Πέμπτη, Μαΐου 20, 2021

Να γίνουμε ψαράδες, Αμόρε!



Ακούμπησε το πράσινο παγωμένο μπουκάλι στο τραπέζι μπροστά μου και δίπλα του ένα ποτηράκι λίγο μεγαλύτερο από τσίπουρου, ας πούμε ρετσινας. Μου έκανε πράγματι εντύπωση το μέγεθος του ποτηριου, αλλά μόνο τόση, ώστε να χαμογελάσω. Και να μην πω τίποτα.
Είχε πάρει λίγα λεπτά πριν την παραγγελία μου, χαμογελώντας πλατιά κι εκείνη.
Τη ρώτησα αν είναι από δω και μου απάντησε "Μεσολόγγι". Μμμμ. Στο χώρο των σωβινιστων μοτοσυκλετιστων που ημουν κάποτε, το Μεσολόγγι ήταν γνωστό για τρία πράγματα. Τα χελια, τα κουνούπια και τις γυναίκες του...
Με ρώτησε από που έρχομαι κι όταν είπα Κέρκυρα, έλαμψαν τα μάτια της και από τα χείλη της γλυστρησε ένας αναστεναγμός θαυμασμού... "αχ Κέρκυρα..."
Προσπάθησα να της πω, πως το κάθε μέρος έχει τα δικά του, πως σαν αποκτήσεις τα διπλά και βαλε χρόνια της, που είχα εγω πια, δε θα βλέπεις τα πράγματα το ίδιο.
Θα καταλάβεις πως το "πολύ" τελικά είναι λίγο και το "λίγο" μπορεί να είναι τόσο πολύ.
Αλλά κράτησα το στόμα μου κλειστο. Αρκέστηκα στο να πω πως αυτός ο τόπος, το νησί το μικρό, έχει τη μαγεία κι αυτό.
Οι μικροί άνθρωποι χρειάζονται να μαθουν από μόνοι τους. Στη καλύτερη να πουν κάποια στιγμή, "Α ναι μου το χε πει ένας καπετάνιος που γνώρισα κάποτε..." 
Αργότερα, με μια σταλιά κεφάλι από τη μπύρα, νηστικός ων, περπάτησα το δρόμο που ανεβαίνει στο χωριό.
Δεν ειχε τουρίστες ακόμα αλλά τα περισσότερα σπίτια ηταν φρέσκοβαμμένα και η άνοιξη έχει επισκεφτεί τους κήπους τους με ξέφρενο ενθουσιασμό. 
Μερικά κτίσματα μόνο εδειχναν σημάδια του χειμώνα ακόμη, με ξύλα γκρίζα και σχεδόν γυμνά από τα χρώματα τους, που ξεφλουδιζαν ξεραμενα. 
Λαχταρω μια ζωή σε ένα τέτοιο μέρος, δεν έχει σημασία ποιο. Ένα μικρό νησί θέλω, με μερικούς παράξενους και φιλοξενους κατοίκους, ένα σπιτάκι απλό με μπλε παράθυρα να βλέπει στο πέλαγος, και μια βάρκα.
Ας έχει και δύο πολύ περίεργους να τσακωνομαστε να έχει κι ενδιαφέρον. Εκτός κι αν γινουμε εμείς οι πολύ περιεργοι, γλυκιά μου... Χάχαχα. 
Τα καλοκαίρια να έχει περαστικούς με σκάφη να γνωριζόμαστε, να τους κάνω καμια δουλειά, να βγαίνει το φαΐ της μέρας, τα πρωινά μετά μια βουτιά, και τα μεσημέρια σαλάτες στη βεράντα με φίλους ή με σένα. 
Θα φοράω μόνο μαγιω και συ το ίδιο, μόνο που εσύ θα τυλίγεσαι και με τα ωραία σαρι που τονίζουν το μποέμικο κι αριστοκρατικο στυλ σου. 
Τα απογεύματα λέω να κάνουμε έρωτα με την αρμύρα ακόμη πάνω μας, εσύ μετά να κοιμάσαι και να γράφω ποιηματα εμπνευσμένος από σένα και τη θάλασσα. Τα βράδια... μπορούμε να στήνουμε ένα ιδιότυπο πυροφανι, να γίνουμε ψαράδες ιστοριών, αλιεύοντας μαργαριτάρια στις ταβέρνες και τα μπαρ από τους περαστικούς ιστιοπλόους, να τα υφαινουμε στις ιστορίες που θα γράφουμε το χειμώνα που θα χει ησυχία.
Θα κάνουμε πως τους ζηλεύουμε για να ανοίγονται περισσότερο και να μας λένε κι άλλα. 
Να ας πούμε ιστορίες για ανθρώπους που κάνουν περίεργα πράγματα οπως να μαγειρεύουν άνοστα η να φτιάχνουν σάντουιτς με τρία διαφορετικά ήδη τυριών μεσα, που ακούστηκε? Η που τρώνε μακαρόνια φούρνου κάθε μέρα χωρίς αλάτι και πιπέρι, που μαγειρεύουν λες και ειναι πρωτοετείς της Ιατρικής. 
Η ιστορίες για τη Ζανζιβαρη, όχι το μπαρ, την αληθινή, όπου οι τροχονόμοι φορούν λευκές στολές που ταιριάζουν με τα κατάλευκα δόντια τους. Αυτά που μοστραρουν σε καθε ευκαιρία χαμογελώντας πλατιά, όταν σε σταματάνε για να σου πουν πως έτρεχες και πρέπει να πληρώσεις πρόστιμο. Σου ζητάνε, λέει, να κατεβάσεις όλα τα παράθυρα και φέρνουν βόλτα όλο το αμάξι λέγοντας καλημέρα και κάνοντας και φιλοφρονησεις στις γυναίκες επιβάτες. Όταν ζητήσεις να δεις το ραντάρ, σου λένε you were going very fast my friend... Χαμογελώντας παντα! 
Τα ενοικιαζομενα αμάξια στη Ζανζιβαρη έχουν τεράστια αυτοκόλλητα για να φαίνονται οι τουρίστες από μακρια, ο στόχος.
Είδατε λοιπόν τι μαθαίνει κανείς με λίγη μόνο κουβέντα φεύγοντας από μια ταβέρνα?
Βάλε κάτω τι μπορείς να μάθεις σε ένα καλοκαίρι, βάλε τι μπορείς να υφανεις μαζί με τις δικές σου κλωστές και τα νηματα των αναμνησεων σου.
Νατη η ιστορία, νατος ο χειμώνας πως περνάει γρήγορα μέσα σε ένα πετρινο σπίτι με μπλε παράθυρα. Με θέα στο πέλαγος.

Παρασκευή, Ιουλίου 17, 2020

Απάγγιο



Αγκυροβολημενος σε έναν από τους κόλπους του Ερημιτη. Το σκούρο μπλε εναλλάσσεται με το τυρκουαζ και βουτάω. Παντού ψάρια. Δεν τα ξέρω τα περισσότερα αλλά αναγνωρίζω ένα μεγάλο κοπάδι λουτσους, πολλούς σαργούς και πετροψαρα
Κάτω στο βυθό φύκια, αχινοι και  Φαραώ.
Αραχτός στο κατάστρωμα πια, μένω άναυδος από το γεγονός ότι μπορώ να δω στα 50-70 μέτρα απόσταση τους ιστούς από τις αράχνες που πάνε από κορφή σε κορφή στους θάμνους και τα δεντρα. Από την άλλη μεριά του κόλπου το πιάνει λίγο ο μαΐστρος και τα δέντρα και οι θάμνοι κινούνται, θροΐζοντας σαν να αναπνέουν. Τα πράσινα δε φαντάζεσαι ότι μπορούν να είναι τόσα πολλά. Δε φτάνουν μέχρι το νερό. Αφήνουν ένα δύο μέτρα κενό οπου ξεπροβαλλουν τα βράχια σαν κόκαλα παλαιολιθικά, τεράτων βασανισμενων, στριφογυρισμενα κι αλλού κάθετα, αλλού ορίζοντια, αλλού λοξά εξαφανιζονται στο νερό.

Απαγγιαζει εδω.

Αυτός ο τόπος είναι ανέγγιχτος... Αλλά για το ίδιο το απαγγιο, δεν υπάρχει απαγγιο από την καταιγίδα της ανάπτυξης.

Πείτε με drama queen, δε με νοιάζει.

Στους 3 μήνες της καραντίνας ο κόσμος έκανε μια παύση κι όσοι από  μας έχουν την τύχη να δουλεύουμε εδώ έξω, είδαμε άμεσα τα αποτελέσματα. Περισσότερα πουλιά, περισσότερα ψάρια, καθαρότερα νερά, ψάρια παντού, δελφίνια.
Σκεφτείτε λίγο, όταν 3 μήνες παύση κάνουν τόσο καλό, πόσο κακο θα κάνουν δύο χρόνια μπετονιέρες και τσιμέντοποίηση?

Αφήστε επιτέλους αυτό τον τόπο ήσυχο. Δεν χρειάζεται το τσιμέντο μπορεί να μείνει μόνο αυτό που είναι. 

Σκέτο Ποίηση...

Κυριακή, Απριλίου 26, 2020

Σκέψεις περί τουρισμού



Δεν είμαι κάποιος ειδικός, ούτε περγαμηνές έχω , ούτε μπορώ, πιστεύω να κατέχω όλη τη γνώση ώστε να κάνω κάποια εμπεριστατωμένη "πρόγνωση" περί του πως θα πάνε τα πράγματα στην "μετακορωνοιο" εποχή. Απλά κάποια τροφή για σκέψη... Γύρω από ένα συγκεκριμένο θέμα, τον τουρισμό. Επειδή είναι αυτό από το οποίο κι εγώ όπως εκατομμύρια άνθρωποι, ζούμε.

(Και συμπληρώνω ότι το γράψιμο είναι η διαδικασία σκέψης μου...)

Πάμε στα βασικά.

Τι χρειάζεται για να υπάρξει ένας τουρίστας?

Επιθυμία για διακοπές.
Οικονομική ευχέρεια για διακοπές.
Επιλογές τοποθεσίας.
Δυνατότητα μεταφοράς στη χώρα της επιλογής του.

Ας τα δούμε τώρα ένα-ένα. 

Επιθυμία για διακοπές.
Ίσως το ευκολότερο από όλα γιατί κανείς δεν μπορεί να μας σταματήσει από το να ονειρευόμαστε... Ας αναλογιστούμε όμως ποιοι είναι αυτοί που είναι οι εν δυνάμει επισκέπτες μας? Άνθρωποι από χώρες της Ευρώπης αλλά και της Ασίας, οι οποίες σχεδόν στο σύνολο τους έχουν χτυπηθεί χειρότερα από εμάς από τον ιό. Αγγλία, Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Ελβετία, Αυστρία... επηρεασμένοι από αυτήν την κατάσταση θα θέλουν να πάνε διακοπές? Είναι πολύ πιθανό πως πολλοί από αυτούς ναι, θα ήθελαν. Να ξεφύγουν, να ξεσκάσουν, να χαρούν. Ποιος δεν το θέλει...?  Κάποιο όμως θα φοβούνται.... Είναι όμως γεγονός πως πολλές Ευρωπαικές κυβερνήσεις έχουν ήδη κάνει ανακοινώσεις ζητώντας από τους πολίτες τους να μην πάνε διακοπές (Ολλανδία, Γερμανία, Αγγλία) Και μιλάνε πολύ για εσωτερικό τουρισμό...

Οικονομική ευχέρεια.
Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν. όπως και στη χώρα μας έτσι και σε όλες τις άλλες, η οικονομία έχει τραβήξει ένα γερό χειρόφρενο. Αναλόγως την οικονομία, κάποιες "πισωκίνητες" έχουν τραβήξει κι ένα γερό "τετακέ" με κίνδυνο να βγουν εκτός ελέγχου... Αλλά αρκετά με τις αυτοκινητιστικές μου παρομοιώσεις. Αυτοί που έχουν την οικονομική ευχέρεια να πάνε διακοπές θα είναι αισθητά λιγότεροι από πριν.  Και σε αυτό θα συμβάλλουν και παράγοντες όπως ενδεχομένως η άύξηση του κόστους των διακοπών, ειδικά στο θέμα της μετακίνησης.. αλλά περισσότερα για αυτό στο τελευταίο σκέλος.

Επιλογές τοποθεσίας.
ίσως το μόνο πράγμα που λειτουργεί κάπως υπέρ μας είναι το γεγονός ότι ανάμεσα στις χώρες που χτυπήθηκαν περισσότερο είναι και χώρες οι οποίες ήταν και αυτές πολύ δυνατές στον τομέα του τουρισμού (Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία) .Υπάρχουν βέβαια και οι απαγορεύσεις μετακίνησης που είναι
διαφορετικές από χώρα σε χώρα... και δεν ξέρουν ακόμα πότε θα αρθούν.

Δυνατότητα μεταφοράς.
Εδώ είναι που τα πράγματα γίνονται πάρα πολύ δύσκολα. Πέρσι στις 24 Ιουλίου υπήρξε ένα παγκόσμιο ρεκόρ για το οποίο βέβαια δεν ακούσαμε ίσως, ήταν 225.000 πτήσεις σε όλο τον κόσμο σε μια μέρα. Φέτος για την ίδια μέρα είναι προγραμματισμένες οι μισές (111.000) Κι αυτές αν δεν ακυρωθούν... κάποιες αεροπορικές εταιρίες που πρωτοπορούν ήδη μιλάνε για πτήσεις με υγειονομικά μέτρα και αποστάσεις, δηλαδή κενές θέσεις, μάσκες κλπ. Αυτό σημαίνει πως όποιος θα θέλει να ταξιδέψει θα έχει να αντιμετωπίσει μια σχετικά δύσκολη και δυστοπική διαδικασία... Αλλά δεν θα σταθώ σε αυτό. Κενές θέσεις υποχρεωτικά σημαίνει ίσως ένα αεροπλάνο με τους μισούς επιβάτες, η το 60% στην καλύτερη.
Να αναφερθώ ξανά και στο ότι οι περισσότερες χώρες έχουν ακόμη απαγορεύσεις μετακίνησης εκτός χώρας χωρίς κάποιες προβλέψεις άρσης? (Η  Ισπανία πχ έχει ανακοινώσει ότι δεν ξέρει πότε θα αρθούν οι απαγορεύσεις)

Εν κατακλείδει, γιατί πρέπει να πάω να κόψω και τα χόρτα πριν μας πνίξουν, αντιμετωπίζουμε την εξής κατάσταση:

Είναι πιθανό ότι οι μισοί άνθρωποι από πριν θα θέλουν να πάνε διακοπές. Αν δεχτούμε ότι μπορούν όλοι οικονομικά, το επόμενο εμπόδιο θα είναι το που μπορουν να πανε, και το πως θα φτάσουν εκεί. Με τις πτήσεις στο μισο αριθμό και την χωρητικότητα της κάθε πτήσης επίσης στο μισό, ίσως το 30% να μπορέσουν να ταξιδέψουν... και το κόστος θα είναι σίγουρα υψηλό.

Όπως και να το δει κανείς, ο τουρισμός φέτος θα είναι μάλλον ένα μικρό κομμάτι της ζωής εδώ...

Κρουαζιερόπλοιο εν τω μεταξύ δεν ξέρω πότε θα ξαναδούμε, η κρουαζιέρα έχει φάει χοντρό πλήγμα...

Η πρόβλεψη μου είναι ότι οι πολύ exclusive διακοπές σε μικρά ξενοδοχεία, σκάφη, πολυτελείς κι απομονωμένες βίλες έχουν ίσως κάποια ελπίδα... τα μεγάλα ξενοδοχεία.. δεν ξέρω...  

Με λίγα λόγια, του χρόνου ελιές θα έχει να μαζέψουμε?



Επίσης δείτε εδώ, πρόγνωση του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού για πτώση 30%.