Copyright infringement and green horses...

Με κίνδυνο να θεωρηθώ ένας psycho, γκρινιάρης, conspiracy theory addict, σας ενημερώνω ότι σήμερα έλαβα από το fakebook (pun intended) ειδοποίηση ότι λόγω copyright infringement μου κατέβασαν ένα βιντεάκι που είχα φτιάξει με φωτό που είχε βγάλει η μικρή μου κόρη. Μια και οι φωτό είναι σίγουρα δικές μας, φαντάζομαι το κόλλημα τους είναι η μουσική. Booker T and the MGs είναι... Οι μισοί μπορεί και να μην ζουν... αλλά έτσι κι αλλιώς στα balls μου... εγώ την κάνω από το fatebook... τα πήρα τελείως... απλώς τώρα είχα την αφορμή... γιατί εδώ που τα λέμε είναι απίστευτα time consuming όλη αυτη η ιστορία με το flakebook... και κοροιδία κατά τη γνώμη μου... δεν λέω στην αρχή κάπως πλάκα είχε που μοιραζόμασταν όλοι φωτό και βρίσκαμε παλιούς φίλους, αλλά μετά πολύ γρήγορα έγινε απίστευτα βαρετό με όλα αυτά τα requests. Λες και δεν είχαμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε. Ευτυχώς που είχα πολύ δουλειά το καλοκαίρι και ξεκόλλησα. Αμαν πια!!! Σε μερικές μέρες αποχωρώ και έχω 617 requests που εκκρεμούν!!! Αρκετά!! Λαμβάνοντας υπόψην και τις "εκπληκτικές" ταχύτητες λειτουργίας του web εδώ θα ήθελα περίπου 5-10 λεπτά να ασχοληθώ με το καθένα. Δηλαδή 3085-6170 λεπτά. Δηλαδή περίπου 50-100 ώρες της ζωής μου για να πω στην γυναίκα μου μεταξύ άλλων, να μου φέρει ένα δονητή από το sex shop η αν θέλει να της πάρω ένα elven bloody ring? Η να κεράσω τους φίλους μου virtual μπύρες?? Αν υπολογίσουμε ότι μπορώ να βγάλω στο μεροκάματο γύρω στα 30 ευρά την ώρα σε αυτές τις ώρες βγάζω 1500 με 3000 ευρώ και πετάγομαι και με το αεροπλάνο να κεράσω...

ααααχχχχ το έβγαλα από μέσα μου.... λοιπόν τέρμα το φάτσαμπουκ!

Σας φιλω σας χαιρετώ , την αγάπη σας....
Π.

Χμμμ...

Ο πιο τακτικός blogger επιστρέφει...χαχα. Από 1η Μάρτη λέει είχα να κάνω ανάρτηση. Πέρασε καιρός. εδώ έχει καλοκαιρέψει αλλά μετ'εμποδίων. Τις τελευταίες μέρες ο ήλιος εναλλάσεται τακτικά με δυνατές μπόρες, καταιγίδες, κομπλέ με κεραυνούς και βροντές. Ως συνήθως για κάποιον περίεργο λόγο αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε νερό!

Τώρα πως γίνεται και μετά από τόσο νερό ,δεν περισσεύει και λίγο να ρίξουμε στα μούτρα μας η να ξυριστούμε, it sure as hell, beats me!!!

σήμερα, Κυριακή, πήγαμε σε ένα πολύ ωραίο σπίτι κοντά σους Λιαπάδες. είναι και γνωστό μια και έχουν γραφτεί βιβλία για αυτό... (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...) Το σπίτι έχει πουληθεί σε νέους ιδιοκτήτες και κάποιος φίλος τους έχει κάνει δώρο ένα σκάφος.  Δώρο έκπληξη, στημένο στο driveway τους, ένα Hobie Pacific αξίας κάπου γύρω στα 22 χιλιάρικα... Και μάλιστα δώρο σε κάποιον ο οποίος δεν ξέρει ιστιοπλοία... Είναι να κλαις... κάτι σαν να χαρίζεις Lamborghini σε κάποιον που δεν έχει δίπλωμα. ???!!! τι να πει κανείς? τσπ, ο λόγος που πήγα ήταν για να το ξαρματώσω , προκειμένου να μετακινηθεί, πράγμα και το οποίο έκανα... Μετά πήγαμε για φαγητό σε μία από τις αμέτρητες οικογενειακές ταβερνούλες-ψησταριές με απόλυτα τίμιο και λογικό φαγητό. Νορμάλ τιμές και νόστιμο. Καθισμένος εκεί, σκεφτόμουν πόσες φορές, στα διάφορα μέρη που έχουμε κάτσει η πάει τα τελευταία χρόνια, πάντα στο νησί μας βέβαια, μας παίρνουν για τουρίστες... Και είχα τη σκέψη πως, εφόσον μας παίρνουν για τουρίστες, πρέπει όχι μόνο να  φαινόμαστε λίγο σαν τουρίστες, αλλά ίσως και να έχουμε λίγο από αυτό το κάτι το τουριστικό... Τώρα βέβαια έχω χάσει τον πλήρη ειρμό, γιατί είναι αργά και θα έπρεπε να πάω για ύπνο, αλλά η τελική σκέψη ήταν να είμαστε ευχαριστημένοι που ζούμε εδώ που ζούμε... Από το πρωί, κάναμε δουλειές, πήγαμε εκκλησία (Πρώτη κοινωνία της μικρής σήμερα) Πήγαμε πάλι για δουλειά, αλλά σε ωραίο περιβάλλον, και μετά για μπάνιο σε νερά κρύσταλλα που λαμπύριζαν σαν από διαμάντια! Το τοπίο δραματικό, καταπράσινο, παντού δέντρα και μυριάδες αποχρώσεις του πράσινου. Μισή ωρίτσα μετά, είμαστε σπίτι και τρώμε παγωτό... Η ζωή είναι ωραία!  ειδικά όταν αγαπάς και σε αγαπάνε! Άρα να μην στεναχωριόμαστε! Και να μην έχουμε άγχος.....

Αυτά για σήμερα!  

Ο τέλειος γονιός...

Πριν από μερικές μέρες μου έστειλε η μητέρα μου ένα ποίημα του Philip Larkin.
Σας το παραθέτω σε δική μου μετάφραση:
Σε γαμάνε, η μαμά και ο μπαμπάς σου.
Ίσως δεν το εννούν, αλλά έτσι κάνουν.
σε γεμίζουν με τα ελαττώματα που είχαν,
και μερικά ακόμα μπας και δε φτάνουν.

Μα κι αυτοί, γαμήθηκαν με τη σειρά τους.
Από ηλίθιους με παλιομοδίτικα καπέλα και πανωφόρια.
Που πότε το παίζαν ψευτο-αυστηροί
και πότε τρωγόταν σαν τα κοκκόρια.

Ο άνθρωπος μοιράζει στον άνθρωπο, μιζέρια
μιζερια σαν τη θάλασσα βαθιά,
βγες από αυτό το κύκλο όσο μπορείς
και μη κάνεις κι εσύ παιδιά...

Και το πρωτότυπο εδώ.

They fuck you up, your mum and dad.
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.

But they were fucked up in their turn
By fools in old-style hats and coats,
Who half the time were soppy-stern
And half at one another's throats.

Man hands on misery to man.
It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
And don't have any kids yourself.

Λοιπόν ο Philip Larkin, ποιητής που έζησε από το 1922 ως το 1985 ,γνωστός ως και ο ποιητής των βρωμόλογων, είναι πολύ αγαπητός στην Αγγλία. Στα ποιήματα έκανε κυρίως κοινωνική κριτική. (Σοβαρή, όχι κουτσομπολιό...)

Δεν συμμερίζομαι τα αισθήματα του σε αυτό το βαθμό. Δεν θα έλεγα ποτέ και σε κανέναν να μην κάνει παιδιά. Και for the record, ούτε και η μάνα μου που μου το έστειλε...

Όμως σκέφτομαι συχνά για τους γονείς, για τους δικούς μας αλλά και για μας ως γονείς, για τους φίλους και γνωστούς...

Βλέπω γονείς που πιστεύουν τόσο ακράδαντα ότι ξέρουν τι είναι αυτό που πρέπει να προσφέρουν στα παιδιά τους και δεν δέχονται άλλη άποψη. Γονείς που χάριν αυτού του "σωστού" που νιώθουν μέσα τους, μοιράζουν τόσο απλόχερα την μιζέρια στην οποία αναφέρθηκε ο ποιητής. Εις βάρος της αγάπης. Και από την άλλη, γονείς που αγαπούν τόσο τα παιδιά τους, η κάποια εικόνα παρανοημένης παιδικής ηλικίας που βλέπουν σε αυτά, ώστε να μην τους αρνούνται τίποτα. Με αποτέλεσμα να μεγαλώνουν και να γίνοται κακομαθημένα κωλόπαιδα συνήθως...

Ποιό είναι άραγε το μυστικό? Τι είναι προτιμότερο? Αγάπη, πειθαρχία, αγαθά, συμβουλές. Πως μπορούμε να είμαστε τόσο σίγουροι ότι ξέρουμε που θα βρίσκεται η ευτυχία των παιδιών μας μελλοντικά σε έναν κόσμο που τόσο γρήγορα αλλάζει? Όταν ακόμη και αυτές οι σταθερές ηθικές αξίες, κάθε άλλο παρά σταθερές αποδεικνύονται. Μην με παρεξηγείτε τα βασικά, θεωρώ, παραμένουν , αλλά κάποια άλλα όχι. Και απόδειξη αυτού βλέπουμε κάθε μέρα, σε αντιπαλότητες παιδιών-γονέων του μοντέρνου με το παλιό. Το χάσμα των γενεών... πότε θα το ξεφορτωθούμε επιτέλους...

Δυστυχώς ο χρόνος πιέζει και θα πρέπει να επανέλθω αύριο...
τα λέμε...