Χμμμ...

Ο πιο τακτικός blogger επιστρέφει...χαχα. Από 1η Μάρτη λέει είχα να κάνω ανάρτηση. Πέρασε καιρός. εδώ έχει καλοκαιρέψει αλλά μετ'εμποδίων. Τις τελευταίες μέρες ο ήλιος εναλλάσεται τακτικά με δυνατές μπόρες, καταιγίδες, κομπλέ με κεραυνούς και βροντές. Ως συνήθως για κάποιον περίεργο λόγο αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε νερό!

Τώρα πως γίνεται και μετά από τόσο νερό ,δεν περισσεύει και λίγο να ρίξουμε στα μούτρα μας η να ξυριστούμε, it sure as hell, beats me!!!

σήμερα, Κυριακή, πήγαμε σε ένα πολύ ωραίο σπίτι κοντά σους Λιαπάδες. είναι και γνωστό μια και έχουν γραφτεί βιβλία για αυτό... (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...) Το σπίτι έχει πουληθεί σε νέους ιδιοκτήτες και κάποιος φίλος τους έχει κάνει δώρο ένα σκάφος.  Δώρο έκπληξη, στημένο στο driveway τους, ένα Hobie Pacific αξίας κάπου γύρω στα 22 χιλιάρικα... Και μάλιστα δώρο σε κάποιον ο οποίος δεν ξέρει ιστιοπλοία... Είναι να κλαις... κάτι σαν να χαρίζεις Lamborghini σε κάποιον που δεν έχει δίπλωμα. ???!!! τι να πει κανείς? τσπ, ο λόγος που πήγα ήταν για να το ξαρματώσω , προκειμένου να μετακινηθεί, πράγμα και το οποίο έκανα... Μετά πήγαμε για φαγητό σε μία από τις αμέτρητες οικογενειακές ταβερνούλες-ψησταριές με απόλυτα τίμιο και λογικό φαγητό. Νορμάλ τιμές και νόστιμο. Καθισμένος εκεί, σκεφτόμουν πόσες φορές, στα διάφορα μέρη που έχουμε κάτσει η πάει τα τελευταία χρόνια, πάντα στο νησί μας βέβαια, μας παίρνουν για τουρίστες... Και είχα τη σκέψη πως, εφόσον μας παίρνουν για τουρίστες, πρέπει όχι μόνο να  φαινόμαστε λίγο σαν τουρίστες, αλλά ίσως και να έχουμε λίγο από αυτό το κάτι το τουριστικό... Τώρα βέβαια έχω χάσει τον πλήρη ειρμό, γιατί είναι αργά και θα έπρεπε να πάω για ύπνο, αλλά η τελική σκέψη ήταν να είμαστε ευχαριστημένοι που ζούμε εδώ που ζούμε... Από το πρωί, κάναμε δουλειές, πήγαμε εκκλησία (Πρώτη κοινωνία της μικρής σήμερα) Πήγαμε πάλι για δουλειά, αλλά σε ωραίο περιβάλλον, και μετά για μπάνιο σε νερά κρύσταλλα που λαμπύριζαν σαν από διαμάντια! Το τοπίο δραματικό, καταπράσινο, παντού δέντρα και μυριάδες αποχρώσεις του πράσινου. Μισή ωρίτσα μετά, είμαστε σπίτι και τρώμε παγωτό... Η ζωή είναι ωραία!  ειδικά όταν αγαπάς και σε αγαπάνε! Άρα να μην στεναχωριόμαστε! Και να μην έχουμε άγχος.....

Αυτά για σήμερα!  

Ο τέλειος γονιός...

Πριν από μερικές μέρες μου έστειλε η μητέρα μου ένα ποίημα του Philip Larkin.
Σας το παραθέτω σε δική μου μετάφραση:
Σε γαμάνε, η μαμά και ο μπαμπάς σου.
Ίσως δεν το εννούν, αλλά έτσι κάνουν.
σε γεμίζουν με τα ελαττώματα που είχαν,
και μερικά ακόμα μπας και δε φτάνουν.

Μα κι αυτοί, γαμήθηκαν με τη σειρά τους.
Από ηλίθιους με παλιομοδίτικα καπέλα και πανωφόρια.
Που πότε το παίζαν ψευτο-αυστηροί
και πότε τρωγόταν σαν τα κοκκόρια.

Ο άνθρωπος μοιράζει στον άνθρωπο, μιζέρια
μιζερια σαν τη θάλασσα βαθιά,
βγες από αυτό το κύκλο όσο μπορείς
και μη κάνεις κι εσύ παιδιά...

Και το πρωτότυπο εδώ.

They fuck you up, your mum and dad.
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.

But they were fucked up in their turn
By fools in old-style hats and coats,
Who half the time were soppy-stern
And half at one another's throats.

Man hands on misery to man.
It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
And don't have any kids yourself.

Λοιπόν ο Philip Larkin, ποιητής που έζησε από το 1922 ως το 1985 ,γνωστός ως και ο ποιητής των βρωμόλογων, είναι πολύ αγαπητός στην Αγγλία. Στα ποιήματα έκανε κυρίως κοινωνική κριτική. (Σοβαρή, όχι κουτσομπολιό...)

Δεν συμμερίζομαι τα αισθήματα του σε αυτό το βαθμό. Δεν θα έλεγα ποτέ και σε κανέναν να μην κάνει παιδιά. Και for the record, ούτε και η μάνα μου που μου το έστειλε...

Όμως σκέφτομαι συχνά για τους γονείς, για τους δικούς μας αλλά και για μας ως γονείς, για τους φίλους και γνωστούς...

Βλέπω γονείς που πιστεύουν τόσο ακράδαντα ότι ξέρουν τι είναι αυτό που πρέπει να προσφέρουν στα παιδιά τους και δεν δέχονται άλλη άποψη. Γονείς που χάριν αυτού του "σωστού" που νιώθουν μέσα τους, μοιράζουν τόσο απλόχερα την μιζέρια στην οποία αναφέρθηκε ο ποιητής. Εις βάρος της αγάπης. Και από την άλλη, γονείς που αγαπούν τόσο τα παιδιά τους, η κάποια εικόνα παρανοημένης παιδικής ηλικίας που βλέπουν σε αυτά, ώστε να μην τους αρνούνται τίποτα. Με αποτέλεσμα να μεγαλώνουν και να γίνοται κακομαθημένα κωλόπαιδα συνήθως...

Ποιό είναι άραγε το μυστικό? Τι είναι προτιμότερο? Αγάπη, πειθαρχία, αγαθά, συμβουλές. Πως μπορούμε να είμαστε τόσο σίγουροι ότι ξέρουμε που θα βρίσκεται η ευτυχία των παιδιών μας μελλοντικά σε έναν κόσμο που τόσο γρήγορα αλλάζει? Όταν ακόμη και αυτές οι σταθερές ηθικές αξίες, κάθε άλλο παρά σταθερές αποδεικνύονται. Μην με παρεξηγείτε τα βασικά, θεωρώ, παραμένουν , αλλά κάποια άλλα όχι. Και απόδειξη αυτού βλέπουμε κάθε μέρα, σε αντιπαλότητες παιδιών-γονέων του μοντέρνου με το παλιό. Το χάσμα των γενεών... πότε θα το ξεφορτωθούμε επιτέλους...

Δυστυχώς ο χρόνος πιέζει και θα πρέπει να επανέλθω αύριο...
τα λέμε...

Γονείς και κηδεμόνες...

Λοιπόν πριν μπω στο σημερινό θέμα, να σχολιάσω κάτι που άκουσα το πρωί στο ραδιόφωνο. Θα δοθούν λέει θέσεις στο δημόσιο στους συγγενείς όσον χάθηκαν στις φωτιές της Πελοποννήσου πέρσι. Από μια πλευρά δε λέω καλό να βοηθηθούν οι άνθρωποι, αλλά από την άλλη φωνάζουν όλοι όχι πια άλλους δημόσιους υπαλλήλους και πως πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε ένα έθνος επίδοξων δημόσιων υπαλλήλων (που μεταφράζεται ουσιαστικά σε επίδοξους time και money wasters) Και έχουμε το κράτος το οποίο λανσάρει σαν λύση η και επιβράβευση σε κάθε είδους καλό η κακό μια θέση στο δημόσιο. Πως θα αλλάξουν έτσι τα πράγματα? Δεν θα αλλάξουν...

Κερδίζεις μετάλλιο, θέση στο δημόσιο. Χάνεις τον άνθρωπο σου σε φωτιά, θέση στο δημόσιο. Εδώ ξέρω κάποιον ο οποίος από συμμετοχή σε εθνική ομάδα κέρδισε θέση στο συγκοινωνιών και δουλεύει 3 ωρες την ημέρα.... Τι είναι αυτά τα πράγματα?

α και να καταργηθεί η μονιμότητα παρακαλώ, έχει καταντήσει κοροιδία...

Λοιπόν στο θέμα μου. Πήγα χρες στη συνάντηση του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του 1ου ΕΠΑΛ Κέρκυρας. Αν δεν κάνω λάθος στο σχολείο φοιτούν περί τα 700 παιδιά. Πόσοι γονείς λέτε ήρθαν?

Αν είμασταν δέκα ήταν ζήτημα... Ενημερωθήκαμε για κάποια ζητήματα του σχολείου και μας ζητήθηκε από τον συμπαθέστατο λυκειάρχη να ορίσουμε κάποιο διοικητικό συμβούλιο. Χωρίς εκλογές! Όχι ότι έχει άδικο άνθρωπος αφού είμαστε τόσο λίγοι θα ήταν σχετικά εύκολο...

Κρίμα δεν είναι? Πρόσφατα έγινα και γραμματέας του συλλόγου του δημοτικού που πάει η μικρότερη κόρη μου. Και κει μπήκα γιατί δεν υπήρχαν αρκετά άτομα... Από 140 παιδιά 7 γονείς εμφανίστηκαν. Πρέπει βέβαια να παραδεχτώ πως για πολύ καιρό (βλέπε χρόνια) ήμουν και εγώ ένας από αυτούς τους αφανείς γονείς. Γιατί συμβαίνει αυτό?

Γιατί δεν νοιαζόμαστε αρκετά?
Λόγω ωχαδερφισμού? (βλέπε ζαμανφουτισμός...χαχαχα)
λόγω του ότι έχουμε ένα σωρό άλλα προβλήματα και δεν προλαβαίνουμε?

Υπάρχουν σίγουρα και άλλοι λόγοι. Στο δημοτικό ας πούμε μεγάλο μέρος των παιδιών είναι Αλβανοί η Βορειοηπειρώτες. Μήπως οι γονείς τους νιώθουν λίγο απέξω και δυσκολεύονται?
Ίσως.

Κάθε φορά που αναρωτιέμαι για όλα αυτά, ο νους μου πάει σε ένα τραγούδι. Σας παραθέτω τους στίχους έτσι για να το θυμηθείτε...


Στίχοι: Ισαάκ Σούσης
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας

Όλη μου τη ζωή, κρυβόμουνα γιατί
το 'θελα μα φοβόμουνα να φύγω.
Κάποτε αγάπη έλεγα αυτή την ενοχή
μα τώρα μ' εκδικείται λίγο-λίγο.

Όλη μου τη ζωή μού 'βγαινε η ψυχή
κάτι να θυμηθώ, κάτι ν' αρχίσω.
Να 'ναι καλοί οι φίλοι κι οι λογαριασμοί
και να μη χρειαστεί να τα σκαλίσω,
κάτι να θυμηθώ κάτι ν' αρχίσω.

Μου 'μάθαν να μισώ, ν' αρκούμαι στο μισό
να χάνω, να κερδίζω, να ποντάρω.
Να παίρνω διαταγές, να σπάω επιταγές,
σε κάθε ευκαιρία να κορνάρω.

Να σφίγγω τα λουριά, με τόση μαστοριά,
να βρίσκω μία λύση στο ποδάρι,
να κλείνω τα παντζούρια και μόνη συντροφιά,
να σφίγγω πιο πολύ το μαξιλάρι,
να βρίσκω μία λύση στο ποδάρι.

Όλη μου τη ζωή, μια δεύτερη κρυφή,
αγέννητη η ζωή μ' ακολουθούσε.
Δεν κοίταζε στα μάτια, δεν ήταν φορτική,
δε μίλαγε μα όλα τα ζητούσε,
μια θάλασσα μικρή μ' ακολουθούσε.

Το copy paste από το πολύ ωραίο site stixoi.info

Αυτό το τραγούδι λέει πολλά για την νεοελληνική πραγματικότητα. Εγώ προσωπικά το ζω ακριβώς έτσι στο πετσί μου εδώ και χρόνια. Άνθρωποι ικανοί, ορεξάτοι για δουλειά και ζωή, σπρωγμένοι από άδικους μισθούς και αφεντικά χωρίς παιδεία η ανθρωπιά στο να ξεκινήσουν δικές τους δουλειές μπας και δουν μια άσπρη μέρα. Και τι καταλαβαίνουμε? Μας ξεζουμίζει το κράτος, η εφορία, το ΣΔΟΕ με άδικα πρόστιμα και φορολογία που μας πάει πίσω στον καιρό των τσιφλικάδων... Πως να βρούμε το κουράγιο η το ψυχικό σθένος να ασχοληθούμε με τα κοινά? Ακόμη και αυτό το λίγο που είναι ένας σύλλογος γονέων?


Ακόμη και γω που γράφω λίγα λόγια εδώ, πρέπει να σταματήσω γιατί το "μαγγανοπήγαδο" περιμένει...


Θα τα πούμε σύντομα φίλοι μου.

Ελπίζω να δω και κάνα σχόλιο...