Το συνάφι

Βάζω (κλασσικά) μια αναζήτηση στο Google για τη λέξη "συνάφι" ψάχνοντας μια βοήθεια για την αρχή του άρθρου μου και με το που φτάνω στο "συν" αυτόματα μου πετάει προτάσεις, εκ των οποίων η πρώτη είναι "λαική συνέλευση" και πολύ χαίρομαι για αυτό!!

Όμως δεν βρίσκω κάτι για το συνάφι που εννοώ. Το συνάφι με την κακή έννοια, του συναφιού που λέμε, της συμμορίας, των παρανόμων συνεργατών...

Πριν χρόνια, πολλά, είχα την πρώτη μου εμπειρία τους όταν κάποιος από αυτούς ήρθε στο μαγαζί του πατέρα μου και υπήρξε μια παρεξήγηση σχετικά με μια τιμή σε κάποιο είδος. Υπήρχε κάποιο αυτοκόλλητο με τιμή χαμηλότερη μέσα από τον προμηθευτή μας και η δική μας ήταν ψηλότερη. Με ύφος κατηγόρησε τον πατέρα μου για κλέφτη. Αυτός τα πήρε και όντας Αύγουστος του βγήκαν και μαζεμένα οπότε είπε του κυρίου να μην το αγοράσει και να φύγει. Ο κύριος ήθελε να φωνάξει την αστυνομία και όταν άρχισαν τις σμπρωξιές η γυναίκα του φώναζε: "Ηλίθιε!! δεν ξέρεις τι κάνεις!! Είναι βουλευτής!!" Οπότε εγώ και ο Σπύρος φωνάξαμε σαν χορωδία "Χεστήκαμε!!

Αυτοί οι άνθρωποι (ο θεός να τους κάνει...) έτσι είναι. κι αν δεν ήταν απο γεννησιμιού τους, έτσι γίνονται. Πιστεύουν ότι είναι υπεράνω. Υπεράνω του νόμου, υπεράνω κριτικής,υπεράνω ανθρωπιάς, υπεράνω εμάς! Ένα μέρος τους , κάποιος αριθμός δεν είναι από "οικογένειες" απλά έχουν παίξει το παιχνίδι καλά. Είμαι σίγουρος πως θα έχετε συναντήσει το είδος. Ασχολούνται με τα κοινά, είναι καθηγητές, δάσκαλοι, η επαγγελματίες που φαίνονται να ενδιαφέρονται για τα κοινά αλλά στην ουσία ενδιαφέρονται για την δική τους πολιτική καριέρα. Και ένα μικρό ποσοστό που ίσως έχει αγνές προθέσεις όταν ξεκινά, σίγουρα τις χάνει στο δρόμο...
Οι υπόλοιποι είναι από "οικογένειες". Όπως συμβαίνει σε πολλές οικογένειες τα παιδιά ακολουθούν στα χνάρια των γονιών... Εμείς βέβαια εδώ στην Ελλάδα το έχουμε παραχέσει... Γενιές ολόκληρες μας ταλαιπωρούν...Ο ένας χειρότερος από τον άλλον...
Αυτοί οι άνθρωποι υποτίθεται ενδιαφέρονται για το καλό μας. Και κάθε τέσσερα χρόνια περίπου, καταφέρνουν να πείθουν ένα ικανό αριθμό ψηφοφόρων για αυτό, τόσο όσο χρειάζεται για να πάρουν τις θέσεις τους. Θέσεις τις οποίες ακριβοπληρώνουμε, ψηφίσαμε δεν ψηφίσαμε. Θέσεις που θα πληρώνουν και τα αγέννητα παιδιά κι εγγόνια μας αν δεν κάνουμε κάτι για αυτό...
Και βρίσκουν ψηφοφόρους γιατί πολλοί Έλληνες δεν ψηφίζουν κατά συνείδηση αλλά κατά παράδοση, η κατά απαίτηση της οικογένειας... Πολλοί Έλληνες υποστηρίζουν το ένα η το άλλο κόμμα γιατί αυτό έκανε κι ο πατέρας τους κι ο παππούς τους και ούτω καθεξής...

Θυμάμαι πέρσι το καλοκαίρι, σε μια κουβέντα που είχα να μου λέει ένας γνωστός, επιχειρηματίας του χώρου των αυτοκινήτων, πως σε κάποιο τραπέζι που τον κάλεσαν, σκάει μύτη και ο τοπικός βουλευτής του κόμματος της απελθούσας... Όπως ήταν σηκώθηκε και έφυγε, λέγοντας στον οικοδέσποτη "Δεν μου είπες ότι θα ήταν κι αυτός εδώ!" Και δεν ήταν προσωπικό το θέμα αλλά καθαρά πολιτικό. Δεν ήθελε καμία σχέση. Τους είχε σιχαθεί πια.

Τώρα, ένα χρόνο μετά, όλη η Ελλάδα φαίνεται να τους έχει σιχαθεί πια. Δεν ονειροβατώ, σίγουρα έχουν τους υποστηρικτές τους και οι νοοτροπίες δεν αλλάζουν έτσι εύκολα, αλλά το ξέσπασμα που υπάρχει και φαίνεται καθε μέρα από τις διάφορες κινήσεις "προπηλακισμών"  λέει πολλά.

Σύντομα θα μπορούν να κυκλοφορούν μόνο με προστασία η μόνο "εντός των τοιχών". Και ολοένα και περισσότερος κόσμος απλά θα σηκώνεται και θα φεύγει όταν κάθεται κάποιος από αυτούς κοντά τους... Και τα επιφωνήματα θαυμασμού που ακολουθούσαν την διαπίστωση "Είναι βουλευτής!" θα αντικατασταθούν από μειδιάματα και εκφράσεις αηδίας "Είναι.... βουλευτής!" (και θα φτύνουμε τον κόρφο μας...)

Έτσι θα γίνει. Και την συμπεριφορά αυτή πρέπει να την εισπράξουν και όλοι όσοι τους υποστηρίζουν, όλοι όσοι τους γλύφουν και όλοι όσοι τους θαυμάζουν... το συνάφι τους δηλαδή!

Τέρμα η συμμοριοκρατία!

Βόλτα στην παραλία μια συννεφιασμένη Δευτέρα..

Είναι κάτι μέρη που πάμε καμιά φορά και όλο πάμε στο ίδιο σημείο η μαγαζί, κι έτσι ποτέ δεν βλέπουμe τι έχει παρακάτω. Έτσι κι εμείς σημερα πήγαμε σε μια παραλία που πάμε σχετικά συχνά. Προσπεράσαμε το συνηθισμένο μας στέκι και περπατήσαμε παρακάτω, ως την άκρη.

Με βομβάρδισαν διάφορες εντυπώσεις και μου γέμισαν το μυαλό σκέψεις. Πρώτα από όλα το όλο μέρος φαινόταν να βρίσκεται ακόμα πιασμένο γερά από τα νύχια του χειμώνα. Εμείς που ζούμε σε τουριστικά μέρη ξέρουμε καλά τι σημαίνει αυτό. Τα ίδια μέρη που τόσο ζεστά, φιλόξενα και χαρούμενα φαντάζουν το καλοκαίρι, γίνονται γκρίζα και λυπηρά το χειμώνα. Κάποιες φορές και άσχημα, δεν βλέπονται...

Μετά τα σκουπίδια. Εντάξει τα ξεβράζει η θάλασσα (αλλά άνθρωποι τα έριξαν κι εκεί...) αλλά η παραλία ήταν γεμάτη με μπουκάλια νερού και μπύρας όρθια απομεινάρια από το πάρτυ της προηγούμενης βραδιάς. Κανείς δεν είχε το φιλότιμο να μαζέψει...

Παρακάτω προσπερνάμε ένα κτίριο όπου γίνονται εργασίες και τα μπάζα ξεχειλίζουν ως την αμμουδιά. Πιο κάτω ακόμα ένα ΕΚΤΡΩΜΑ το οποίο δεν περιγράφεται. Δεν είχα κάμερα κοντά αλλά θα προσπαθήσω με λόγια. Φανταστείτε ένα οικοδόμημα φτιαγμένο από ξύλα, τσιμέντο, τούβλα, πέτρες, λαμαρίνες με τις μπετοβέργες όχι μόνο να φαίνονται αλλά σε κάποια μέρη να έχει μόνο τον οπλισμό χωρίς τσιμέντο! Και το τσιμέντο να φαίνεται σαν να το εβαλε κάποιος με τα χέρια όπου έφτανε... Και όλο αυτό σε μία από τις πιο πολυσύχναστες παραλίες του νησιού.

Στο τέλος της παραλίας ήταν ένα εστιατόριο πάνω στα βράχια,εμφανώς εγκαταλελειμμένο με τους τοίχους να ξεφλουδίζουν και φύκια παντού... Τέτοια υπάρχουν μπόλικα παντού! Κι όμως πολλά από αυτά μέχρι το καλοκαίρι θα έχουν φάει ένα χέρι χρώμα, ένα σκούπισμα κα ένα σουλούπωμα και θα αποτελέσουν τόπο ευχάριστων διακοπών και αναμνήσεων για κάποιους.

Ο μικρός μου έπαιζε ανέμελος παίρνοντας πέτρες και πετώντας τες στη θάλασσα που άφριζε φουσκωμενη. Τον κοίταζα και σκέφτηκα εκείνο το "Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι". Όχι ότι είναι "πτωχός τω πνευματι" ο καημένος αλλά τουλάχιστον δεν ξέρει τίποτα από τα εξής:

- Δάνεια
- Επιταγές
- λογαριασμοί
- τόκοι
- πιστωτικές κάρτες
- οικονομική κρίση
- spreads
- κερδοσκόποι
- κινητά τηλέφωνα
- τράπεζες
- κλπ, κλπ, κλπ...
για να μην πω βέβαια για τα μεγάλα όπως:
- AIDS
- πόλεμοι
- πετρέλαιο
- γενοκτονίες
- όλα τα κακά του κόσμου

Γιαυτό λοιπόν και είναι ευτυχισμένος. Δεν ξέρει. Εμείς κι αν ακόμη κλείναμε τα αυτιά μας σε κάθε νέο από δω και στο εξής, πότε δεν θα ανακτούσαμε αυτήν την ηρεμία και την ανεμελιά. Αυτό είναι το τίμημα του να μεγαλώνεις και να σκέφτεσαι...

Πολλοί από μας ίσως προσπαθούν να προστατέψουν τα παιδιά τους από αυτή τη γνώση. Φαίνεται κρίμα να τους αφαιρέσεις αυτή τη φυσική ευτυχία με την οποία γεννιούνται.
αααχχχχ... (βαρύς αναστεναγμός)

Η σκέψη μου γύρισε και στο κλασσικό θέμα των ημερών. Ευρώπη εναντίον Ελλάδος. Κατηγορούμαστε ότι είμαστε λαός σπάταλος, ότι ζούσαμε πέραν των δυνατοτήτων μας, ότι χρεωκοπήσαμε την χώρα. Είναι εύκολο για κάποιους να κάνουν γενικολογίες. Ναι, πολλοί από μας έπεσαν θύματα του νεοπλουτισμού, του έυκολου, έστω και δανεικού, χρήματος. Κάποιοι λίγοι όμως καταχράστηκαν τεράστια ποσά τα οποία καλούμαστε να πληρώσουμε εμείς. Ποσά τα οποία εμείς δεν τα έχουμε δει ούτε στα πιο άγρια όνειρα μας...

Είδα αυτή την παραλία σήμερα σαν ένα μικρόκοσμο της Ελλάδας. Άναρχη δόμηση, σκουπίδια, γεμάτη φύκια και κάτω από ένα γκρίζο ουρανό. Σε λίγο καιρό θα λάμψει ο ήλιος και θα τυφλώσει τους τουρίστες τόσο όσο χρειάζετε για να τους φαίνεται παράδεισος. Άλλωστε όταν ο ήλιος σου λείπει τόσο (μ.ο.ηλιοφάνειας Γερμανία 1000 ω./έτος- ελλάδα 3000!!) δέχεσαι και κάποια μειονεκτήματα...

Θυμήθηκα και για κάποιο λόγο το φοβερό αυτό τραγούδι. Ο Τζιμάκος είναι από τους λίγους που έχουν πιάσει πολύ καλά τον παλμό της Ελλάδας... Σας το αφιερώνω...

The end of the world as we know it...

Λοιπόν μόλις είδα την ανσκόπηση του 2008 όσον αφορά την οικονομική κρίση. Το ένστικτο μου λέει ότι πολλοί αισθάνονται όπως κι εγώ, φόβο, ανησυχία, αλλά και μια περίεργη αίσθηση ανακούφισης. Μήπως τα ψέμματα τελειώνουν? Μήπως τώρα είμαστε ΑΝΑΓΚΑΣΜΕΝΟΙ να αντικρύσουμε κατάματα αυτό που τόσο καιρό μέσα μας ξέραμε, αλλά δεν παραδεχόμασταν? Ότι ο υπέρμετρα καταναλωτικός τρόπος ζωής μας είχε ημερομηνία λήξης. Ότι τόσον καιρό ασχολούμασταν περισσότερο με τα άνευ σημασίας και λιγότερο με αυτά που μετράνε πραγματικά? Ότι το βάζο της ζωής μας είχε και βότσαλα και όχι μόνο άμμο...?

Ανοίγω τα χέρια μου πλατιά και υποδέχομαι την κρίση! Καλώς ήρθες!!