Το ποδήλατο είναι σαν την εκκλησία, πολλοί πάνε αλλά λίγοι καταλαβαίνουν...

Και πριν με κατασπαράξουν οι πορωμένοι, να παραδεχτώ ότι, ναι, είμαι πολύ "καινούριος" στο χώρο του ποδηλάτου για να πετάω τέτοιες "σοφίες" αλλά μου φάνηκε τόσο καλό!!!

Αμ το άλλο? Που είπε ο Αινστάιν? "Το σκέφτηκα ενώ ποδηλατούσα..." (την θεωρία της σχετικότητας...)

Το ποδήλατο τελευταία βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής εδώ στην Κέρκυρα, αλλά και στην Ελλάδα γενικότερα. Ο λόγος είναι κυρίως η δημιουργία των ποδηλατόδρομων, που, είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα, να αρχίσει δειλά-δειλά περισσότερος κόσμος να κυκλοφορεί με το ποδήλατο, αλλά και το ανεπιθύμητο αποτέλεσμα των αντιδράσεων του εμπορικού κόσμου της πόλης της Κέρκυρας, ενάντια στους ποδηλατόδρομους και τους χρήστες των...

Anyway δεν ήταν αυτός ο λόγος που ξεκίνησα να γράφω. Τις τελευταίες μέρες έχω ξεκινήσει και κάνω μερικές μακρύτερες διαδρομές και ανακαλύπτω τόση χαρά στο ποδήλατο! Και ήθελα να την εκφράσω.

Μου αρέσει να κάνω ποδήλατο. Με ικανοποιεί η αίσθηση της ταχύτητας η οποία όμως είναι αποτέλεσμα της δικής μου σωματικής προσπάθειας. Δεν μολύνω, δεν ρυπαίνω, αλλά πηγαίνω από το Α μέχρι το Β πιο γρήγορα από ότι θα πήγαινα με τα πόδια. Το ποδήλατο είναι σίγουρα μια από τις πιο υπέροχες εφευρέσεις!

Πολλές φορές έχω σκεφτεί πως μου δίνει και τη χαρά να οσμίζομαι τα μέρη από όπου περνώ (κήποι, λουλούδια, φούρνοι, το άρωμα μιας ωραίας ποδηλάτισσας που συναντάς στο δρόμο...) αλλά τις τελευταίες μέρες στην Κέρκυρα που δεν έχουν μαζέψει τα σκουπίδια θες και μάσκα...

Περνάω με το ποδήλατο από μέρη που περνούσα καθημερινά με το αυτοκίνητο και βλέπω πράγματα τα οποία δεν τα είχα προσέξει ποτέ! Παλιά σπίτια, ομόρφοι κήποι, γωνιές που μέσα από το γρήγορο κουτί με ρόδες που λέμε αυτοκίνητο, χάνονται, πάνω στο ποδήλατο όμως έχεις μια ευκαιρία να τα χαρείς, έστω μια ματιά!

Και η άσκηση ειναι και αυτή ευχάριστη. Μπαίνεις στο ρυθμό και τρως τα χιλιόμετρα. Και όλα αυτά καθαρά, χωρίς καυσαέριο. Χωρίς θόρυβο! Σε αυτό μοιάζει με την άλλη μου αγάπη, την ιστιοπλοία. Ποδήλατο και ιστιοπλοία...

Να πως θα μπορούσαμε να αφήνουμε μικρότερη "πατημασιά" πίσω μας (αναφέρομαι στο carbon footprint)

Πάντως το έχω προσέξει. Από τότε που ξεκίνησα να χρησιμοποιώ το ποδήλατο για τις μικρές μου μετακινήσεις, σπίτι-δουλειά-δουλειές στη πόλη, η κατανάλωση μου σε καύσιμα έχει πέσει στο μισό...

Ψάχνοντας για γνωμικά και σκέψεις, η λόγια σπουδαίων ανθρώπων σχετικά με το ποδήλατο ανακάλυψα πως έχω μια κοινή σκέψη για το ποδήλατο με πολλούς.

Πως το ποδήλατο είναι το κοντινότερο που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος στο να πετάξει. Με το αεροπλάνο απλά μπαίνεις μέσα και σε πάει. Το ποδήλατο όμως δίνει φτερά στα πόδια...

Κάποιες σκέψεις διασήμων:

Things look different from the seat of a bike carrying a sleeping bag with a cold beer tucked inside.
Jim Malusa

It is by riding a bicycle that you learn the contours of a country best, since you have to sweat up the hills and coast down them. Thus you remember them as they actually are, while in a motor car only a high hill impresses you, and you have no such accurate remembrance of country you have driven through as you gain by riding a bicycle.
Ernest Hemingway

Nothing compares to the simple pleasure of a bike ride.
John F. Kennedy

Get a bicycle. You will not regret it if you live.
Mark Twain
Taming the Bicycle.

For instance, the bicycle is the most efficient machine ever created: Converting calories into gas, a bicycle gets the equivalent of three thousand miles per gallon.
Bill Strickland
The Quotable Cyclist.

που είναι οι ροκάδες τση κέρκυρας οεο??

Χθες το βράδυ ξεκίνησε το 2ο Corfu Rock around the island festival. Έπαιξαν μεταξύ άλλων οι Rosebleed , ο Σταύρος Μιχαλακάκος, ο Craig walker (πρώην τραγουδιστής των Archive) και οι Sediment Bruise. Σήμερα ακούσαμε μια ακόμη σχολική μπάντα (όχι πολύ καλή...) τους 3 κι ο κούκος, τον Γιώργο Γάκη με τους junior troublemakers (πολύ καλοί) και τους phase reverse (metal!!)

Και χθες και σήμερα δεν ήταν πάνω από 100 άτομα εκεί στην καλύτερη. Και αν υπολογίσεις ότι οι μισοί πρέπει να ήταν οικογενεια και γκομένες των μουσικών μιλάμε για ΛΥΠΗΡΗ κατάσταση!

Γιατί ρε γαμώτη μου?

10 χρόνια που ήμουν σε μπάντα τοπική , το παράπονο το είχα κι εγώ. Ξέρω πως είναι άδικο να κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια και ίσως είμαι ειδική περίπτωση. Έχω κάνει πολλά χιλιόμετρα για συναυλίες. Αλλά εδώ είναι στην πόρτα μας! Στις αλυκές ποταμού!

που πήγαν όλοι οι ροκάδες της κέρκυρας? Τους πάτησε το τραίνο? (που δεν έχουμε...)

Τι να πω δεν ξέρω. μετά γκρινιάζουε ότι δεν γίνονται happening, δεν έχουμε που να πάμε κλπ...

Τελικά ίσως κάποιοι έχουν δίκιο. Η Κέρκυρα και οι κερκυραίοι το μόνο που ξέρουν είναι απο φιλαρμονικές και καφέ στο λιστόν...

Ου να μου χαθείτε!

Ο ροκάς πρέπει να ιδρώσει και λίγο, να κάτσει και λίγο στο χορτάρι να σκονιστεί ο κώλος του για να αξίζει την ταμπέλα... δεν τη φοράμε έτσι και πάμε. Η ροκιά δεν είναι μόνο στο ipod είναι και στη πραγματικότητα.

όλοι αυτοί οι μουσικοί, έκαναν τόσο δρόμο, τόσες πρόβες,(ακόμη και οι χειρότεροι...) τόση προσπάθεια και αυτό είναι το ευχαριστώ τους?

Απαξιώ να πω περισσότερα.

ένα μόνο τελευταίο.

Αύριο παίζουν οι D7, οι Blues People Unlimited (Blues,soul and funk από τα Γιάννενα) και οι Μπλέ!! Ελπίζω να δω περισσότερο κόσμο εκεί...

Purple haze was in my moussaka!!

...don't know if my melitzana was up or down!!

Το 1995 μου συνέβει το εξής κουλό. Βρέθηκα να είμαι τραγουδιστής σε μια ροκ μπάντα!

Για όλα έφταιγαν δυο φίλες μου. η βότκα και η πορτοκαλάδα...

Να μην τα πολυλογώ, ελαφρώς μεθυσμένος ων και έχοντας μόλις δει την αγαπημένη μου τοπική μπάντα the Busta Waste Band να παίζουν στο Πέλεκα (Hard rock cafe) για τελευταία φορά λόγω αναχώρησης του τραγουδιστή, τους είπα ότι θα τραγουδούσα εγώ πράγμα το οποίο αυτοί δέχτηκαν σχεδόν αμέσως κι εγώ μετάνιωσα την επόμενη μέρα που άνοιξα το στόμα μου...

Για 10 μέρες επέμεναν να κάνουμε μια ωντισιόν, τελικά ενέδωσα και μετά από 1 μήνα πρόβες ήρθε η ώρα του 1ου μου λάιβ. Το οργανώσαμε σε φιλικό σπίτι με καλεσμένους πολλούς φίλους, έλληνες και ξένους, τους οποίους εγώ δεν είδα, διότι τραγούδησα όλο το πρόγραμμα με την πλάτη γυρισμένη στο κοινό... τέτοια φρίκη είχα φάει...

Το καλοκαίρι εκείνο θα κάναμε γύρω στις 15-20 εμφανίσεις, έτσι πήρα το βάπτισμα του πυρός, κι ώσπου να έρθει ο χειμώνας είχα καταλάβει οτι αυτό που μου είχε συμβεί ήταν ένα από τα καλύτερα πράγματα που μου συνέβησαν ποτέ...

Μέσα στα 10 χρόνια που ασχολήθηκα,είχα πολλές εμπειρίες καλές και κακές. Μια από αυτές ενέπνευσε και τον τίτλο του θέματος...

Ο ντραμίστας μας, ο 17χρονος τότε Μιχάλης, είχε κάποιο κονέ και κανόνισε να παίξουμε στο Lucciola Inn. Το οποίο ήταν εστιατόριο. Εν τω μεταξύ εμείς κάθε άλλο παρά μουσική για φαγητό παίζαμε. Αλλά επειδή υπήρχε μια δόση αυτοικανοποίησης στο παίξιμο μας, δεν μασάγαμε, αρκεί να παίζαμε!!

Εγώ βέβαια δεν είχα ξαναζήσει τέτοια φάση, δεν ήξερα τι να περιμένω...

Έπρεπε να καταλάβω ότι κάτι πήγαινε στραβά όταν άρχισα να βλέπω ανθρώπους να καλύπτουν τα αυτιά τους ανάμεσα στις μπουκιές. Η να τους πέφτουν τα πηρούνια από το χέρι στο σόλο! Στο διάλλειμα μας ζητήθηκε να χαμηλώσουμε λίγο την ένταση. Χαχαχα!! Εμείς αντιθέτως την ανεβάσαμε! Θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα. Ποτέ δεν ζητάς από έναν ροκά να ΧΑΜΗΛΩΣΕΙ την ένταση...

Η βραδιά ήταν αποτυχία με μια εξαίρεση. Γνωρίσαμε εκεί έναν πολύ καλό κιθαρίστα ο οποίος αργότερα έγινε κι αυτός μέλος του συγκροτήματος.



Τρία χρόνια αργότερα θα ζούσα το αποκορύφωμα της "καριέρας" μου όσον αφορά τουλάχιστον τον αριθμό των θεατών. Το καλοκαίρι του 1998 μας είδε σε μια εμφάνιση μας, ο διοργανωτής της Southern ionian regatta, του μεγαλύτερου ιστιοπλοικού αγώνα, για πλάκα, που γίνεται κάθε Σεπτέμβρη στη Λευκάδα. Ενθουσιάστηκε με την μπάντα και μας ζήτησε να παίξουμε στην γιορτή μετά την απονομή των επάθλων. Τον Σεπτέμβρη λοιπόν φόρτωσα τύμπανα και μικροφωνικές και φύγαμε για Λευκάδα όπου μας είχαν κανονίσει διαμονή, ακόμη και σκάφος για να τρέξουμε τον αγώνα! Εκείνο το βράδυ οι θεατές μας ήταν πάνω 800 άτομα!! Εκπληκτική βραδιά, με πολλά encore, πυροτεχνήματα και πολλή μπύρα...



Μερικές εγκυκλοπαιδικές γνώσεις σχετικά με τα βίντεο. Οι Blues Brothers είναι οι Blues Brothers! Η πρώτη ίσως μπάντα που δημιουργήθηκε για λόγους κινηματογραφικούς αλλά κατέληξε να γίνει πολύ μεγαλύτερο όνομα από όσο περίμενε κανείς... η μπάντα που όλοι θα θέλαμε να παίζαμε μαζί της...

Οι Hamsters ξεκίνησαν σαν μια κλασσική covers μπάντα στο Λονδίνο. Εξειδικεύτηκαν στον hendrix του οποίου τα τραγούδια παίζουν , κατά τη γνώμη μου, εκπληκτικά! Έχουν όμως και δικό τους υλικό πια. Το Blues-rock στα καλυτερότερα του!!

Δείτε κι αυτό!