Σφυρίζοντας ανέμελα...

Αν και κωλύομαι να "γράψω" το ανέμελο σφύριγμα μου, σας διαβεβαιώ πως μπορώ να σφυρίξω καλύτερα από τον king Julian στην ταινία "Μαδαγασκάρη". Για αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τι εννοώ, δείτε αυτό...



Σφυρίζω ανέμελα λοιπόν, και συνεχίζω. Σαν χτες μου φαίνεται που έγραφα στο βλογ μου αυτά που με απασχολούσαν και περνούσε ο καιρός. Και όμως έχει περάσει ένα ολόκληρο καλοκαίρι.

Ένα καλοκαίρι που πέρασε γρήγορα, σε μια δίνη πολλής δουλειάς, με ολίγες επισκέψεις στην παραλία. Ένα καλοκαίρι που περιμέναμε να μας δείξει τα δόντια της η οικονομική κρίση (και σε μεγάλο βαθμό το έκανε) Ένα καλοκαίρι που τελείωσε με εκλογές και με αλλαγή κυβέρνησης.

Τώρα να γίνω λίγο αφελής και ονειροπόλος και να πω ότι η νέα κυβέρνηση φαίνεται να ξεκίνησε με καλές (αλλά και άγριες...) διαθέσεις?
Τους εύχομαι καλή τύχη πάντως. Αναρωτιέμαι αν έχουν καταλάβει ότι αυτό που οφείλουν να αλλάξουν αν προκειται να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, είναι όχι απλώς την λειτουργία του κράτους ,αλλά την ίδια λειτουργία του Έλληνα. Αυτόν τον τρόπο ζωής που έχει γίνει φύση του. Για να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής μας, θα πρέπει να γίνουμε καλύτεροι (δηλ.πιο ευγενικοί) οδηγοί, να βελτιώσουμε την ικανότητα μας στην δημιουργία και συντήρηση μιας απλής ουράς, να μάθουμε ότι δεν είμαστε καλύτεροι από όλους τους άλλους άλλα ίσοι. Να μάθουμε στα παιδιά μας ότι τις γνωριμίες δεν είναι κακό να της χρησιμοποιούμε για το σύμφερον μας αλλά όχι εις βάρος άλλων ,πιο άξιων από μας. Να μάθουμε να δίνουμε την ψήφο μας εκεί που αξίζει και όχι εκεί που "χρωστάει" η οικογένεια μας από το 1821... Να μάθουμε τρόπους!!

Το μεγάλο πρόβλημα του Έλληνα είναι ότι είναι παρτάκιας και δεν τον ενδιαφέρει ο διπλανός η το καλό του συνόλου.

Μάλιστα σκεφτόμουν πρόσφατα ότι και ο νόμος περί καπνίσματος δεν είναι και κανένας εξαναγκασμός... Απλά προσπαθούν να μας κάνουν πιο ευγενικούς...!

Τέλος πάντων όλα αυτά τα πιο πάνω τα έγραψα με δόσεις για αυτό και είναι λίγο άρτσι-μπούρτσι... αλλά θα ξαναγυρίσω στο ανέμελο σφύριγμα της αρχής με αυτό...

Road to Hell...

Λοιπόν με κάνει εντύπωση που ακόμη και τώρα ανακαλύπτω τραγούδια και συγκροτήματα, από τα παλιά, τα οποία έχουν ακόμη τη δυνατότητα να με ενθουσιάζουν. Είτε για λόγους μουσικής είτε για λόγους στίχου... Στην δεύτερη κατηγορία πέφτει το γνωστό Road to Hell του μεγάλου Chris Rea. Γράφτηκε πριν 18 χρόνια... Ακούστε το, και κάντε τον κόπο αν θέλετε να διαβάζετε και τα λόγια μαζί.



Well I'm standing by a river
But the water doesn't flow
It boils with every poison you can think of
And I'm underneath the streetlight
But the light of joy I know
Scared beyond belief way down in the shadows
And the perverted fear of violence
Chokes the smile on every face
And common sense is ringing out the bell
This ain't no technological breakdown
Oh no, this is the road to hell

And all the roads jam up with credit
And there's nothing you can do
It's all just bits of paper flying away from you
Oh look out world, take a good look
What comes down here
You must learn this lesson fast and learn it well
This ain't no upwardly mobile freeway
Oh no, this is the road
Said this is the road
This is the road to hell


Ο Chris Rea με αυτό το τραγούδι έδειξε πως ακόμη και βαθιά μέσα στην "εμπορικη" του φάση, πάλευε με την συνείδηση του και τα πιστεύω του.
To 2002 είχε βγάλει το καταπληκτικό διπλό άλμπουμ Dancing down the Stony Road. είχε προηγηθεί μια προσωπική μάχη με την παγκρεατίτιδα, ένα πρόβλημα υγείας το οποίο παραλίγο να του κοστίσει την ζωή του.
Τότε είχε υποσχεθεί στον εαυτό του πως αν ζήσει θα επιστρέψει στις μουσικές του "ρίζες" δηλαδή τα blues. Έτσι κι έγινε. Όμως η δισκογραφική του που τόσα χρόνια έτρωγε καλά από το χρυσό αστέρι της, επέλεξε να μην τον στηρίξει σε αυτή του την απόφαση λέγοντας του πως πίστευαν ότι θα αποτύχαινε... Τελικά αναγκάστηκε να στήσει δική του ανεξάρτητη δισκογραφική και να προχωρήσει έτσι. Κλασσικά το άλμπουμ είχε μεγάλη απήχηση!!

Ακολουθεί το ομώνυμο...



Ενας μεγάλος καλλιτέχνης, ένας άνθρωπος που πέρασε ζόρια και βρήκε τον δρόμο του μέσα από αυτά....

Chris Rea!

Σήμερα είναι κυριακή!

Θυμάστε εκείνη την εκπομπή? Αν θυμάμαι καλά σηματοδοτούσε το ξεκίνημα της Κυριακάτικης τηλεόρασης, τότε που δεν υπήρχε τηλεόραση 24/7. Τότε που αν σηκωνόσουν μες τη νύχτα να δεις TV σε καλωσόριζε ένα μακρόσυρτο ιιιιιιιιιιι και κάτι περίεργοι κύκλοι με τραγωνάκια και σημαίες τερματισμών...

Στην δική μου βερσιόν της εκπομπής, (sic) σας καλωσορίζει αυτό.



Ομολογώ ότι έψαχνα άλλη εκτέλεση, αυτή της Ruth Brown (ψάχτε το ,καταπληκτικό, αξίζει!!)

Ένας καλός φίλος μου και λάτρης της blues/jazz μου έστειλε αυτό το λινκ και σας το παραθέτω... Εμείς δακρύσαμε, σειρά σας τώρα.

http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=2539741

Τέλος μια επίσκεψη στη "δική" μου εκκλησία δεν θα ήταν ολοκληρωμένη χωρίς λίγο:




Την καλημέρα μου...