The end of the world as we know it...

Λοιπόν μόλις είδα την ανσκόπηση του 2008 όσον αφορά την οικονομική κρίση. Το ένστικτο μου λέει ότι πολλοί αισθάνονται όπως κι εγώ, φόβο, ανησυχία, αλλά και μια περίεργη αίσθηση ανακούφισης. Μήπως τα ψέμματα τελειώνουν? Μήπως τώρα είμαστε ΑΝΑΓΚΑΣΜΕΝΟΙ να αντικρύσουμε κατάματα αυτό που τόσο καιρό μέσα μας ξέραμε, αλλά δεν παραδεχόμασταν? Ότι ο υπέρμετρα καταναλωτικός τρόπος ζωής μας είχε ημερομηνία λήξης. Ότι τόσον καιρό ασχολούμασταν περισσότερο με τα άνευ σημασίας και λιγότερο με αυτά που μετράνε πραγματικά? Ότι το βάζο της ζωής μας είχε και βότσαλα και όχι μόνο άμμο...?

Ανοίγω τα χέρια μου πλατιά και υποδέχομαι την κρίση! Καλώς ήρθες!!

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει...

Ξεκίνησα κι έγραψα ένα κατεβατό, και μετά το έσβησα. Ένα ήθελα να πω. Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας, που δεν νιώθουν ότι κάτι πάει στραβά με τη χώρα μας. Που δεν πιστεύουν ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Που είτε από άγνοια, είτε από συμφέρον, δεν θέλουν να αλλάξει κάτι. Που βολεύτηκαν με τη ρουσφετοθεσούλα τους η την επιδότηση που πήραν για να φτιάξουν την επιχείρηση τους και τα βλέπουν όλα μέλι-γάλα...
Και τους μιλάς και τα μάτια τους γίνονται κάπως απλανή, γιατί δεν σε ακούν. Δεν θέλουν να ακούσουν.
ώρες-ώρες με πιάνει μια κατάθλιψη γιατί φοβάμαι πως αυτοί είναι πολλοί. περισσότεροι από μας...

Θα κάνω εμετό...!!!

Λοιπόν καμιά φορά με εκπλήσσει η αφέλεια μου. Το έχω ξαναπεί, εμείς εδώ στο νησί δεν έχουμε πείρα από ακραίες καταστάσεις. Αν εξαιρέσουμε τα πρόσφτα γεγονότα και τα γεγονότα στη Λευκίμμη... Ψάχνοντας στο νετ πέφτω σε site υποστηρικτών του αστυνομικού που δολοφόνησε το παιδί. Χωρίς να πολυκοιτάξω, ρίχνω μια γρήγορη απάντηση. Μίλαγαν για βρασμό ψυχής... Ας γελάσω (για να μην ξεράσω...) ποια ψυχή, είχε και ψυχή... Βέβαια έλαβα μια απάντηση απίστευτου κάλλους, όπου αφού με είπαν αναρχομπολσεβίκο (τιμή μου) και καθαρμα, μου λένε να πάω να πηδ... την μαλλιαρή μου αρκουδογκόμενα!!

Απίστευτο. Βέβαι δεν ήταν κaι τόσο. Απλά είχα πέσει σε site της Χρυσής Αυγής... Δεν ήξερα κι εγώ, δεν ρώταγα? από περιέργεια διάβασα κάποια ποστ...

Δεν αστειεύομαι όταν σας λέω ότι ήθελα να κάνω εμετό. Είμαι ο πρώτος που θα πει ότι ο καθένας έχει δικαίωμα στην γνώμη του. Και βέβαια όχι στην επιβολή της στους άλλους. Αλλά αυτοί είναι άρρωστοι... ο τύπος που μου απάντησε είχε nick Waffen-SS νομίζω τα λέει όλα...

Και οι υπόλοιποι δεν πάνε πίσω. Λάτρεις του παπαδόπουλου, του Μεταξά, εθνικιστές στο κόκκαλο... sick,sick bastards.

What the f... is this world coming to?

Φωνές βοόντων εν τη ερήμω?

Είναι εύκολο τελικά. Ανοίγεις ένα λογαριασμό, επιλέγεις, και γίνεσαι blogger. Πιάνεις ένα θέμα που σε πονά, η σε νοιάζει η που τέλος πάντων θες να πιάσεις, και γράφεις. Κοτσάρεις κι ένα σχετικό video από το youtube η μια ανάλογη φωτό. Αυτό κι αν είναι εύκολο. Μια γρήγορη αναζήτηση και είσαι έτοιμος. Συγγραφέας/δημοσιογράφος από τον καναπέ σου. Κι εγώ τέτοιος είμαι. Να πω ότι ντρέπομαι και λίγο? Θέλω να κατέβω στις πορείες να φωνάξω κι εγώ. Κοιμάται όμως το μωρό κι είμαι μόνος μου. Η μόνη μου παρέα είστε εσείς οι εν δυνάμει εκατομμύρια αναγνώστες μου. Η εσυ ο ένας/μία... δεν ξέρω...

Αυτό που ξέρω είναι πως βαρέθηκα να ζω συμβιβασμένος. Θέλω να ζήσω σύμφωνα με αυτά που πιστεύω. Και η απόσταση μεταξύ των δύο αυτών καταστάσεων φαντάζει ολοένα και πιο μεγάλη. Κρυβόμαστε, οι περισσότεροι, πίσω από τις καθημερινές ανάγκες, πίσω από το playstation που ζητάει ο μικρός, και κρυφά λαχταράμε κι εμείς.Πίσω από μια μεγάλη TFT οθόνη (η μάλλον μπροστά...) Πίσω από ένα δερμάτινο τιμόνι. Πίσω από το δάχτυλο μας... Όλα αυτά όμως είναι μάταια. Νόμιμα ναρκωτικά σε μια "προχωρημένη" κοινωνία που δεν βολεύεται πια μόνο με ποδόσφαιρο και τσόντα, και θέλει αυτό το "Κάτι" παραπάνω. Κινητό, laptop, playstation, xbox, lifestyle, οι νέοι αστέρες που αντικαθιστούν τους παλιούς. Ως πότε?

Θέλω να γίνει ο χαμός, θέλω επανάσταση, θέλω να καταλάβουν όλοι ότι δεν μπορούν να μας κοροιδεύουν άλλο. Θέλω να κατέβω, χωρίς κουκούλα, να κάνω και γω κάτι.

Δεν πάει άλλο. Σκοτώνουν παιδιά. Τα παιδιά μας... με περισσότερους τρόπους από όσους νομίζουμε...

Δακρυγόνα...

Δεν μας έφταναν 3 θανάτοι, φίλων και συγγενών την περασμένη εβδομάδα, προστέθηκε και ο θάνατος (δολοφονία) του Αλέξη. Τον Αλέξη δεν τον ήξερα, είμαι σίγουρος, όμως ότι όπου βρίσκεται θα έχει πάθει πλάκα με τα επακόλουθα του χαμού του. Μετα θανατον ήρωας, μετα θάνατον αναρχικός, μετα θάνατον σύμβολο ενός μακροχρόνιου αγώνα.

Κάθε ανάξιο ανθρωπάκι/σκουπίδι/πολιτικός ήδη εκμεταλεύεται τον θάνατο του για την δική του ατζέντα. Τα ίδια συλλυπητήρια, τα ίδια ανούσια λόγια. Πράξεις μηδέν. Στην Ελλάδα του 2008, την Ελλάδα του 21ου αιώνα συνεχίζει να κυβερνά η κακομοιριά. Συνεχίζει να προστατεύεται η δημοκρατία από ανεγκέφαλους, επί το πλείστον άχρηστους, χαμένα κορμιά, που μην έχοντας άλλο διέξοδο για τον αποπροσανατολισμένο τσαμπουκά τους γίνονται αστυνομικοί και στρατιωτικοί. Και να τα αποτελέσματα.

Σήμερα η κόρη μου αντιμετώπισε το πρώτο της δακρυγόνο. Στη πορεία στη λεωφόρο Αλεξάνδρας (της Κέρκυρας) Κάπως αρρωστημένα, την ζηλεύω. όταν ήμουν έφηβος, γνώρισα ένα παιδί σοτ σχολείο που είχε έρθει για ένα χρόνο από Πειραιά. Ήταν αναρχικός. Εγώ ήμουν άσχετος. Ενημερώθηκα, διάβασα, έμαθα για καταλήψεις, για τη Βαλτετσίου, για πολιτικούς κρατουμένους (στην ελλάδα του 1984-χρονιάς του big brother) για βασανιστήρια, συλλήψεις, εξακριβώσεις στοιχείων. Όμως ζούσα στην επαρχία.Όλα αυτά ήταν για μας μακρινά. Ειδικά με την τότε ενημέρωση από τα ΜΜΕ, ο περισσότερος κόσμος δεν ήξερε τίποτε. Σάμπως όμως σήμερα που ξέρουν καταλαβαίνουν όμως και τίποτε παραπάνω? Έτσι εγώ δεν έφαγα ξύλοδεν πήγα ποτέ σε διαδήλωση, δεν είδα ΜΑΤ παρά μόνο στην τηλεόραση και τις εφημερίδες. Εκεί ήταν άκακοι, δεν βαράγανε. Και μου 'μεινε το παράπονο...

Το απόγευμα πήγα να πάρω τα κορίτσια από τα καλλιτεχνικά τους. Περιμένοντας να περάσει η ώρα, παρκάρω σε μια γωνία. Πίσω μου περνούσαν αυτοκίνητα. έρχεται όμως κι ένα vanάκι και σταματάει, μπλοκάροντας το δρόμο. κοιτάζω από τον καθρέφτη, δεν διακρίνω τίποτε ιδιαίτερο. Σβήνουν τα φώτα τους και παραξενεύομαι. Ξανακοιτάω και βλέπω μέσα άντρες να βάζουν κράνη. (Ήταν ΜΑΤ) Σοκαρίστηκα. Φεύγω και πάω να πάρω τα κορίτσια. Περνώντας μέσα από την πόλη, η ένταση ήταν φανερή παντού . Στην πλατεία Σαρόκου γινόταν ένας ψιλοχαμός. Με δύο 8χρονα και ένα μωρό στο αυτοκίνητο δεν το διακινδύνευα. Αυτές τις παράπλευρες απώλειες δεν θα τις άντεχα.

Αύριο το πρωί θα γίνει κι άλλη πορεία. Μαζί με την 16χρονη κόρη μου, αυτήν με το δακρυγόνο, θα βάλουμε μαύρα, θα πάρουμε τα κράνη μας, και θα πάμε. Δεν είναι περιέργεια, ούτε νιοραντιά που λένε οι Κερκυραίοι. είναι γιατί η κατάσταση μας χτυπάει την πόρτα και μεις δεν πάει άλλο να κρυφτούμε πίσω από τον καναπέ. Θα πάμε να ανοίξουμε και να την αντιμετωπίσουμε.

Άκουσα κι ένα ωραίο σύνθημα. "Λαέ φάε σκατά, κερνάει το κράτος!"

Κάπως έτσι είναι δυστυχώς. Εδώ και καιρό το κράτος μας κερνάει σκατά. Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι για αυτό?