Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 17, 2010

All her bags are packed, she's ready to go...

Από την ημέρα που γεννήθηκε πίστευα ότι μπορούσα να προετοιμαστώ αλλά κα να την προετοιμάσω για τη στιγμή που θα έφευγε. 17 χρόνια και 10 μήνες προετοιμασία και των δυό μας. Ώσπου έρχεται αυτή η μέρα και ανακαλύπτεις ότι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος είναι προετοιμασμένος.



Τόσα χρόνια πέρασαν, όπου έριξα το βάρος στην "ψυχολογική" προετοιμασία. Κατά το "Ευρωπαϊκό" μοντέλο, δεν είχα καμιά επιθυμία να την κρατήσω κοντά μου περισσότερο από όσο χρειαζόταν.
"Οταν φτάσεις στα 18, θα είσαι ελεύθερη. Να κάνεις ότι θέλεις!"
Την έβλεπα χτες που έκλαιγε, κι έκλαιγε κι έλεγα από μέσα μου "Που πάει?"...



Μήπως έπρεπε να ήμουν πιο κακός, ώστε να θέλει να φύγει περισσότερο?
Μήπως τελικά αυτό που λένε ότι όσο πιο πολύ "διώχνεις" κάποιον τόσο θέλει να γυρίσει, είναι αλήθεια? Και το αντίθετο βέβαια...

Το είπε και ο Sting...



Όσο για την προετοιμασία την υπόλοιπη, ανησυχώ. Δυστυχώς όλοι μας, με λίγες ίσως εξαιρέσεις, τα κακομαθαίνουμε. Όλα στο χέρι τα έχουν. Πόσα παιδιά σήμερα βοηθάνε στις δουλειές του σπιτιού, η ξέρουν να μαγειρεύουν, πόσο μάλλον να πλένουν και να καθαρίζουν? (Αχ, σας παρακαλώ μην μου απαντήσετε δεν θέλω να ξέρω...!)



Αλλά στο "τέλος της μέρας" που λένε κι οι Άγγλοι, το ξέρω πως θα τα καταφέρεις μικρή μου...

Your face has fallen sad now
For you know the time is nigh
When I must remove your wings
And you, you must try to fly


...