Πέμπτη, Ιουλίου 14, 2011

Μην τους ψηφίζετε! Τους δίνετε θάρρος!

Δανείστηκα τον τίτλο της σημερινής μου ανάρτησης από τον PJ o'Rourke (Και αυτός με την σειρά του από τον Dick Tuck, υπεύθυνο πολιτικής καμπάνιας του Robert Kennedy).
Πρόσφατα έκανα ένα ταξίδι αστραπή στην Ιταλία. Κυριολεκτικά βγήκαμε από το ένα καράβι και μερικές ώρες αργότερα μπήκαμε στο άλλο. (Όχι δεν μεταφέραμε λαθρομετανάστες ούτε ναρκωτικά) Ένα σκάφος φέραμε, σε τρέιλερ... Στο γυρισμό καταφέραμε να πάρουμε μια πολυπόθητη καμπίνα, για να κοιμηθούμε σαν άνθρωποι και να κάνουμε κι ένα μπάνιο. Εκεί συνέβη η εξής spooky σύμπτωση. Ανοίγω το συρτάρι στο γραφειάκι, και βρίσκω μέσα ένα βιβλίο. Ήταν το Don't vote! It just encourages the bastards.(Μην ψηφίζετε, απλά τους δίνετε θάρρος, τους μπάσταρδους) Και λέω spooky σύμπτωση, δεδομένης της εποχής που "εμφανίστηκε" αυτό το βιβλίο μπροστά μου. Αγανακτισμένοι στους δρόμους, κουβέντες για Άμεση Δημοκρατία, τα κόμματα στο ναδίρ της δημοτικότητας τους, ειδικά τα δύο μεγάλα...

Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα ότι οι εκλογές ήταν μια φαρσοκωμωδία. Ήμουν 17 χρονών και χρωστώ αυτή την πληροφορία σε ένα φίλο εκείνης της εποχής που παραμένει φίλος ως και σήμερα κι ας μην βλεπόμαστε συχνά... Ξέρει αυτός ποιός είναι...  :-)

Την πληροφορία μου την τεκμηρίωσε πλήρως και δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι έτσι ακριβώς είναι... Κι όμως αργότερα εγώ όπως κι οι περισσότεροι συμπολίτες μου, ψήφισα και ξαναψήφισα και ξαναματαψήφισα, με το σκεπτικό να μην πάει "χαμένη" η ψήφος μου και να την δώσω σε κάποιο μικρό κόμμα. Το άλλο σκεπτικό που έπαιξε βέβαια, ήταν το κλασσικό "ψηφίζω αυτούς, για να μην βγουν εκείνοι..."

Αν το καλοσκεφτείς βέβαια και τα δύο "σκεπτικά" αυτά, απλά αποδεικνύουν το άχρηστον του ψηφίζειν...

Αν και δεν αξίζει να αναφερθώ στα σκεπτικά αυτών που ψηφίζουν τα "δαγκωτά" θα το κάνω... Λόγους έχω ακούσει πολλούς.
"Θα με διορίσουν" (δεν τον διόρισαν ποτέ) Και αναρωτιόμουν εγώ, αφού η ψηφοφορία είναι μυστική πως το ξέρει αυτός αν θα τον ψηφίσεις η όχι?
"Η οικογένεια μου είναι δεξιοί από τότε που ο παππούς μου είδε τα κομμένα κεφάλια να πέφτουν από τα φορτηγά των Αριστερών στον Εμφύλιο" (Αυτά βέβαια από κάποιον ο οποίος δεν είχε καν γεννηθεί τότε, τι να πω δεν ξέρω... Τελικά η βλακεία είναι κληρονομική, όπως και η ψήφος!)
"Ψηφίζω γιατί έτσι λαμβάνω μέρος στις αποφάσεις που με αφορούν!" (Αχαχαχα!!! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις?)

κουλουπουκουλουπου που λέει κι ένας φίλος...

Οι Αγανακτισμένοι στις πλατείες, σε όλες τις πλατείες, μιλούν για ακομμάτιστες συγκεντρώσεις, μιλούν για Άμεση Δημοκρατία, μιλούν για Συντακτική Εθνοσυνέλευση, μιλούν για αλλαγή πολιτεύματος. Υπάρχουν όμως κάποιοι (αρκετοί ίσως, δεν έχουν καταμετρηθεί) οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η αλλαγή μπορεί να επέλθει μόνο μέσω της δημιουργίας κάποιου κόμματος. Προσωπικά το θεωρώ άτοπο. Και εξηγώ τον συλλογισμό μου:

Είμαστε αγανακτισμένοι. Αγανακτισμένοι με το σύστημα, αγανακτισμένοι με τους πολιτικούς μας, αγανακτισμένοι με τους φόρους, με την αδικία, με το ξεπούλημα της χώρας, με τη δικαιολογία της αποφυγής της χρεωκοπίας κλπ. Νομίζω ότι σε αυτά όλοι συμφωνούμε. Επίσης θέλουμε να κηρυχθεί το χρέος απεχθές, να τιμωρηθούν όσοι έχουν ευθύνη, να μην πληρώσουμε τίποτα, να πληρώσουν με οποιονδήποτε τρόπο, αυτοί που φέρουν την ευθύνη.

Θέλουμε λοιπόν να αλλάξουμε το σύστημα. Δεν μας ικανοποιεί το υπάρχον. Γιατί? Γιατί απλά το υπάρχον σύστημα δεν μας δίνει καμία ελπίδα για αλλαγή. Μικρή παρένθεση εδώ για να εξηγήσω γιατί οι εκλογές είναι κοροιδία. (άποψη μου πάντα...)
Ποιές είναι οι επιλογές μας στις εκλογές? Συνήθως κάποιοι, ήδη βουλευτές που κυνηγάνε 2η, 3η κλπ θητεία, η κάποιοι καινούριοι που έχουν αναρριχηθεί τα σκαλοπάτια των συνδικάτων για να καταλήξουν υποψήφιοι βουλευτές. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι από τα μικρότερα κόμματα, οι οποίοι είναι η βαρεμένοι, η άπειροι, η πολύ των άκρων και για τους οποίους φοβόμαστε ότι δεν έχουν το σθένος η την ώριμότητα να κάνουν τη διαφορά. Ειδικά τώρα πια, μετά από όλα αυτά που έχουμε δει τον τελευταίο καιρό ξέρουμε ότι είναι όλοι τους συνενόχοι. Ακόμη και τα κόμματα της Αριστεράς (κατά τη γνώμη μου πάντα) απλά παίζουν τον ρόλο του αντίπαλου δέους, ούτως ώστε αυτοί από μας που ανυσηχούν για το τι μέλλει γενέσθαι, να εφυσηχάζονται ότι κάποιος φροντίζει για τα συμφέροντα του...

Είναι όλοι τους απατεώνες! Το έχουμε πάρει χαμπάρι. Σκάνδαλα, μίζες, ρουσφέτια, όλοι είναι βουτηγμένοι στα σκατά, όλοι. Οι περισσότεροι από πλούσιες οικογένειες, παιδιά πολιτικών οι ίδιοι, παιδιά που τα μεγάλωσαν προετοιμάζοντας τα να γίνουν οι δυνάστες μας. Άνθρωποι χωρίς καμία επαφή με τον λαό που διαφεντεύουν. Έναν λαό που μπορεί να άργησε αλλά άρχισε να καταλαβαίνει ότι για χρόνια απλά τον κορόιδευαν. Ένα λαό συνένοχο στην τρέλα, ας μην ξεχνιόμαστε. Δεν υπάρχουν επιλογές λοιπόν. Ακόμη κι αν δεχτώ πως υπάρχουν και 10 άτομα με τίμιες προθέσεις, και το λέω επειδή είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, αυτοί οι 10 δεν αρκούν για να αλλάξουν μια κρατική μηχανή που αριθμεί εκατοντάδες χιλιάδες και δη εκατοντάδες χιλιάδες υποστηρικτές αυτού του συστήματος που τους έφερε εκεί που είναι...
Δεν έχουμε καμιά δουλειά, σαν αγανακτισμένοι να δημιουργήσουμε κόμμα.
Και θεωρώ ότι ένας τελευταίος λόγος για αυτό είναι ότι απλά θα ήταν ανήθικο από μέρους μας να επιδιώξουμε να αλλάξουμε κάτι, ενδυόμενοι τον μανδύα του και αποδεχόμενοι τους όρους του παιχνιδιού του όπως παίζεται μέχρι σήμερα. Θα ήταν σαν να πήγαινε ένας vegetarian σε σουβλατζίδικο να φάει, προκειμένου να βρει την ευκαιρία να μιλήσει με τους άλλους πελάτες και να τους κάνει vegetarian κι αυτούς... (δεν μπορούσα να σκεφτώ κάποια καλύτερη παρομοίωση...αλλά ευχαρίστως να ακούσω ιδέες!!)

Δεν υπάρχει λοιπόν ελπίδα οι εκλογές να καταλήξουν κάπου.

αλλά for argument's sake που λέει κι η μάνα μου, ας πούμε ότι δημιουργείται ένα κόμμα. Και κατεβαίνει στις εκλογές. Και παίρνει το 45 η το 50% (λέμε τώρα), νομίζετε ότι αυτό θα γίνει αποδεκτό από το σύστημα το οποίο ελέγχει τα πάντα? Και ότι από τη μια μέρα στην άλλη θα αλλάξουν οι Έλληνες και όλα θα γίνουν καλά? Πλανάσθαι πλάνην οικτράν...


Η αλλαγή μπορεί να επέλθει με πολλούς άλλους τρόπους αλλά με εκλογές όχι.
Οι αλλαγές που χρειάζονται δεν είναι μόνο στο πολιτικό σύστημα. Είναι και σε μας, στην πολιτική μας παιδεία. Είμαστε ικανοί να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων? Είμαστε ικανοί να πράξουμε αυτό που είναι σωστό για το γείτονα μας, (η ακόμη και τον εχθρό μας!) εφόσον αυτό είναι κοινωνικά δίκαιο? Είμαστε ικανοί να βάλουμε στην άκρη τις διαφορές του παρελθόντος, τις διαφορές που μας φόρεσαν, προκειμένου να μας κρατούν χωριστά?

ΥΓ  είδα σήμερα σε σχετικό thread στο φόρουμ κάποιον να υποστηρίζει ότι η άρνηση να συζητηθεί το θέμα της δημιουργίας κόμματος είναι αντίθετη με τον θεσμό της Αμεσης Δημοκρατίας, και των ΛΣ όπου όλες οι προτάσεις πρέπει να συζητούνται. Και του απαντώ: "Είναι τόσο αντίθετη όσο θα ήταν το να πάμε εμείς στη βουλή και να πούμε "Γεια χαρά, είμαστε οι Αγανακτισμένοι και θέλουμε να φτιάξουμε ένα κόμμα, με σκοπό την διάλυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και την αλλαγή του πολιτεύματος. Και θέλουμε να μας χρηματοδοτήσετε κιόλας!" 

Κάποια πράγματα απλά δεν στέκουν....