Σάββατο, Δεκεμβρίου 31, 2016

Money can't buy me love!! Bye bye 2016...

Από τότε που ξεκίνησα το μπλογκ, συνήθως κάθε τέλος του χρόνου με πιάνει μια "φαγούρα" να γράψω ένα τελευταίο κείμενο της χρονιάς...
Η έμπνευση δεν μου κάνει πάντα τη χάρη, ούτε κι ο απαιτούμενος χρόνος παντα βρίσκεται...ουτε και τωρα ξερω αν θα βγει κατι, αλλα καποιες σκέψεις υπάρχουν κια ζητάνε διέξοδο...

Ανατρέχω σε παρόμοια κείμενα του παρελθόντος, κ είναι ένας τρόπος να δω και να θυμηθώ, τι σκεφτόμουν τότε, τι ήταν στο μυαλό μου, πως ήμουν, ποιά ηταν η κατάσταση γενικότερα...

Το 2011 υπήρξε μια χρόνια καταλυτική απο πολλές απόψεις. Ειχαν προηγηθεί βεβαια γεγονότα διάφορα, και τότε καταλήξαμε στς πλατείες τον Μάιο, όπου και καποιοι από μας έμειναν για αρκετό καιρό. Η πλατεία είχε ελπίδα, ηταν όμορφα. Κι ας τη γαμησε την ελπίδα η πρωτη φορα αριστερα που μην ξεχναμε γεννηθηκε εκει... (η μαλλον γεννηθηκε αφου ηπιε το αιμα της πλατείας)

Θυμάμαι να γράφω τότε αυτό:  "Το 2011 δεν επιδέχεται ανασκόπηση"

Διαβάζοντας το τώρα βλέπω πως δεν έχουν αλλάξει οι σκέψεις μου ιδιαίτερα, αλλά παρόλα αυτά αναγνωρίζω πως χρειάστηκαν 5 χρόνια για να επέλθει κάποια εξέλιξη, κι αυτή παλι σχετική είναι.

Τότε έλεγα πως δεν με ευχαριστούσε πια η δουλειά μου. Και βέβαια δεν με ευχαριστούσε και η κατάσταση, ¨εθνικά", "ευρωπαικά" είτε "παγκόσμια".



Έγραψα κάποτε ένα άλλο κείμενο περί της επίδρασης των αγορών στην ζωή μας, πως η "αγοραία" αντίληψη, διαβρώνει τη ζωή μας, τις ηθικές αξίες. 

Αυτές τις μέρες διαβάζω ένα ββλίο του Michael J. Sandel Καθηγητή Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Χαρβαρντ. Λέγεται "ΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να αγοράσει το χρήμα"



Ομολογουμένως έχω εκπλαγεί κι εγώ που ας πουμε ήμουν ψυλλιασμένος από τα άκρα στα οποία έχει φτάσει η αγοραία ανηθικότητα.

Ξέρατε ας πούμε ότι μπορείτε να αγοράσετε "νόμιμα" το δικαίωμα να σκοτώσετε έναν Μαύρο Ρινόκερο? (διαβάστε το άρθρο, έχει και τα επιχειρήματα του κυνηγού, τα οποία έχουν κι αυτά το "δίκιο" τους)

Μπορείτε επίσης να νοικιάσετε το μετωπο καποιου για να βαλετε διαφήμιση... η να αναβαθμίσετε το κελί σας στη φυλακή με 82 δολάρια την ημερα, η ακομη και να αγοράσετε το δικαίωμα να κινείστε σε ειδικες λωρίδες των δρόμων (σε καποιες πολεις) που σας επιτρέπουν να πατε γρηγορότερα στον προορισμό σας (γρηγορότερα από αυτούς που δεν μπορουν η δεν θελουν να πληρώσουν...)


Οι περισσότεροι οικονομολόγοι πιστεύουν ότι όλα μπορουν να οριστούν με όρους αγοράς. Δεν είναι όμως ετσι.



Ξεφυγα όμως λιγάκι.

Το point μου είναι ότι οι αγορές έχουν γαμήσει το σύμπαν.

Φέτος κατάφερα να χρεωκοπήσω ουσιαστικά. Ηξερα εδώ και χρόνια ότι η δουλειά μου δεν "πήγαινε" για διάφορους λόγους. Κάποιοι είναι δικοί μου (κακή διαχείριση, αδυναμία να λειτουργήσω "επιθετικά" όσον αφορά τον ανταγωνισμό, δανεισμός κλπ) Αλλοι είναι εξωγενείς, αυξηση του ανταγωνισμού, αυξηση των φόρων, υπερβολικές απαιτήσεις από κράτος, τράπεζες, μείωση τζίρων λόγω κρίσης κλπ.) Οδηγήθηκα στην απόφαση να "κλείσω" και να γυρίσω την πλάτη μου σε όλο αυτό, όταν έμαθα πως συντομα θα κατάσχονταν και οι επιχειρηματικοί μου λογαριασμοί, οι προσωπικοί είχαν κατασχεθει πριν δυο χρόνια...



Μέχρι τέλους παρέμενε μια επιχείρηση η οποία δούλευε μεν, αδυνατούσε όμως δε να βγάλει αρκετά για να καλύψει αυτή τη μαυρη τρύπα, η οποία αποδείχτηκε ότι ήταν τα οικονομικά μου...

Η χρεωκοπία, φέρει ένα στίγμα, όπως και να το κάνεις... προσπαθώ να το παλέψω, φιλοσοφώντας το με διαφορους τρόπους και θέλω να πιστεύω ότι δεν με παίρνει από κατω.



Η ζωή είναι πράγματι πολύ μικρή για να αφήσουμε πράγματα ασήμαντα όπως τα λεφτά να μας τη χαλάσουν...
Μιλάω εγώ βέβαια που βρήκα δουλειά αμέσως και καταφερνω κουτσα στραβα να τα βγαλω πέρα.

Για πόσο ακόμα δεν ξέρω. Φέτος θα κλείσω τα πενήντα, δεν πρόκειται να παρω συνταξη ποτε και το ξερω. Ολοι μου οι λογαριασμοί στην τράπεζα ειναι κλεισμένοι από την εφορία και τελευταία μια τράπεζα στην οποία χρωστάω ενα δανειο αποφάσισε να μου καταργήσει και την μοναδική πιστωτική κάρτα την οποία μπορουσα  να χρησιμοποιήσω, ενώ σε αυτην δεν χρώσταγα! (προφανως με "τιμωρούν") Από την άλλη το κράτος μου ζητάει πληρωμες με καρτα για το αφορολόγητο, πραγμα το οποίο μου στερουν οι ιδιοι την δυνατότητα.




Δεν μπορουν να καταλάβουν ότι δεν πρόκειται να μου παρουν τίποτα γιατι απλούστατα δεν εχω τίποτα να μου πάρουν... Μόνο την ελευθερία μου. Αν γίνει κι αυτό? Επιτέλους θα βρω τον χρόνο να γράψω εκείνο το βιβλίο που ονειρεύομαι.

Μιλώντας με γνωστούς και φίλους, μαθαίνω πως η χρεωκοπία δεν είναι ασυνήθιστη. Πελάτες μου άγγλοι, κονομημένοι, εχουν χρεωκοπήσει δυο-τρεις φορές. Ο Ντονλαντ Τραμπ εχει χρεωκοπήσει 8 φορές και τωρα ειναι προεδρος της Αμερικής.. (Υπαρχει ελπίδα και για μενα.. αντε και... πρωθυπουργός!!)

Παρένθεση. Η εκλογή του Τραμπ στην Αμερική. Τι απόλυτη ξεφτίλα. Και τι πιο μτρανή απόδειξη πως ο κόσμος πράγματι παει κατά διαόλου... κλεινει η παρενθεση, νομιζω δεν χρειαζεται να επιχειρηματολογήσω...

Έχω το κράτος, τις τράπεζες και το όλο σύστημα γραμμένο στα αρχίδια μου. Δεν μπορώ να κανω κι αλλιώς. Outlaw...



Υπήρξα στο μεγαλύτερο μερος της ζωής μου ένας ανθρωπος που πλήρωνε τους φόρους του, που έπαiξε το "παιχνίδι" πολύ τίμια.

Εχω υπολογίσει καποια στιγμη πως έχω πληρώσει φόρους εμμεσως και αμεσως πανω απο μισο εκατομμυριο ευρω.

Νιωθω (εδώ και χρόνια) καταφανώς αδικημένος. Και όχι μονο εγω, δεν ειμαι δα και τοσο εγωιστής. Ολοι μας αδικούμαστε. Που ειναι η παιδεία? Που είναι τα σχολεια? Που είναι οι γιατροι και η υγεία? Γιατι τα νοσοκομεία είναι αδεια? (απο προσωπικό) Που ειναι οι δρόμοι? που είναι οι παροχές που υποτίθεται πρέπει να εχουμε από το γεγονός ότι φτιαξαμε μια κοινωνία για να αλληλοβοηθηθούμε και να επιβιώσουμε?

Αυτός είναι ο σκοπός της κοινωνίας ξέρετε. Η επιβίωση.

Κι όμως εμείς έχουμε καταφέρει και καναμε μια κοινωνία, η οποία μας κατασπαράσσει, μας θεωρεί αναλώσιμους.

Είναι μια αλλαγή δυνατή? Μπορουμε να ξεφορτωθούμε την ανηθικότητα που μας έχουν επιβάλλει οι αγορές? Ο "ζυγός" τους δυστυχώς είναι βαρύς πια στο μυαλο μας, στη σκέψη μας.

Ξερετε τι ειναι το Ιωβηλαίο? Είναι στη Βίβλο. Οι Εβραίοι λέει καθε 7 κυκλους 7 χρονων, ειχαν μια χρονιά (αλλοι λενε την 49η κι αλλη την 50η) στην οποία οι δουλοι αφηνονταν ελευθεροι, τα χρεη χαρίζονταν και δεν δουλευε κανεις. Κατι σαν μια χρονια Σαββατα...

Η πλακα είναι οτι δεν το τηρουν ουτε αυτοι πια. Διαβρώθηκαν κι αυτοί...

Ιωβηλαια ειχαν κι οι Ασσυριοι. Η ιδεα του Χρεους υπαρχει εδω και χιλιάδες χρόνια. Παντα δημιουργουσε προβλήματα για διαφορους λογους. Κυριως τις διαφορες μεταξυ πλουσιων και φτωχων, την λεγομενη ψαλιδα που λεμε, αλλα και λογω καιρου κακων εσοδειων κλπ.

Το Ιωβηλαίο είναι μια λύση.



Οι μισοί και βαλε ελληνες είναι καταχρεωμενοι οπως εγω με καμια ελπίδα να ξεπληρωσουν τα χρεη τους.  Θα επρεπε να μας χαριστούν. Στην ουσια δεν θα ειχαν να χασουν τιποτα, απλά λεφτα ειναι. χαρτια, μια ιδεα... μια ιδεα χτισμενη πανω στην υπεραξια της εργασίας και στο αιμα των φτωχων.. πωπω ακουγομαι πολυ κομμουνιστής!! Δεν είμαι. οχι πολύ...

Αλλα ενα Ιωβηλαιο χρειάζεται. Κι ενα reset στην ανθρώπινη νοοτροπία, Διότι η απληστία δεν βγάζει πουθενα. Και δυστυχως ειναι ενα γνωρισμα που μας διακρινει.

αααααχχχχχχ...  (αναστεναγμός)

Ωρα να σηκωθω και να παω μια βόλτα. Εχω να κανω και ψωνια, οσο μπορω ακομα όσο τα μετρητα μου ειναι αποδεκτά.. μετά θα πληρώνω με...φιλάκια!

Πάρτε τωρα εσεις μια προκαταβολή, σας φιλώ όλους, και σας  ευχομαι μια καλή χρονιά το 2017 και να αλλάξουν πολλά!!!! Με υγεία!!!


Δευτέρα, Δεκεμβρίου 12, 2016

Ψηφιακός ρετροκαταναλωτισμός (ενα σεντόνι αρλούμπες)

(Η παρακάτω ανάρτηση είναι από τα "πρόχειρα" που δεν τελείωσα ποτέ. Χρονολογείται κάπου από το 2013 ίσως και πιο πριν... την ξεσκονίζω και σας την στέλνω με αγάπη...)

Κέρκυρα, Δεκαετία του'80.

Στην πιάτσα είναι ένα δισκάδικο, το ΝΤΟ-ΡΕ-ΜΙ. Τα καλοκαίρια περνάς απέξω και παίζει αρκετά δυνατά, όλα εκείνα τα κλασσικά Greek Syrtaki, Zorba, Ξαρχάκος κλπ. Τα καλοκαίρια όταν περνάω πάντα χαιρετάω, ο ιδιοκτήτης είναι φίλος του πατέρα μου και το εγκάρδιο χαμόγελο του δεν κρύβεται όσα μούσια και να έχει...

Μερικές φορές, όταν το "χαρτζιλίκι" μου το επιτρέπει μπαίνω και "ξεφυλλίζω" τα βινύλια. Τα cd δεν έχουν κάνει ακόμα την εμφάνιση τους, τουλάχιστον όχι ακόμα στα δικά μας μέρη. Και να υπήρχαν δεν θα ήταν για την τσέπη μας...

Deepest Purple, Argus-Wishbone Ash, Scorpions, Santana...αλλά και Orchestral Maneuvers in the dark, Big Country, A Flock of Seagulls είναι μερικά από τα LP που θυμάμαι να αγοράζω από κει. Όμορφα μεγάλα πακέτα, γέμιζε το χέρι σου, χόρταινε το μάτι σου, ακουμπούσες προσεκτικά επάνω τη βελόνα όταν ερχόταν η ώρα και άκουγες...



Κάθε δίσκος είχε την αξία του. Καταρχήν δεν μπορούσες να τον μεταφέρεις σε κάποιο άλλο μέσο πέραν της κασσέτας. Η  κασσέτα ήταν ο τρόπος που είχαμε για να φτιάξουμε ένα compilation συνήθως για κάποιο αγαπητό πρόσωπο. Οι επιλογές προσεκτικές, μελετημένες. Παρόλα αυτά η κασσέτα είχε κάτι το αναλώσιμο, ήταν κι ευπαθής...



Μετά ήρθε το CD, ακολούθησε το MP3 και τέλος το downloading και κάπου εκεί νιώθω πως άρχισε να χάνεται κάτι από την αξία που είχε η μουσική στη ζωή μας η τουλάχιστον η εκτίμηση της.
(τα παιδιά μου δεν ξέρουν καν τι είναι δίσκος, κάτι με σερβιτόρους έχει σχέση...)

Κάποια στιγμή άρχισα να περνάω τα cd μου στον υπολογιστή, μετά άρχισα τα πρώτα "κατεβάσματα" με το Napster και από κει και πέρα χάθηκε η μπάλα. Δεν είναι ότι δεν εκτιμώ αυτό που ακούω. Αλλά ο τρόπος που αποκτώ αυτή τη μουσική, αν και υπέροχα "δωρεάν" με έχει κάνει λίγο έως πολύ "καταναλωτικό τέρας" όσον αφορά τη μουσική. Η μόνη περίπτωση να κατεβάσω ένα τραγούδι είναι άν ο καλλιτέχνης έχει βγάλει μόνο ένα! αλλιώς? Δισκογραφίες!!

Την πρώτη φορά που κρασάρισε ο δίσκος μου έκλαιγα. Την δεύτερη είπα "γαμώτο!" Ε από την τρίτη κι έπειτα στα τέτοια μου...

Έχω πάνω από 40000 τραγούδια από τα οποία ακούω τα 1000-1500? και αν...τι ωραία...

Η πρώτη μου κάμερα τώρα, ήταν μια AGFA Instamatic. Έπαιρνε εκείνα τα φιλμάκια που ήταν σαν κασέτα. Ήμουν μικρός και μου έπαιρναν 12άρια για να μην χαλάω και πολλές...
Κάποια στιγμή αρκετά αργότερα, μου έδωσε η μάνα μου μια Minolta SR-7 η οποία θεωρούνταν top στην εποχή της με φωτόμετρο κλπ. άλλαζε φακούς και τα πάντα! Άρχισα να παίρνω και ασπρόμαυρα φιλμ και έβγαζα "καλλιτεχνικές" φωτογραφίες, τουτέστιν εμένα και φίλους σε διάφορες πόζες με περισπούδαστο ύφος και να αγναντεύουμε το υπερπέραν.

Είχα ένα πρόβλημα με τις φωτό ως διοπτροφόρος, συχνά μου βγαίναν φλου. αργότερα έπεσε στα χέρια μου μια Nikon autofocus (πάντα με φιλμ)  και άρχισα να βγάζω μερικές πιο καθαρές φωτογραφίες... Αλλά προσέχαμε πάντα. Η εμφάνιση και η εκτύπωση κόστιζαν.

Κάπου στη δεκαετία του 90, πήρα την πρώτη μου ψηφιακή. 1,6 mpixel ανάλυση!!! Ήταν μια HP την πήρα από την 4Α απέναντι από το νοσoκομείο (το παλιό)

Ξαφνικά μπορούσα να βγάζω όσες φωτό ήθελα. Όριο η χωρητικότητα της κάρτας.  Οι φωτογραφικές μηχανές εξελίχθηκαν και τα μεγέθη των καρτών αυξήθηκαν. Τώρα μπορώ να βγάλω 100άδες φωτογραφίες, οι μπαταρίες να ναι καλά.... τώρα πια δεν καταναλώνω χαρτί και φιλμ, καταναλώνω μπαταρίες και κάμερες!

Και βέβαια οι φωτογραφίες σχεδόν καταντούν δευτερεύουσες... Τις τραβάς, τις χαζεύεις, αν δε σου αρέσουν κιόλας τις τραβάς κι ένα photoshop...και μετά? τις ποστάρεις σου πατάνε και 5 like οι φίλοι και ξεχνιούνται... Καταναλώνονται κι αυτές όπως όλα...

Κάποτε ερωτευμένος ων, έγραφα. Γέμιζα τετράδια ολόκληρα με τον πόνο της καρδιάς μου και τα γαλαζοπράσινα όνειρα μου (όχι δεν ήμουν ούτε ΠΑΣΟΚ ούτε ΝΔ, απλά είχα ένα κόλλημα με τη θάλασσα) Τα ορνιθοσκαλίσματα  μου πια, με δυσκολία τα βγάζω και όσα βγάζω μου φαίνονται τρομερά αφελή 30 χρόνια μετά. Είπα 30? πωπω...

Αργότερα το κόλλημα με το γράψιμο εξελίχτηκε. Φαντάρος ήμουν δακτυλογράφος. Όλη μέρα με τη γραφομηχανή μπροστά μου, έγραφα ένα γράμμα στην τότε καλή μου ανά 2-3 μέρες... Λέτε να ήταν αυτό που μας κράτησε μαζί για κείνους τους δύσκολους 12 μήνες? Ίσως. Πάντως τηλέφωνο μιλήσαμε 2-3 φορές σε όλο το χρόνο...

(Τελικά ο έρωτας και το γράψιμο, πάνε μαζί... ξανα-ερωτεύτηκα κι άρχισα πάλι να γράφω,  κι ο πόνος φέρνει έμπνευση, κι όταν ματα-ξανα-ερωτεύτηκα δώστου πάλι κι από την αρχή...)

Συχνά αστειευόμουν κι έλεγα πως οι γραφομηχανές και αργότερα τα pc με τα προγράμματα επεξεργασίας κειμένου φτιάχτηκαν για ανθρώπους σαν κι εμέ, αριστερόχειρες που έκαναν απαίσια γράμματα και σωθήκαμε με αυτές τις εφευρέσεις...

Και φτάνουμε βέβαια στο blogging. (από την αρχή της ανάρτησης είχα μια αίσθηση αυτοκτονίας...) Γιατί με το blogging έγινε κι αυτή η "συγγραφική"  τέχνη, όπως η μουσική και η φωτογραφική, μια τέχνη που αν όχι έχασε κάποια αξία σίγουρα όμως ευτελίζεται, χάνεται, και οπωσδήποτε καταντά πολύ πιο δύσκολο να "αναγνωριστεί" και να εκτιμηθεί.

Από τη μια υπάρχουν πολλοί εκεί έξω οι οποίοι γράφουν εκπληκτικά, έχουν άρτιο λόγο, σκέψη και έκφραση, και γράφουν κείμενα που εμπνέουν, αρέσουν, διασκεδάζουν και σοκάρουν...

Γελωτοποιός, Theorema, Fran, Georgina, Πατέρας, Equally Depressed,

...κάπου κει είχε μείνει αυτή η "αρχαία" για τα σημερινά δεδομένα ανάρτηση... νομίζω θα κατέληγε στο συμπέρασμα (?) ότι και το γράψιμο, ειδικά μέσω του blogging κατέληξε και αυτό, κατανάλωση... κάτι σαν να γράφεις μηνύματα σε βοτσαλάκια και να τα πετάς στην θάλασσα ελπίζοντας ότι θα το διαβάσουν όλα τα ψάρια... δεεεν πρόκειται!

Όμως, συνεχίζουμε και γράφουμε! Γιατί? Μάλλον ο καθένας για τους λόγους του, για μένα το γράψιμο λειτουργεί ως μέσο σκέψης. και υποτίθεται οργάνωσης της σκέψης!! Ναι ξέρω..

Το 2016 οδεύει στο τέλος του και συνεχίζω σήμερα, Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου...

ψηφιακός ρετροκαταναλωτισμός. Δική μου έκφραση αν θυμάμαι καλά, δεν την έχω δει αλλού, την κατοχυρώνω λοιπόν ως δική μου...

Άκουγα ένα τραγούδι σήμερα, από τα αγαπημένα μου. Είναι αυτό:



Ένα τραγούδι που μιλάει για επανάσταση, για χαμένο χρόνο στις ουρές της ανεργίας, για καταστάσεις που επιτέλους αλλάζουν, για μια επανάσταση που είναι ψίθυρος αλλά τουλάχιστον ακούγεται, για το να κάθεσαι να περιμένεις μια προαγωγή, για φτωχούς , για ξεσηκωμούς, για το μερίδιο τους, για αυτό που είναι δικό τους...

Inspirational stuff, ναι γαμώ το κέρατο μου..

Βγήκε το 1988. Κάντε ένα τσεκ εδώ για να δείτε τι επαναστάσεις έχουν γίνει έκτοτε στον κόσμο. Δυστυχώς δεν αξιωθήκαμε να έχουμε και μια εδώ, αν και το 2011, εκεί με τους αγανακτισμένους, παίχτηκε κάνα δίμηνο μια πιθανότητα, υπήρξε μια δυναμική...

Θα έγραφα για αυτούς που σήμερα βρίσκονται στην κυβέρνηση και τότε εκμεταλλεύτηκαν την δυναμική του κόσμου στον δρόμο για να προωθηθούν... Δεν θέλω όμως ούτε καν να αναφέρω τα ονόματα τους, τα κόμματα τους... Έχω πια χάσει κάθε εμπιστοσύνη σε οποιονδήποτε από αυτούς. Δε νομίζω να υπάρχει πολιτικός  που να θέλει και σίγουρα κανείς που να μπορεί να φροντίσει για το καλό μας...

Ξαναγυρίσαμε λοιπόν, στον ψηφιακό μας ρετροκαταναλωτισμό. Τώρα πια μας αρκεί να διαβάζουμε για την επανάσταση, την κάναμε κι αυτήν πασατέμπο...

Η κατάσταση συνεχώς χειροτερεύει. Κι εμείς εκεί. Δεν βγάζω την ουρά μου απέξω. Όπως οι περισσότεροι παλεύω να επιβιώσω, που χρόνος για επανάσταση?

Τις επαναστάσεις τελικά, έχω την εντύπωση, τις οργανώνουν , όσοι έχουν πολύ χρόνο και χρήμα, η όσοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν... Freedom's just another word, for nuthin' left to lose.. ετσι λεει και ο Kris...

Πέθανε κι ο Φιντέλ. Μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, μια ενδιαφέρουσα χώρα, μια προσπάθεια για μια άλλη ζωή... Κάποιοι τον είπαν χαρισματικό ηγέτη, άλλοι πάλι δικτάτορα. Άκουσα κι εγώ κάποιον στο ραδιόφωνο να λέει πως δεν γινόταν εκλογές, βιάστηκα κι εγώ να αμφισβητήσω. Διαβάζω όμως εδώ, πως γινόταν εκλογές! Απλά ίσως και πιο δημοκρατικές? Η συμμετοχή ήταν πάντα πάνω από 82% και εκλέγονταν δημοτικοί, επαρχιακοί και εθνικοί αντιπρόσωποι. Όσοι ήταν άνω των 16 και δεν είχαν ποινικό μητρώο μπορούσαν να συμμετέχουν ψηφίζοντας η ως υποψήφιοι...

Δεν ξέρω. Δεν πήγα, δεν έζησα εκεί. Δεν εκφέρω γνώμη. Δεν μπορώ να πω ότι η Αριστερά , ως κόκκινη σημαία, ως οργανωμένο κόμμα, ως ΚΚΕ, η κάτι παρόμοιο με ενέπνευσε ποτέ. Πιστεύω πως τα "πιστεύω" μας οφείλουν να εξελίσσονται με τους καιρούς. Δεν μπορεί κανείς λογικά να περιμένει από τον σημερινό κόσμο, από τα σημερινά νέα παιδιά, συμμετοχή σε οτιδήποτε τόσο ξεκάθαρα αναχρονιστικό όσο το ΚΚΕ η την ορθόδοξη εκκλησία, η ένα κόμμα όπως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ με τις ιδέες τους και κυρίως τον τρόπο λειτουργίας των βαθιά ριζωμένο σε πρακτικές νεποτισμού και δημαγωγίας

Η σημερινή πολιτική σκηνή, ειδικά εδώ, αλλά κι έξω, είναι ακριβώς αυτό. κι ένα σωρό άλλα...

Αν Αριστερά, σημαίνει αγάπη για τον άνθρωπο, την ειρήνη, αν σημαίνει διαλλακτικότητα και ανοχή, αν περιλαμβάνει Παιδεία και Δημοκρατία, τότε είμαι μέσα.

Αυτό που ζούμε δεν έχει καμιά σχέση όμως. Πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι η πρώτη φορά Αριστερά κυβέρνηση μας προσπαθεί να τα βάλει με το κατεστημένο, και δεν είναι εύκολο...

Ναι δεν το αρνούμαι , δεν είναι εύκολο να τα βάζεις με τον εαυτό σου. Γιατί έτσι κατάντησαν κι αυτοί, κατεστημένο...

Η εξουσία διαφθείρει. Και δεν βρίσκεται κανείς να τους το θυμίσει...

ΥΓ ζητώ συγγνώμη για τις σίγουρα σε αρκετό βαθμό ασυνάρτητες σκέψεις μου. Κάτι παλεύει να βγει. Σε μια εποχή όπου οποιοσδήποτε βγει και πει ότι θέλει να αλλάξει τον κόσμο τον πιθανότερο είναι να τον κλείσουν μέσα η να γελάνε, θα ήθελα πολύ να βρω ένα τρόπο, να βάλω κάτω να δημιουργήσω μια άρτια πρόταση... Θα πείτε ποιος είμαι εγώ για να το κάνω αυτό και θα χετε δίκιο.

Δεν μπορώ όμως να βγάλω την σκέψη από το μυαλό μου, πως κάπου κάπως θα υπάρχει ένας τρόπος, να μαζέψει κανείς ένα μάτσο καλές ιδέες, να τις βάλει μαζί με μια ικανή ποσότητα καλών προθέσεων και να προσθέσει μια ποσότητα σωστών ανθρώπων, ούτως ώστε να πετύχει μια συνταγή ικανοποιητική.. να φτιαχτεί κάτι καινούριο από την αρχή...

Παρασκευή, Νοεμβρίου 11, 2016

Death of a Ladies man ... (my tribute to Leonard Cohen)

Φτάνουμε στο φανάρι, έχουμε αργήσει λιγάκι για το σχολείο, κάτι η αντιβίωση, κάτι η ανανεωμένη διάθεση του μικρού να φροντίσει την στοματική του υγιεινή.. φτάνουμε στο φανάρι, παίζει το ραδιόφωνο, Take this waltz, αι γιαι γιαι... το τραγούδι fade η εκφωνήτρια μπαίνει με ευλογίες για τον καλλιτέχνη κι αναρωτιέμαι τι συμβαίνει γιατί οι πρωινές εκπομπές δεν πιάνουν καθημερινά να παινεύουν τους καλλιτέχνες των τραγουδιών που βάζουν...εκτός κι αν κάτι έχει συμβεί.

...και καταλήγει εκεί που.... τι να πω ? δεν θέλω, δεν θέλαμε? 82 χρονών, live στις αρχές του χρόνου, καινούριο άλμπουμ πρόσφατα. 82 χρονών, πλήρης ημερών, 82 χρονών, δυο χρόνια μεγαλύτερος από τη μάνα μου. 82 χρονών, αυτή η φωνή δεν θα πεθάνει ποτέ.

Κλαίω γαμώ τη μου.

Κλαίω για έναν άνθρωπο που δεν γνώρισα ποτέ μου κι όμως ήταν εκεί κοντά μου σε κάθε δύσκολη στιγμή...

Θυμάμαι το πρώτο τραγούδι του που άκουσα. Ήμουν κάπου στα 13-14, ήταν μια σειρά δίσκοι που λεγόταν κάτι σαν 80's Rock Volume 1 κλπ... ήταν αυτό



Μια κιθάρα, μια φωνή, πολεμική. Δε νομίζω πως τότε στην πρώτη μου εφηβεία καταλάβαινα και τόσο καλά περι τίνος μιλούσε, αλλά η μουσική, η αίσθηση, μιλούσαν στην ψυχή μου...ακόμη και τα γαλλικά που δεν καταλάβαινα...

Αλλά εμείς οι Έλληνες έχουμε μια ιστορία στο να ακούμε τραγούδια που ίσως δεν καταλαβαίνουμε και τόσο καλά...χαχαχα... παρόλα αυτά μας αγγίζουν.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησε η σχέση μου με τη φωνή του Leonard Cohen...

Κανα δυο χρόνια αργότερα κάποιος μου έδωσε ένα μάτσο βινύλια που δεν χρειαζόταν πια. Ανάμεσα τους ήταν δύο άλμπουμ του Cohen. Από το ένα ξεχώρισα αμέσως αυτό.



Αυτό κι αν άγγιξε κάθε εσωτερική χορδή...
Σε μια προβληματισμένη και μοναχική εφηβεία, τρικυμία, αυτή η μουσική λειτούργησε ηλεκτρικά, ενισχύοντας αισθήματα... Σκοτεινό τραγούδι...

the crumbs of love that you offer me,
are the crumbs I've left behind,
your pain is no credential here,
it's just the shadow of my wound...

Κι έτσι αγάπησα κι εγώ το σκοτάδι... και τους ενίοτε "σκοτεινούς" ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου...

Αλλά όχι τους σκοταδιστές.

Ενα χρόνο αργότερα, έβγαλε ένα καινούριο άλμπουμ και έτσι ανακάλυψα ότι ο μάστορας συνέχιζε να "μαστορεύει" με τραγούδια όπως αυτό.


Μετά ήρθε  το "I'm your Man"... Ο Cohen δεν σταμάτησε ποτέ να μιλάει στο "μέσα" μας... με τραγούδια ίσως πιο Pop, αν και ποιος το κρίνει? Εδώ από πρόσφατο Live...


Θα μπορούσα να κάτσω εδώ όλη μέρα και να βάζω το ένα μετά το άλλο τραγούδια του που αγαπήσαμε...

Σας καλημερίζω όμως και σας αποχαιρετώ  με αυτό... ένα cover από έναν αδικοχαμένο...



Οι άνθρωποι φεύγουν, η μουσική μένει. Ποιός μπορεί να πει πως οι ψυχές τους δεν ζουν μέσα από τα τραγούδια τους?
Ο Leonard Cohen και όλοι οι μεγάλοι σαν κι αυτόν, ζουν μέσα μας και θα ζουν μέσα σε κάθε άνθρωπο που θα αγγίξει η μουσική τους στο μέλλον...

Να ναι καλά...που ομορφαίνουν τη ζωή μας...που ήταν και ειναι εκεί όταν τους χρειαζόμαστε...