Εμένα οι φίλοι μου είναι...

Στεκομαι έξω από τη πόρτα ακουμπισμένος στον τοίχο και καπνίζω. Το'χω κόψει εδώ και χρόνια, αλλά πότε-πότε κάποιες συγκυρίες απαιτούν λίγη νικοτίνη για συμπλήρωμα και τους κάνω τη χάρη. Κοιτάζω μέσα στο δωμάτιο τους φίλους μου. Τους περισσότερους, αν όχι όλους, δεν τους ήξερα πέρσι. Κι όμως κάτι, κάπως, κάποτε μας έφερε κοντά.

Είμαστε μαζεμένοι στο "Κέντρο Ρίγανης" του κυρ Αντρέα του Γεωργιάδη για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Μπουτσουνιού. Το Μπουτσούνι. Αυτό μας έφερε κοντά. Το Μπουτσούνι στου οποίου τη γέννεση δεν ήμουν καν εκεί. Το Μπουτσούνι στο οποίο όταν πρωτοσυμμετείχα ήταν απλά για να δω τι γίνεται και να κάνω κι εγώ κάτι για αυτό. Χωρίς πεποίθηση ιδιαίτερη και χωρίς προοπτική (δική μου) για συνέχεια. Το Μπουτσούνι μας την έφερε. Ξύπνησε μας μια αρχέγονη ανάγκη. Μια ανάγκη την οποία πολλοί από μας είχαν ξεχάσει. Την ανάγκη για "κοινωνία"...

Θυμάμαι πριν χρόνια να διαβάζω για το τι είναι αυτό που ωθεί κάποιους να "σημαδεύονται" είτε με τατουάζ, είτε με piercing, είτε με "εξαντρίκ" μαλλιά... Υποτίθεται είναι η ανάγκη του να "ανήκεις κάπου". Να είσαι μέλος μιας ομάδας.

Και μάλλον είναι γεγονός. Όλοι κατά καιρούς έχουμε συμμετέχει σε κάποια ομάδα και αρκετοί σε περισσότερες από μια. Οι δικές μου ομάδες είχαν να κάνουν με μοτοσυκλέτα, ιστιοπλοία και διάφορα άλλα.

Το Μπουτσούνι όμως είναι διαφορετικό. Το Μπουτσούνι όπως είπα ξύπνησε μέσα μας την αρχέγονη ανάγκη για "κοινωνία"

Τι είναι όμως η κοινωνία? Η κοινωνία είναι αυτό που έφτιαξε ο άνθρωπος για να αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά το πρόβλημα της επιβίωσης. Είτε μας αρέσει είτε όχι δεν είμαστε φτιαγμένοι για να επιβιώνουμε μόνοι. Eίμαι σίγουρος πως κάποια "αντράκια" πολύ θα ήθελαν να πιστέψουν πως μπορούν, στην πραγματικότητα όμως είναι αδύνατο. Αν δεν με πιστεύετε δείτε το Into the Wild...

μουσικό διάλλειμα..



Κοιτάζω μέσα στο δωμάτιο και βλέπω το Μπουτσούνι λοιπόν. Το Μπουτσούνι που είναι προς το παρόν η δική μας μικρή κοινωνία. Σε αυτήν την κοινωνία, του Μπουτσουνιού, μας ευχαριστούν τα πιο απλά πράγματα. Η βασιλόπιτα που έφτιαξε η Αναστασία, το κρασί που έφερε η Ανθή, το χούμους και το ψωμί που έφτιαξε κάποιος άλλος, τα τυροπιτάκια της Μαρίας. Αλλά δεν είναι μόνο η τέρψη της γεύσης. Οι ιδέες, οι καλές κουβέντες, τα χαμόγελα, οι σκέψεις που μας μπαίνουν στο μυαλό. Οι γνώσεις που αποκτούμε. Η διάθεση που αλλάζει. Η καλή διάθεση που είναι πια σχεδόν χειροπιαστή ανάμεσα σε αυτή τη μικρή ομάδα.

Το Μπουτσούνι είναι αυτή τη στιγμή, μια όαση ελπίδας και αισιοδοξίας μέσα στην έρημο που λέγεται "Ζωή στην Ελλάδα" η ακόμη και "ζωή στον κόσμο ως έχει". Για χρόνια παρατηρούσαμε ανήμποροι ενώ γύρω μας αξίες, ηθική και ανθρωπιά μαράζωναν μέρα με τη μέρα. Για χρόνια παραδοθήκαμε στην ιδέα πως δεν μπορούμε να αλλάξουμε κάτι, απλά έτσι είναι ο κόσμος. Για χρόνια ψηθήκαμε πως κάθε αντίσταση είναι μάταια...

Κι όμως μέσα στο δωμάτιο αυτό βλέπω ανθρώπους διαφορετικούς μεν αλλά μαζί δε. Και δεν είναι κάποιο χόμπυ η απλά μια κοινή (η κενή) ασχολία που μας δένει.
Είναι η αίσθηση πως τα δύσκολα χρόνια που έρχονται θα τα αντιμετωπίσουμε ευκολότερα ενωμένοι, και "οπλισμένοι" με το χαμόγελο, την χαρά και τη δύναμη που βγαίνει σε κάθε μας συνάντηση

Ξέρω πως υπάρχουν κάποιοι που ίσως σκεφτούν πως αυτά που γράφω είναι υπερβολικά ιδεαλιστικά και ρομαντικά. τους απαντώ πως αυτός ακριβώς ο ιδεαλισμός και ο ρομαντισμός είναι που μας έφερε όλους κοντά. Κι είμαι σίγουρος πως πολύ περισσότερα έχουν καταφέρει μια χούφτα ρομαντικοί ιδεαλιστές, παρά μια στρατιά κυνικοί ρεαλιστές...

"Η ευτυχία είναι πραγματική μόνο όταν μοιράζεται"

"Η ευτυχία είναι το μόνο πράγμα που διπλασιάζεται κάθε φορά που το χαρίζεις."

Καληνύχτα φίλοι μου.

Στην υγειά των αυθεντικών ανθρώπων λοιπόν... που λέει κι ένας φίλος...

Φίλαθλος με το ζόρι.

Διάβασα το πρώτο μου μυθιστόρημα στα αγγλικά όταν ήμουν 6 χρονών. Ήταν τα "Σαγόνια του Καρχαρία" το γνωστό Jaws. Ξεκινούσε με μια ελαφριά σκηνή sex την οποία ομολογουμένως δεν πολυκατάλαβα αλλά όλα τα υπόλοιπα τα κατάλαβα. το βιβλίο αυτό μου άφησε μια χρόνια φοβία των βαθιών νερών, των φυκιών και γενικά του βυθού της θάλασσας. Περιττό να πω ότι μου πήρε πολλά χρόνια να σταματήσω να βλέπω ανύπαρκτα πτερύγια καρχαριών σε κάθε εξόρμηση στην παραλία...

Το σπίτι μας ήταν πάντα γεμάτο βιβλία. Η πόρτα που άνοιξε όταν ξεκίνησα να διαβάζω αγγλικά δεν έκλεισε ποτέ. Λόγω της μάνας μου κυρίως, (είναι Αγγλίδα) υπήρχε μια σταθερή ροή "φρέσκων" μυθιστορημάτων στο σπίτι.

Στην αρχή παιδικά, πολλά βιβλία  της Enid Blyton, του Roald Dahl, με ήρωες όπως οι Famous Five, ο Biggles, και βέβαια ο Charlie, o Willy Wonka και ο James...(αυτός με το γιγάντιο ροδάκινο) Τα βιβλία συμπλήρωνε κάθε βδομάδα μια σταθερή προμήθεια από αγγλικά κόμικς που μου έστελνε ο παππούς από Αγγλία. Spiderman, Superman, Fantastic Four και η κόμικς έκδοση του Star Wars συντρόφεψαν τα παιδικά μου χρόνια.

Συχνά διάβαζα περπατώντας η μάλλον σκοντάφτοντας από δω κι από κει. Και βεβαια τότε ξεκίνησε και η μεγαλη μου αγάπη για το διάβασμα στην τουαλέτα... Εκεί στο "μέρος" μπορούσα να βρω ησυχία και γαλήνη για να χαθώ στις αγαπημένες μου ιστορίες, μεταμορφώνοντας τον καμπινέ σε πειρατικό καράβι η διαστημόπλοιο ανάλογα την περίπτωση... Μάλιστα τόσο συνήθεια μου έγινε που αν λόγω βιασύνης ξεχνούσα το βιβλίο, διάβαζα τις ετικέτες των απορρυπαντικών...

Το παρατσούκλι μου ήταν bookworm. Και το κέρδισα επάξια.

Η ενασχόληση μου αυτή με το διάβασμα, εξωσχολικών πάντα βιβλίων μου κόστισε μόνο σε ένα πράγμα. Δεν έγινα ιδιαίτερα αθλητικός τύπος. Ο πατέρας μου ήταν φανατικός ποδοσφαιρόφιλος και παίκτης. Μικρός έπαιζα και γω λίγο, πάντα αμυντικός αλλά στην πραγματικότητα δεν το είχα. Φοβόμουν την μπάλα, φοβόμουν να πέσω, η να χτυπήσω και πάντα αισθανόμουν λίγο "έξω" από την ομάδα...

Αργότερα ασχολήθηκα κατά καιρούς με τον αθλητισμό αλλά ποτέ διεξοδικά η ολοκληρωμένα. Υπήρξα μάλιστα ένα διάστημα ίσως  ο πιο αποτυχημένος ακοντιστής της Κέρκυρας, δοκίμασα λίγο το κρίκετ αλλά ακόμα δεν έχω καταλάβει πως παίζετε και κατέληξα πολύ αργότερα στην ιστιοπλοία η οποία και με κέρδισε... Είναι το μόνο άθλημα όπου αν δεν φυσάει μπορείς και να διαβάσεις...χαχα!!!

Κάποια στιγμή στο σχολείο άρχισα να ψηλώνω. Εντάξει δεν έγινα και δίμετρος αλλά έπεσα στην αντίληψη του γυμναστή μου ο οποίος αποφάσισε ότι κάνω για το μπάσκετ. Μεγάλο λάθος... στην πρώτη μου προσάθεια έφαγα μια μπαλιά στα μούτρα, πάνε τα γυαλιά μου... Το μπάσκετ έχασε ένα πιθανό παίκτη επί τόπου...

Τα ομαδικά αθλήματα δεν με συγκινούσαν ποτέ και ο μόνος λόγος που μου άρεσε όταν μαζεύονταν οι φίλοι του πατέρα μου για να δουν ποδόσφαιρο ήταν που έβρισκα μια ευκαιρία να πιω καμιά μπύρα και να φάω πίτσα...

Το Φλεβάρη του 1987 παρουσιάστηκα στην Αυλώνα και μετά από ένα μήνα βήμα κι αγγαρείες έγινα μαυροσκούφης. Επειδή ήμουν λίγο (δηλαδή πολύ) παράξενος με το φαγητό, έχασα 12 κιλά σε 18 μέρες. Στην άδεια ορκομωσίας μόλις με είδε η μάνα μου έκλαιγε!! Οι άλλοι όλοι πάχαιναν κι εγώ αδυνάτιζα (ρε μήπως να πάω πάλι φαντάρος?)

Παράλληλα με εμένα ένας πολύ φίλος με καταγωγή από Φιλοθέη, ο Νίκος, παρουσιάστηκε στο Παλάσκα και μπήκε στο ναυτικό. Συχνά είχαμε έξοδο μαζί και με τραβολογούσε μαζί του. Γνώρισα πολύ ενδιαφέρον κόσμο από τα Βόρεια προάστια, ειδικά κάποιες "χάι" φίλες του, όλες μεγαλύτερες μου και που πολύ τις γούσταρα...

Ο Νίκος ήταν κι αυτός μεγαλύτερος μου κι είχε μια τάση να κανονίζει αυτός τις εξόδους κλπ. άλλωστε αυτός είχε τις άκρες και τη μηχανή (ΧΤ500 του 1976  ο αριθμός κυκλοφορίας ήταν ΕΜ-287 αν θυμάμαι καλά και το όνομα αυτής...Εμμανουέλα...). Εγώ απλά πήγαινα παντού και παρατηρούσα, γνώριζα μια ζωή αλλιώτικη από τη δική μου...

Μια μέρα ήρθε να με πάρει και μου λέει, ανέβα πάμε να δούμε μπάσκετ. Ξέχασα να πω ότι ήταν και είναι ακόμα φανατικός μπασκετόβιος. Παίκτης και φίλαθλος. Εγώ, αντιρρήσεις. "Τι λες τώρα" "που θα πάμε" "βαριέμαι, δεν μου αρέσουν τα ομαδικά αθλήματα..." " δεν μου αρέσει το μπάσκετ" και διάφορα κουλά... επίσης δεν είχα εισιτήριο και δεν είχα και καμία όρεξη να δωσω τις λίγες μου δραχμούλες για να δω μπάσκετ...

Πάμε λοιπόν στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, ο Nίκος αποφασισμένος, μου βρήκε κι εισιτήριο, και για να μην μείνω μόνος μου μπήκα κι εγώ... Ήταν Ιούνιος του 1987. Ο αγώνας ήταν Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία για τα προκριματικά του Eurobasket.

Μέσα σε 5 λεπτά, μεταμορφώθηκα από ένα bookworm σε ένα τρελάμενο φίλαθλο που φώναζε Ελλαδάραααα με όλη του τη δύναμη! Βγήκαν οι μπλούζες, ιδρώμενα κορμιά, τα χέρια ψηλά, όλοι μια ψυχή, για μια ομάδα, τη δική μας ομάδα!!

Νίκος Σταυρόπουλος, Παναγιώτης Γιαννάκης, Αργύρης Καμπούρης, Νίκος Λινάρδος, Παναγιώτης Καρατζάς, Μιχάλης Ρωμανίδης, Νίκος Φιλίππου, Λιβέρης Ανδρίτσος, Παναγιώτης Φασούλας, Μέμος Ιωάννου, Φάνης Χριστοδούλου, Νίκος Γκάλης

Ονόματα που έμειναν στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Και που για μερικές μέρες κατάφεραν να μεταμορφώσουν κι ένα πορωμένο bookworm σε έναν ακόμα τρελάμενο φίλαθλο...


ΥΓ Τα ημιτελικά και τον τελικό τα παρακουθήσαμε στην τηλεόραση σε άδεια, στην Κέρκυρα. Μετά τον τελικό πήγα κατευθείαν στο αεροδρόμιο για να γυρίσω Αθήνα και στην μονάδα μου. Λίγο πριν ο Νίκος με είχε περιλούσει με μπύρα εν ειδη εορτασμού για τη μεγάλη νίκη! Οι μπάτσοιστο αεροδρόμιο έριξαν μια ματιά στο σκισμένο τζιν, το πέτσινο τζάκετ μηχανής και το μούσκεμα από μπύρα τ-σερτ μου και με έβαλαν να αδειάσω τσέπες και τελικά να βγάλω σχεδόν τα πάντα!

ΥΓ2 Την ιστορία αυτή την αφιερώνω σε δύο φίλους. Ένα παλιό. τον Νίκο Λιβαθηνό και έναν καινούριο τον Σπύρο Φαγογένη. και οι δύο πιστεύω θα την εκτιμήσουν δεόντως...

Περισσότερες κουλτουροφιλοσοφίες...

Η θεωρία του Φθίνοντος Οριακού Προϊόντος και η κατάρρευση των πολύπλοκων κοινωνιών…

Είναι μάλλον αστείο να προσπαθήσω να εξηγήσω σε μερικές αράδες μια οικονομική θεωρία και το πώς επηρεάζει τη ζωή μας, αλλά επειδή πιστεύω ότι είναι πράγματι σημαντικό θα το προσπαθήσω. Απλά έχετε υπόψη σας ότι είμαι ένας απλός απόφοιτος λυκείου…χαχα!

Θα ξεκινήσω από 2 έννοιες.

Τι είναι το «οριακό προιόν»

Ας πούμε ότι έχουμε ένα χωράφι και το καλλιεργούμε. Βάζοντας 8 ώρες εργασίας την ημέρα, καταφέρνουμε κι έχουμε μια παραγωγή πχ 500 κιλά ντομάτες το χρόνο. Αν τώρα αυξήσουμε την εργασία μας κατά 1 ώρα την ημέρα, βγάλουμε 550 κιλά ντομάτες, αυτό σημαίνει ότι το «οριακό προϊόν» είναι 50 κιλά ντομάτες η 10% της παραγωγής.

Τι είναι τώρα, η θεωρία του Φθίνοντος Οριακού Προϊόντος.

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία το αποτέλεσμα που παίρνουμε βάζοντας έξτρα προσπάθεια σε μια εργασία αυξάνεται μέχρι κάποιο σημείο και μετά πέφτει.

Ας πούμε ότι είμαστε στο ίδιο χωράφι κι ευχαριστηθήκαμε που βγάλαμε 50 κιλά ντομάτες παραπάνω, οπότε αποφασίζουμε να προσπαθήσουμε ακόμη περισσότερο για να βγάλουμε κι άλλες. Υπάρχουν πολλές δυνατότητες.

Μπορούμε να:

1. δουλέψουμε ακόμη περισσότερο

2. προσλάβουμε βοήθεια

3. πάρουμε κι άλλο χωράφι

4. χρησιμοποιήσουμε γενετικά μεταλλαγμένες και πιο αποδοτικές ντοματιές!

Οι ενέργειες αυτές έχουν όμως κάποια παράπλευρα «συμπτώματα». Δουλεύεις περισσότερο μέχρι που αρρωσταίνεις και μετά χρειάζεσαι γιατρό! Προσλαμβάνεις βοηθό? Πρέπει να τον πληρώσεις! Το χωράφι για να το πάρεις πρέπει να επενδύσεις, εκτός κι αν το πάρεις δια της βίας αλλά μετά θες και «στρατό» να το φυλάει! Και τα  γενετικά μεταλλαγμένα κοστίζουν σε χρήμα αλλά έχουν και το άγνωστο κόστος του τι θα φέρουν στο μέλλον…

Αυτά λοιπόν τα «συμπτώματỨέχουν το αποτέλεσμα κάποια στιγμή να μειώνουν το «οριακό προϊόν» Μπορεί στην αρχή να βγάζουμε μεγαλύτερη παραγωγή αλλά κάποια στιγμή οι έξτρα απαιτήσεις θα αρχίσουν να είναι τόσο μεγάλες ώστε το οριακό προϊόν να γίνεται συνεχώς μικρότερο. Το πρόβλημα είναι ότι όταν αρχίσει να φθίνει, το χωράφι κινδυνεύει…

Ας πούμε ότι δουλέψαμε περισσότερο και πάθαμε υπερκόπωση. Μετά για ένα διάστημα δεν μπορούμε να δουλέψουμε καθόλου! Πάει το χωράφι…

Ομοίως και για τις άλλες περιπτώσεις όσο αυξάνεται η πολυπλοκότητα αυξάνεται και ο κίνδυνος να πάει κάτι στραβά.

Έκανα εδώ ένα βήμα λίγο μεγάλο και εισήγαγα και μια νέα έννοια. Το βήμα είναι να φανταστώ ότι το χωράφι είναι η κοινωνία μας, ο πολιτισμός μας και η έννοια είναι η «πολυπλοκότητα».

Τι είναι η πολυπλοκότητα?

Φαντάζομαι όλοι ξέρετε τη λέξη αλλά θα προσπαθήσω να σας δώσω μια ιδέα του τι είναι, όσον αφορά την κοινωνία μας.

Η ίδια η δημιουργία της κοινωνίας είναι αποτέλεσμα ανάγκης για επιβίωση. Αν θεωρήσουμε ότι για να επιβιώσουμε χρειαζόμαστε στέγη, φαί και νερό, είμαστε ικανοί απόλυτα μόνοι μας να τα παρέχουμε στον εαυτό μας? Βασικά όχι. Χρειαζόμαστε βοήθεια. Αποκτώντας μάλιστα οικογένεια οι ανάγκες αυξάνονται και χρειαζόμαστε ακόμη περισσότερη  βοήθεια. Άλλωστε είμαστε πιο αποτελεσματικοί σαν ομάδες. Εισάγετε λοιπόν ήδη σε ένα βαθμό η πολυπλοκότητα…

Πόσο μάλλον αν το πάμε λίγο παρακάτω. Όταν πχ έχουμε μια μικρή κοινωνία, υπάρχουν απαιτήσεις κοινές για καθαριότητα, υγεία, διασκέδαση και ένα σωρό άλλα… Η δημιουργία πολυπλοκότητας λοιπόν είναι αποτέλεσμα της ανάγκης για αντιμετώπιση προβλημάτων.

(Διαβάζοντας τα παραπάνω διαισθάνομαι πως αφήνω κάποια κενά αλλά ελπίζω να καταλαβαίνετε τι εννοώ….)

Η πολυπλοκότητα είναι ένα θέμα που με έχει απασχολήσει πολύ αλλά και με εντυπωσιάζει, ειδικά στο βαθμό που την έχουμε φτάσει εμείς.

Ένα μικρό παράδειγμα.

Στο ταχυδρομείο υπάρχει ένα μηχάνημα που βγάζει κουπόνια για τη σειρά. Το μηχάνημα αυτό λοιπόν φτιάχτηκε για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της «ουράς» και να επιτρέψει στον κόσμο να κάθεται χωρίς να χάνει τη σειρά του.

Αποτελείται από ένα μεταλλικό κουτί, βαμμένο, έναν εκτυπωτή, θερμογραφικό χαρτί και κάποια κυκλώματα με το σχετικό λογισμικό.

Το μέταλλο για το κουτί εξορύχτηκε, επεξεργάστηκε, σχηματίστηκε, βάφτηκε. Ο εκτυπωτής επίσης  συναρμολογήθηκε από διάφορα μέρη τα οποία κάποιος κάποτε έπρεπε να εφεύρει και μετά κάποιοι να κατασκευάσουν. Όποιος πει ότι φτιάχνονται από μηχάνημα έχει δίκιο αλλά και το μηχάνημα κάποιος το έφτιαξε… Το χαρτί κάποτε ήταν δέντρο, που κόπηκε, επεξεργάστηκε, λευκάνθηκε και περάστηκε με κάποια ουσία που αντιδρά στη θερμότητα. Τα κυκλώματα κατασκευάστηκαν κι αυτά. Και το λογισμικό γράφτηκε από κάποιον. Η κάθε μια από τις προηγούμενες εργασίες έχει από πίσω της μια ατέλειωτη (σχεδόν) αλυσίδα εργασιών, ανθρώπων και εργατοωρών που έφτασαν σε αυτό τελικό αποτέλεσμα. Να πατάς ένα κουμπί και να σου βγαίνει το Α374 μαζί με την (λάθος) πληροφορία ότι θα περιμένεις 11 λεπτά!

Υπάρχει μια θεωρία που συνδέει την θεωρία του Φθίνοντος Οριακού προϊόντος με την κατάρρευση των πολύπλοκων κοινωνιών. Σύμφωνα με αυτήν οι κοινωνίες προκειμένου να αντιμετωπίσουν  προβλήματα δημιουργούν πολυπλοκότητα. Μια πολυπλοκότητα η οποία κάποια στιγμή φτάνει σε ένα σημείο να «κοστίζει» περισσότερο από ότι παράγει.

Μην πάτε μακριά. Σκεφτείτε τους πολιτικούς μας και τον κρατικό μηχανισμό. 750.000 άτομα και  300 βουλευτές συνιστούν έναν κοστοβόρο και αδηφάγο κρατικό μηχανισμό ο  οποίος αυτή τη στιγμή παράγει τα εξής. Κάποια καθαριότητα (ελλειπή), παιδεία (χάλια), φόρους (υπερβολικούς), προστασία (βλέπε καταστολή), γραφειοκρατία και ελλείμματα.

Εκεί είναι η κοινωνία μας σήμερα. Αν βλέπαμε ένα «γράφημα» της σημερινής κατάστασης θα βλέπαμε ότι βρισκόμαστε σε ένα σημείο πολύ κοντά στα άκρα. Και αυτό είναι κάτι που πολύς κόσμος το νιώθει.

Το σύστημα μας έβαλε σε μια τροχιά, την οποία είτε από βλακεία είτε από κουτοπονηριά, είτε από αφέλεια εμείς δεχτήκαμε. Η τροχιά αυτή οδηγεί στην κατάρρευση.

Τι σημαίνει όμως κατάρρευση μιας πολύπλοκης κοινωνίας? Κατάρρευση υφίσταται όταν μια κοινωνία γυρνά πίσω σε κάποιο προηγούμενο στάδιο. Και ήδη βλέπουμε κόσμο να το κάνει η να το θέλει αυτό. Όταν βλέπεις ότι αυτό που υπάρχει, και το οποίο σου ζητάει να το υποστηρίξεις (αδρά μάλιστα) δεν σου προσφέρει αυτά που

θα έπρεπε, τότε κάνεις ένα βήμα πίσω και τα βρίσκεις αλλού…

Ιστορικά όλοι οι μεγάλοι πολιτισμοί κάποια στιγμή κατέρρευσαν. Κάποιοι ίσως αναρωτηθούν αν αυτό είναι ίσως κάτι που μπορούμε να σταματήσουμε. Η πολυπλοκότητα γεννιέται από την ανάγκη αντιμετώπισης προβλημάτων. Τα προβλήματα από πού γεννιούνται? Από την καθημερινότητα σε ένα βαθμό, αλλά νομίζω τα περισσότερα από την φιλοδοξία, την λαιμαργία, την επιθυμία για κάτι παραπάνω.

Αν επιστρέψουμε στο χωράφι θα δούμε ότι αν ο καθένας μας ήταν ικανοποιημένος με το δικό του και το φρόντιζε απλά όσο χρειάζεται για να βγάζει σοδειά για να ζει χειμώνα-καλοκαίρι θα ήμασταν μια χαρά. Αλλά πάντα θέλουμε κάτι παραπάνω…

Οι αρχαίοι έλεγαν «Παν μέτρον άριστον» Αν καταφέραμε να το κάναμε όλοι βίωμα αυτό και να ήμασταν ικανοποιημένοι με αυτό που έχουμε, θα μπορούσαμε ίσως να σταματήσουμε την πορεία προς την κατάρρευση. Φοβάμαι όμως πως αυτό θα είναι κάτι που θα πρέπει να το προσπαθήσει μια άλλη κοινωνία, ίσως αυτή που θα ακολουθήσει τη δική μας…

Οι φίλοι ας μου συγχωρήσουν τις ελλείψεις η κάποια κενά στην έκφραση και τα επιχειρήματα. Η όλη ιδέα σηκώνει σίγουρα πολύ συζήτηση αλλά υπάρχουν και πολλά στοιχεία που απλά δεν υπάρχει χώρος να μπουν…

See you στο «χωράφι»…

Στο βίντεο που ακολουθεί μιλάει ο καθηγητής Joseph Tainter ο οποίος έχιε γράψει το βιβλίο "Η κατάρρευση των πολύπλοκων κοινωνιών" το οποίο διαβάζω τώρα. Δείτε το βίντεο αν έχετε όρεξη κι υπομονή, είναι ενδιαφέρον. Αλλά είναι και 7 "επιεσόδια" των 15 λεπτών περίπου. Τα ανωτέρω αποτελούν μια περίληψη αυτών που διαβάζω από τη σκοπιά μου...Παραδείγματα δικά μου όμως!