Σάββατο, Νοεμβρίου 10, 2012

Ο μικρός μου φασιστάκος...

Ο μικρός μου φασιστάκος ξυπνά κάθε πρωί κι έρχεται στο δωμάτιο. Παλιά απλά έμπαινε ανάμεσα μας, με το έτσι θέλω. Τώρα με επιμονή και υπομονή έχουμε καταφέρει να του μάθουμε λίγο τρόπους... Έρχεται πάλι, κατά τις 6:00-6:30 και λέει: "Υπάλχει χώλος?"

Ο μικρός μου φασιστάκος παίζει με τον ξαδέρφο του και κάθε δεύτερη κουβέντα που ακούς είναι:  "Είναι δικό μου" η "Εγώ πλώτος" η "θα το πω στη μαμά μου"...

Εγώ, εγώ, εγώ...

Ο μικρός μου φασιστάκος δυσκολεύεται με έννοιες όπως "μοιράζομαι", "ισότητα", "καλοσύνη".
Την κακία, την ιδιοκτησία και την επιθυμία να είναι αυτός το επίκεντρο της προσοχής, όμως, την έχει στο αίμα του...

Έχω μεγαλώσει άλλα δύο μικρά φασιστάκια. Ευτυχώς θηλυκά. Εκεί τα πράγματα, ελλείψει τεστοστερόνης, είναι κάπως πιο εύκολα...

Οι περισσότεροι από μας έχουμε έναν η δύο φασιστάκους σπίτι μας. Οι πιο άτυχοι μπορεί να έχουν και παραπάνω, η μπορεί να μεγάλωσαν τα φασιστάκια αλλά να μην "ωρίμασαν" ώστε να "καλμάρει" το "εγώ" τους...

Παρακολουθείστε μια οποιαδήποτε αγοροπαρεούλα... ο ρατσισμός, το φασιστιλίκι, ο τραμπουκισμός, το χαφιεδιλίκι, την χαρακτηρίζουν συχνά...

Αλλά αν κάνουμε τη δουλειά μας σωστά, ως γονείς, ως εκπαιδευτικοί, ως άνθρωποι σε επαφή με παιδιά, μπορούν όλα αυτά τα μικρά φασιστάκια να μεγαλώσουν μια μέρα και να γίνουν ώριμοι άνθρωποι, που πιστεύουν στα δικαιώματα και την ισότητα των ανθρώπων, που δεν ξεχωρίζουν τον άλλον για το φύλο η την εθνότητα του, που θα κάνουν το καλό πάντα γιατί αυτό σημαίνει να είσαι ένας ώριμος Άνθρωπος.

Άνθρωπος που Αγαπά.

Και μόνο τότε έχεις ελπίδες να εκπληρώσεις την "αποστολή" σου, όποια κι αν είναι αυτή..