Τρίτη, Δεκεμβρίου 09, 2008

Φωνές βοόντων εν τη ερήμω?

Είναι εύκολο τελικά. Ανοίγεις ένα λογαριασμό, επιλέγεις, και γίνεσαι blogger. Πιάνεις ένα θέμα που σε πονά, η σε νοιάζει η που τέλος πάντων θες να πιάσεις, και γράφεις. Κοτσάρεις κι ένα σχετικό video από το youtube η μια ανάλογη φωτό. Αυτό κι αν είναι εύκολο. Μια γρήγορη αναζήτηση και είσαι έτοιμος. Συγγραφέας/δημοσιογράφος από τον καναπέ σου. Κι εγώ τέτοιος είμαι. Να πω ότι ντρέπομαι και λίγο? Θέλω να κατέβω στις πορείες να φωνάξω κι εγώ. Κοιμάται όμως το μωρό κι είμαι μόνος μου. Η μόνη μου παρέα είστε εσείς οι εν δυνάμει εκατομμύρια αναγνώστες μου. Η εσυ ο ένας/μία... δεν ξέρω...

Αυτό που ξέρω είναι πως βαρέθηκα να ζω συμβιβασμένος. Θέλω να ζήσω σύμφωνα με αυτά που πιστεύω. Και η απόσταση μεταξύ των δύο αυτών καταστάσεων φαντάζει ολοένα και πιο μεγάλη. Κρυβόμαστε, οι περισσότεροι, πίσω από τις καθημερινές ανάγκες, πίσω από το playstation που ζητάει ο μικρός, και κρυφά λαχταράμε κι εμείς.Πίσω από μια μεγάλη TFT οθόνη (η μάλλον μπροστά...) Πίσω από ένα δερμάτινο τιμόνι. Πίσω από το δάχτυλο μας... Όλα αυτά όμως είναι μάταια. Νόμιμα ναρκωτικά σε μια "προχωρημένη" κοινωνία που δεν βολεύεται πια μόνο με ποδόσφαιρο και τσόντα, και θέλει αυτό το "Κάτι" παραπάνω. Κινητό, laptop, playstation, xbox, lifestyle, οι νέοι αστέρες που αντικαθιστούν τους παλιούς. Ως πότε?

Θέλω να γίνει ο χαμός, θέλω επανάσταση, θέλω να καταλάβουν όλοι ότι δεν μπορούν να μας κοροιδεύουν άλλο. Θέλω να κατέβω, χωρίς κουκούλα, να κάνω και γω κάτι.

Δεν πάει άλλο. Σκοτώνουν παιδιά. Τα παιδιά μας... με περισσότερους τρόπους από όσους νομίζουμε...