Παρασκευή, Νοεμβρίου 18, 2011

Τι μας χωρίζει?

Όλοι αναρωτιούνται γιατί όλες αυτές οι ομάδες που έχουν δημιουργηθεί, στο facebook αλλά και στην "σκληρή πραγματικότητα" δεν ενώνονται σε μια μεγάλη (και ακολούθως και πιο αποτελεσματική...)

Βέβαια δεν είναι παράλογο να υπάρχουν πολλές ομάδες όσον αφορά τον τόπο. Αγανακτισμένοι, ανένταχτοι, ανεξάρτητοι υπάρχουν παντού. Σε κάθε πόλη, σε κάθε συνοικία και κάθε γειτονιά.

Το πρόβλημα είναι κατά τη γνώμη μου ότι ακόμα δεν έχουμε ξεφορτωθεί τα "μπαγκάζια" του παρελθόντος. Γιατί αν και όλοι δεχόμαστε καθημερινά πλήγματα από τις κυβερνήσεις-μαριονέτες που μας φόρεσαν και τους νόμους που εξυπηρετούν μόνο συμφέροντα, δεν μπορούμε ακόμα να δεχτούμε τον απλό διαχωρισμό που έκαναν οι Αμερικάνοι ομοίοι μας στη Wall Street. Εμείς είμαστε το 99% και αυτοί το 1%. Μέσα σε αυτό το 99% υπάρχουν αριστεροί, ακροαριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, άσχετοι, σχετικοί, ανεξάρτητοι, ψυλλιασμένοι, ανυποψίαστοι κ.ο.κ. Το σημαντικό είναι να καταλάβουμε ότι όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί ήταν πριν.

Τα όρια του παρελθόντος έχουν θολώσει. Ο καπιταλισμός σήμερα δρα καθαρά κομμουνιστικά, προστατεύοντας τα συμφέροντα αυτών που είναι μέλη του κλαμπ των πλουσίων. μεταξύ τους είναι ίσοι. Εμείς είμαστε απέξω.

Και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που στέκεται αμέτοχο, είναι αυτό που μάλλον δεν έχει καταλάβει η δεν έχει πειστεί ακόμα ότι βρίσκεται μέσα στο 99%. Αλλά θα έρθει κι η ώρα τους...

Ξαναγυρνώ στο γιατί δεν ενωνόμαστε σε μια μεγαλύτερη ομάδα. Ας μην πάμε μακριά. Στην χτεσινή πορεία εδώ στο νησί μας, συμμετείχαν φοιτητές, αντιεξουσιαστές, ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Λαική Συνέλευση Κέρκυρας-Πλατείας Δημαρχείου.

Αυτές οι ομάδες όλες θέλουν το ίδιο πράγμα. Καποια μέλη των ομάδων αυτών συμμετέχουν σε μεγαλύτερο η μικρότερο βαθμό και στις άλλες συλλογικότητες. Δεν υπάρχει όμως πλατειά αποδοχή και σεβασμός των άλλων ομάδων.

Εξηγούμαι. Οι "παλιοί" αγωνιστές/συνδικαλιστές θεωρούν εμάς τους νεότερους ως "νιοράντηδες" η αφελείς. Εμείς οι νεότεροι (σε εμπειρία) βλέπουμε τους παλιούς ως "καμμένους" η υπερβολικά δογματικούς. Όσοι δεν συμμετείχαν η έχουν απαρνηθεί τα κόμματα δεν εμπιστεύονται αυτούς που παραμένουν οργανωμένοι σε αυτά. Ο κατάλογος της "μη εμπιστοσύνης" είναι μακρύς.

Κατά τη γνώμη μου όλα καταλήγουν σε μια απλή ερώτηση.

Πόσο μακρυά είσαι πρόθυμος/η να φτάσεις?

Πόσα από αυτά που ήξερες είσαι πρόθυμος να αφήσεις πίσω? Πόση αλλαγή είσαι έτοιμος/η να δεχτείς.

(οκ, αυτές ήταν 3 ερωτήσεις... έτσι μου βγήκαν αλλά η πρώτη είναι η καίρια.)

Για να αλλάξουμε τον κόσμο, το κίνημα μας (και το εννοώ με την πλατύτερη έννοια που μπορείτε να φανταστείτε) πρέπει να φτάσει στο σημείο που να είναι έτοιμο να "εκκολαφθεί" σε κάτι πολύ διαφορετικό. Είμαστε το 99% ρε γαμώτο! Είμαστε ο κόσμος όλος!

Ξεχάστε αυτά που ξέρατε. Η αλήθεια για το καλύτερο αύριο δεν βρίσκετε μέσα στις διδασκαλίες κανενός πολιτικου ηγέτη η οικονομολόγου. Διαβάστε ιστορία. Που σκοντάφτουν όλα τα πολιτεύματα? Στην ανθρώπινη φύση. Ο Μαρξισμός και ο Καπιταλισμός θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και τα δυό αν δεν υπήρχε η απληστία και η δίψα για εξουσία. Στάλιν, Χίτλερ, Μπους, Σαντάμ, Μαο. Για μένα όλοι αυτοί ήταν ίδιοι και ήταν τέρατα. Πρέπει να τελειώνουμε με τα προσωποκεντρικά πολιτεύματα. Δίνεις σε έναν άνθρωπο εξουσία, θα την καταχραστεί. Πρέπει να υπάρξει κάτι ολοκληρωτικά καινούριο. Τρομάζετε στη σκέψη του τι χρειάζεται για να το δημιουργήσουμε?

Κι εγώ. Και τι θα κάνουμε? Θα προτιμήσουμε να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι όπως τώρα? Κάτω από την τρομοκρατία των λίγων? Κάτω από την τρομοκρατία του τρίπτυχο αγορές,ΜΑΤ και μήντια?

Εγώ δεν μπορώ να το κάνω. Δεν μπορώ να το δικαιολογήσω στον εαυτό μου.

Αν, για να προχωρήσουμε σε κάτι νέο, πρέπει να κατέβω στους δρόμους μαζί με τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΣΥΡΙΖΑ, τους αναρχικούς, και τη κυρά Ευτέρπη από το μπακάλικο της γωνίας, ας είναι. Ας κάνουμε μια αρχή και θα τη βρούμε την άκρη. Κάθε μέρα ξυπνά και περισσότερος κόσμος. Καλή διάθεση, καλή θέληση και πάμε.

iΣιχτίρ!