να βρίσκω μία λύση στο ποδάρι,
να κλείνω τα παντζούρια και μόνη συντροφιά,
να σφίγγω πιο πολύ το μαξιλάρι,
να βρίσκω μία λύση στο ποδάρι.

Όλη μου τη ζωή, μια δεύτερη κρυφή,
αγέννητη η ζωή μ' ακολουθούσε.
Δεν κοίταζε στα μάτια, δεν ήταν φορτική,
δε μίλαγε μα όλα τα ζητούσε,
μια θάλασσα μικρή μ' ακολουθούσε.

Το copy paste από το πολύ ωραίο site stixoi.info

Αυτό το τραγούδι λέει πολλά για την νεοελληνική πραγματικότητα. Εγώ προσωπικά το ζω ακριβώς έτσι στο πετσί μου εδώ και χρόνια. Άνθρωποι ικανοί, ορεξάτοι για δουλειά και ζωή, σπρωγμένοι από άδικους μισθούς και αφεντικά χωρίς παιδεία η ανθρωπιά στο να ξεκινήσουν δικές τους δουλειές μπας και δουν μια άσπρη μέρα. Και τι καταλαβαίνουμε? Μας ξεζουμίζει το κράτος, η εφορία, το ΣΔΟΕ με άδικα πρόστιμα και φορολογία που μας πάει πίσω στον καιρό των τσιφλικάδων... Πως να βρούμε το κουράγιο η το ψυχικό σθένος να ασχοληθούμε με τα κοινά? Ακόμη και αυτό το λίγο που είναι ένας σύλλογος γονέων?


Ακόμη και γω που γράφω λίγα λόγια εδώ, πρέπει να σταματήσω γιατί το "μαγγανοπήγαδο" περιμένει...


Θα τα πούμε σύντομα φίλοι μου.

Ελπίζω να δω και κάνα σχόλιο...